ตอนที่ 786 จูบแรก
ตอนที่ 786 จูบแรก
เจ้าตัวน้อยพูดว่า “เราปล่อยให้เมิ่งหยางโดนกินไม่ได้ เราต้องพึ่งมันในการนำทางไปยังถิ่นที่อยู่ของยูนิคอร์น”
ไอร่าถึงกับตกใจ
เธอไม่คาดคิดว่าเมิ่งหยางจะเกี่ยวข้องกับยูนิคอร์น
“แต่มันเพิ่งจะพยายามกินเรานะ มันจะยอมช่วยเราหรือ?”
เจ้าตัวน้อยโบกนิ้วเรียก “มานี่สิ เดี๋ยวจะบอกว่าจะต้องทำยังไง”
ไอร่าโน้มตัวเข้าไปหา
เจ้าตัวน้อยก้มลงกระซิบข้างหูเธอ
หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด ไอร่าก็เบิกตากว้าง “แบบนี้มันจะดีเหรอ? มันดูเกินไปนะ!”
เจ้าตัวน้อยตบไหล่เธอแล้วพูดอย่างจริงจัง “คนจะทำเรื่องยิ่งใหญ่ ต้องไม่ยึดติดกับเรื่องเล็กน้อย!”
“แต่ว่า มันก็ยัง…”
เจ้าตัวน้อยฉวยโอกาสผลักเธอไปข้างหน้า “ไม่มีแต่ ทำตามที่ข้าบอกไปเถอะ”
ในขณะนั้นเมิ่งหยางกำลังโดนงูหลามเขมือบฟ้าตามล่าไม่มีชิ้นดี มันไม่มีเค้าของความเป็นตัวร้ายใหญ่เลยสักนิด!
ท้ายที่สุดเมิ่งหยางหนีก็ไม่พ้น โดนงูรัดแน่นหนา พอเจ้าพญางูอ้าปากกว้างโชว์เขี้ยวพร้อมจะกลืนมัน ไอร่าก็รีบร้องเรียกคลีเมนต์
เมื่อพญางูได้ยินเสียงแม่ของมัน ก็เงยหน้าขึ้นมาทันที
“ฟ่อ~”
‘แม่เรียกทำไมเหรอ?’
ไอร่าวิ่งเข้าไปแล้วแตะที่ปลายหางของงูยักษ์เบา ๆ เธอพูดอ้อน ๆ ว่า “ลูกจ๋า อย่ากินเมิ่งหยางได้ไหม~?”
งูเขมือบฟ้ามองลงไปยังเมิ่งหยางที่ถูกรัดอยู่
ทำไมแม่ถึงไม่ให้กินล่ะ?
หรือว่าแม่อยากกินเจ้านี่เอง?
คลีเมนต์มีความหลงใหลในอาหารมาก ถ้าใครมาชิงของกินจากเขา เขาจะไม่ลังเลเลยที่จะกลืนทั้งคนทั้งของกินไปพร้อมกัน
แต่ถ้าเป็นแม่ของเขาล่ะก็ เขาจะยอมยกของอร่อยให้แบบฝืนใจ
เขาใช้หางงูพันเมิ่งหยางแล้วดันมันไปตรงหน้าแม่
“ฟ่อ~”
‘แม่กินได้เลยนะ ถ้ากินไม่หมดเดี๋ยวข้าช่วยกินต่อให้~’
เห็นแบบนั้น ไอร่าก็กระโดดเข้าไปหอมลูกชายตัวน้อยด้วยความรัก “ลูกรักของแม่ ช่างน่ารักอะไรอย่างนี้!”
งูยักษ์กระดิกหางด้วยความภาคภูมิใจ~
ไอร่าหันไปมองเมิ่งหยางที่ถูกส่งมาให้ แล้วยิ้มทักทาย “สวัสดี~”
เมิ่งหยางเพิ่งจะโดนไล่ล่าเกือบตาย พลังแทบหมดเกลี้ยง เกล็ดดำบนร่างก็หม่นหมองลงชัดเจน
มันลืมตาขึ้นมาช้า ๆ แล้วเหลือบตามองไอร่าโดยไม่คิดจะตอบสนอง
ไอร่าโน้มตัวเข้าไป ใช้สองมือประคองหน้ามันไว้
เมิ่งหยางชะงักงัน
ทำไมเธอมาใกล้ขนาดนี้?!
ไอร่าหันไปมองเจ้าตัวน้อยที่ยืนอยู่ไม่ไกล “เราต้องทำจริงเหรอ?”
เจ้าตัวน้อยพูดว่า “เร็วเข้าสิ!”
ไอร่าถอนหายใจ แล้วหันกลับมามองเมิ่งหยางอย่างจนใจ “เจ้าตัวน้อยบอกให้ข้าจูบเจ้า ข้าก็ต้องทำตามน่ะสิ อย่าขยับนะ”
เมิ่งหยาง: “!!!”
มันช็อกทันที
จูบมันเหรอ?!
ผู้หญิงตัวเล็กนี่จะจูบมันจริงเหรอ?!
ไอร่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ปากมัน
ดวงตาของเมิ่งหยางเบิกกว้าง เห็นใบหน้าของหญิงสาวใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จากที่สิ้นหวัง ก็กลับมากระวนกระวายอีกครั้ง
บ้าเอ๊ย!
ไม่พอที่นังนี่จะมากอด มันยังจะจูบอีกเหรอ!
จะฆ่ามันก็ฆ่าไปสิ ทำไมต้องมารังแกกันแบบนี้ด้วย?!
นักปราชญ์อาจยอมตายได้ แต่ไม่อาจยอมถูกดูหมิ่น!
ถึงจะเป็นอสูรก็มีศักดิ์ศรีนะเว้ย!
เมิ่งหยางดิ้นสุดชีวิต ต่อต้านเต็มที่ ราวกับหญิงสาวผู้ถูกบีบบังคับ มันทั้งโกรธทั้งเศร้า เกล็ดบางบนตัวเรืองแสงสีฟ้าขึ้นมาอีกครั้ง
‘ไร้ยางอายสิ้นดี!
อย่าเข้ามานะ!”
งูยักษ์รัดเมิ่งหยางไว้แน่น ไม่ว่าเมิ่งหยางจะดิ้นรนแค่ไหน ก็สลัดไม่หลุด
“ฟ่อ~”
‘ถือว่าเป็นโชคของเจ้าละกัน ที่แม่ชอบเจ้า เชื่อฟังดี ๆ ซะ!’
ริมฝีปากของไอร่าแตะลงบนริมฝีปากของ เมิ่งหยาง
จุ๊บ~
พวกเขาจูบกันแล้ว!
เมิ่งหยางเหมือนม้าป่วยใกล้ตาย น้ำตาไหลจากหางตาด้วยความเศร้า
แย่แล้ว...จูบแรกของมัน…จากไปแล้ว…
แล้วจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไรอีก...
เมิ่งหยางหลับตาลงอย่างหมดแรง แต่ร่างกายของมันกลับเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมหาศาล
ไอร่าถอยหลังสองก้าว
เธอเห็นเกล็ดสีดำบาง ๆ บนร่างของเมิ่งหยางจางหายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นขนสีขาวราวหิมะ เปลวไฟสีดำใต้กีบทั้งสี่เปลี่ยนเป็นสีทอง และมีเขาสีเงินขาวงอกขึ้นมาบนหัวมัน
ไอร่าเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ “ม-มันเป็นยูนิคอร์นเหรอ?”
เจ้าตัวน้อยปรากฏตัวขึ้นข้างหลังเธอทันที “เมิ่งหยางเดิมทีมันก็เป็นยูนิคอร์นนั่นแหละ แต่ต่อมามันถูกพลังปีศาจกลืนกินจนกลายพันธุ์เป็นเมิ่งหยางเมล็ดไม้เทพในร่างของเจ้ามีพลังชำระล้าง เพราะฉะนั้นแค่จูบของเจ้าก็เปลี่ยนมันกลับคืนเป็นยูนิคอร์นได้”
“อย่างนี้นี่เอง…”
เมิ่งหยางกลับคืนสู่ร่างยูนิคอร์น และโลกแห่งความฝันก็พังทลาย
ไอร่ารู้สึกเหมือนภาพตรงหน้าพร่าเลือน ทุกอย่างดับวูบไป เธอสลบลงทันที
เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในป่าฝันร้ายแล้ว
เชร์รีบเข้ามาประคองเธอ “ในที่สุดเจ้าก็ตื่นแล้ว!”
ตอนที่ทุกคนเริ่มฟื้นทีละคน เหลือเพียงไอร่าที่ยังไม่ฟื้นสักที เชร์ก็เริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อย ๆ
แม้เหตุผลจะบอกให้เขารออย่างอดทน ไม่คิดไปเองให้ฟุ้งซ่าน แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่า...
ถ้าไอร่าไม่ฟื้นขึ้นมาอีกล่ะ?
แค่คิดก็ปวดใจเหลือเกิน
โชคดีที่ไอร่าฟื้นในที่สุด
เธอไม่ทิ้งเขาไว้ข้างหลัง
เชร์โอบเธอแน่น “เจ้าทำให้ข้าตกใจแทบตาย”
ไอร่าเงยหน้าขึ้นหอมคางเขาเบา ๆ “ไม่ต้องห่วง ข้าสบายดี”
ทุกคนโล่งใจเมื่อเห็นเธอฟื้นขึ้นมา
งูดำตัวน้อยโผล่หัวออกมาจากแขนเสื้อของไอร่า แล้วเอาหัวถูมือแม่ของมันเบา ๆ
ไอร่าลูบหัวมันเบา ๆ แล้วถามว่า “เฉวียนหรงอยู่ไหน?”
เชร์สั่งให้ชวงอินไปตามเฉวียนหรงมา
ไอร่าสวมหมวกมีผ้าคลุมหน้าลง ผ้าคลุมหิมะพลิ้วปิดใบหน้าเธอไว้อย่างมิดชิด
ไม่นาน เฉวียนหรงก็ตามชวงอินมาถึง
ในขณะนี้ เฉวียนหรงยังจำได้ดีว่าตัวเองพูดอะไรออกไปในความฝัน พอเห็นไอร่า ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ สายตาหลบซ้ายขวาไม่กล้าสบตา
ไอร่าที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน เข้าใจทันทีว่าเขาคิดอะไรอยู่
เธอยิ้มบาง ๆ “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ไปบอกลูกสาวคนโตของข้าหรอกหรอก ว่าเจ้าพูดอะไรไว้ในความฝัน”
เฉวียนหรงหน้าแดง
เขาสะบัดเสียงอย่างขัดเขิน “ข้าไม่ขอบคุณเจ้าหรอกนะ!”
ชวงอินที่ได้ยินชื่อของตัวเอง ก็อดถามไม่ได้ “พูดอะไรที่ห้ามให้ข้ารู้?”
ใบหน้าของสุนัขนั่นยิ่งแดงกว่าเดิมอีก
เขากลอกตาใส่ชวงอินด้วยความโมโห “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!”
อารมณ์ร้อนจริง ๆ นิดหน่อยก็ระเบิดได้!
ไอร่าหยิบกิ่งไม้ใบม่วงจากมิติของเธอออกมา “นี่เป็นของเจ้าใช่ไหม?”
เฉวียนหรงพยักหน้า “ใช่”
“เจ้าเคยรู้ไหมว่านี่คืออะไร?”
เฉวียนหรงส่ายหัว
“นี่คือกิ่งของดวงตาปีศาจ ถ้าเดินเข้าป่าฝันร้ายโดยพกมันเข้าไปด้วย เจ้าจะปลุกให้เมิ่งหยางตื่นจากนิทราได้”
ไม่ใช่แค่เฉวียนหรง แม้แต่เชร์กับชวงอินที่ยืนข้าง ๆ ก็ถึงกับตะลึง
ไอร่าเขย่ากิ่งไม้เบา ๆ “ตอนนี้เจ้าต้องบอกข้าแล้วล่ะว่า เจ้าได้กิ่งไม้นี้มาจากที่ไหน”