ตอนที่ 784 รักที่ไม่กล้าบอก

การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของเมิ่งหยางทำให้ไอร่าตกใจมาก

เธอรีบหลบอยู่หลังเจ้าตัวน้อย พร้อมกับยื่นหน้าออกไปดูตามเสียงนั้น ก็เห็นว่าเมิ่งหยางพุ่งออกมาจากความมืด

มันดูคล้ายม้าอยู่บ้าง แต่ตัวใหญ่กว่าม้าธรรมดาหลายเท่า รูปร่างของมันงดงามมาก และทั่วทั้งลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำบาง ๆ เมื่อมันวิ่ง เกล็ดบาง ๆ เหล่านั้นจะเปล่งแสงสีม่วงอมฟ้าอ่อน ๆ ออกมา

ดวงตาของมันสะท้อนแสงสีฟ้าเย็นชา และแผงคอสีน้ำเงินเข้มพลิ้วไหวตามแรงลม ทุกครั้งที่กีบทั้งสี่กระทบพื้น จะมีเปลวไฟสีดำปะทุขึ้นมา

เมื่อไอร่าเห็นเข้า ก็อดอุทานไม่ได้ว่า “หน้าตาดีใช้ได้เลยนะ!”

เจ้าตัวน้อยพูดว่า “มันจะดูดีขึ้นอีกเยอะตอนมันกินเจ้าเข้าไปแล้ว”

“งั้นให้มันน่าเกลียดแบบเดิมเถอะ!”

เมิ่งหยางรู้ว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาในอาณาเขต มันหงุดหงิดมาก จึงก้มหัวแล้วพุ่งเข้าชนไอร่ากับเจ้าตัวน้อยทันที!

ไอร่าตื่นตระหนก “มันวิ่งเข้ามาแล้ว! ไปสู้กับมันเร็ว!”

แต่แทนที่จะสู้ เจ้าตัวน้อยกลับคว้ามือเธอแล้วพาวิ่งหนี!

เขาตะโกนไปด้วยระหว่างวิ่งว่า “จะสู้ไปทำไม! ข้าปล่อยให้มันแตะตัวไม่ได้เด็ดขาด!”

“ถ้ามันแตะตัวเจ้าจะเกิดอะไรขึ้น?”

“ข้าจะโดนความมืดกลืนกิน กลายเป็นปีศาจที่ชอบกินวิญญาณมนุษย์เหมือนมัน”

ไอร่าขนลุกซู่ “น่ากลัวสุด ๆ ไปเลย…”

เจ้าตัวน้อยพาเธอหลบการโจมตีของเมิ่งหยางไปพร้อม ๆ กับมองหาคนอื่น

ในที่สุดก็เจอชวงอิน

“ไปปลุกนางเร็ว! ข้าจะล่อเมิ่งหยางออกไปเอง!” พูดจบ เขาก็ผลักไอร่าไปข้างหน้า แล้วตัวเองก็วิ่งตรงเข้าไปหาเมิ่งหยาง

พอเห็นว่าเหยื่อวิ่งเข้าหาเอง เมิ่งหยางก็ตาเป็นประกาย แล้วเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าใส่

ก่อนที่ทั้งสองจะปะทะกันเหมือนดาวหางสองดวง เจ้าตัวน้อยก็เบี่ยงตัวเปลี่ยนทิศทางกะทันหันแล้ววิ่งไปทางขวา

เมิ่งหยางจะยอมให้เหยื่อหนีรอดได้ยังไง?

มันจึงหันมาวิ่งตามทันที

เจ้าตัวน้อยหันหน้ากลับไปแลบลิ้นใส่มันพร้อมกับทำหน้ากวนประสาท “มาเลยสิ! วิ่งตามพ่อของแกมา!”

เรียกได้ว่าเป็นการยั่วโมโหกันแบบสุด ๆ!

เมิ่งหยางโกรธจัด มุ่งไล่ล่าเขาโดยลืมผู้บุกรุกอีกคนไปโดยสิ้นเชิง

ไอร่าเห็นจังหวะดี จึงรีบวิ่งไปหาชวงอิน

ในตอนนั้น ชวงอินกำลังนอนราบอยู่กับพื้น พยายามคลานไปข้างหน้าด้วยความยากลำบาก สายตาเธอจับจ้องไปยังเบื้องหน้า เหมือนกำลังมองสมบัติล้ำค่าที่แตกสลาย

ไอร่าไม่เคยเห็นลูกสาวคนโตน้ำตาไหลมาตั้งแต่เธอเริ่มโต

แต่ในตอนนี้ ไอร่าเห็นแววตาของชวงอินเอ่อไปด้วยน้ำตาเหมือนจะร้องไห้ออกมาได้ทุกเมื่อ ทว่าเธอกลับกัดฟันแน่น ไม่ยอมให้น้ำตาหยดลง

เห็นลูกสาวคนโตเจ็บปวดขนาดนี้ หัวใจของไอร่าก็พลันปวดร้าว

เธอรีบหาตะเกียงน้ำมันของชวงอิน ซึ่งตอนนี้แสงไฟริบหรี่เต็มที

ไอร่ายกตะเกียงขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วเรียกชื่อชวงอินเบา ๆ สองครั้ง

กว่าชวงอินจะตอบสนอง ก็ใช้เวลาพักหนึ่ง

เธอคิดว่าตัวเองหูแว่ว จึงตั้งใจฟังให้แน่ใจว่าเสียงเรียกนั้นมีจริง

ในที่สุดชวงอินก็หันมองหาต้นเสียง

ไอร่าค่อย ๆ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยไส้ตะเกียงเบา ๆ

เปลวไฟในตะเกียงก็สว่างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ชวงอินเห็นแสงไฟในที่สุด เธอมองเห็นแม่ของตัวเองผ่านแสงนั้น แล้วก็เผลอตัววิ่งเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว “แม่!” เธอเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ

ไอร่ารีบปกป้องตะเกียงน้ำมันไว้ แล้วผลักมันออกห่างจากตัวชวงอินเพื่อไม่ให้เธอแตะต้องมัน กลัวว่าแสงจะดับลง

“แม่...ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? ทั้งที่แม่...” ชวงอินพูดไม่ออกกับคำว่า "ตาย" แต่หยดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาทำให้ไอร่าเดาได้ว่าเธอเพิ่งเจออะไรมา

ชวงอินให้ความสำคัญกับครอบครัวมากที่สุด เธอคงได้เห็นภาพครอบครัวพังทลายไปเมื่อครู่นี้แน่ ๆ

ไอร่ารีบพูดซ้ำสิ่งที่เธอเพิ่งพูดกับเชร์ไปเมื่อครู่

พูดจบก็ยัดตะเกียงใส่มือของชวงอิน แล้วเร่งให้เธอรีบออกไปจากความฝัน

ทันทีที่ชวงอินรับตะเกียงไว้ เธอก็ถูกบังคับให้ออกจากความฝันและลืมตาตื่นขึ้นมา

เธอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในป่าแห่งฝันร้ายอีกครั้ง และเชร์ก็ยืนอยู่ไม่ไกล

เมื่อเห็นว่าชวงอินฟื้นแล้ว เขาไม่ได้ถามอะไร แค่พูดว่า “แม่ของเจ้ายังไม่ตื่นเลย”

ชวงอินมองไปรอบตัว เห็นเหล่าสัตว์อสูรอีกหลายตนที่ยังไม่ได้สติ รวมถึงแม่ของเธอด้วย เมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเห็นและได้ยินในความฝันเมื่อครู่ เธอก็อดเป็นห่วงแม่ไม่ได้ เธอภาวนาให้แม่ปลอดภัยและฟื้นคืนสติในเร็ววัน…

ในขณะนั้น ไอร่ายังคงตามหาคนอื่น ๆ ต่อไป

ต่อมาเธอก็เจอคอนมุ, คอนลิน, คอนฮัว, ต้าไป๋, เสี่ยวไป๋, ซวงจิ้ง และคนอื่น ๆ…

พวกเขาทั้งหมดล้วนติดอยู่ในฝันร้ายของเมิ่งหยางและไม่สามารถหนีออกมาได้

ลูกชายของเธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาทีละคน และถูกส่งออกจากความฝัน

เมื่อไอร่าเจอกับซวงจิ้ง เขากลับด่าเธอว่า “ก็เพราะเจ้านั่นแหละทำให้ผู้พยากรณ์ต้องตายอย่างคับแค้นใจ นังตัวซวย! นังปีศาจ! เอาผู้พยากรณ์คืนมานะ!”

ฟังดูคล้ายบทละครน้ำเน่า ที่ภรรยาหลวงกำลังด่าภรรยาน้อยยังไงยังงั้น

คนไม่รู้เรื่องคงคิดว่าเขาแอบหลงรักผู้พยากรณ์แน่ ๆ!

ไม่มีใครโง่เท่าหมอนี่อีกแล้ว

ไอร่าโกรธจัด อยากจะดับตะเกียงแล้วส่งหมอนี่ลงนรกไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

โชคดีที่เธอยังมีสติเหลืออยู่บ้าง เธอฝืนใจแล้วยัดตะเกียงใส่มือซวงจิ้ง แล้วเตะเขาออกจากความฝันไปเลย

พวกทหารอสูรจัดการง่ายกว่ามาก พวกเขาไม่ได้ยึดติดกับอะไรเป็นพิเศษ ความฝันของพวกเขาจึงไม่ได้น่ากลัวนัก ไอร่าสามารถปลุกพวกเขาให้ตื่นขึ้นมาได้ภายในไม่กี่จังหวะ และทุกคนก็ออกจากความฝันไปทีละคน

ตอนที่ไอร่าพบกับเฉวียนหรง เธอเห็นเขาคุกเข่ากับพื้น มือกอดร่างเงาลาง ๆ เอาไว้ ร้องไห้และตะโกนว่า “ชวงอิน! ชวงอิน อย่าตายนะ! ถ้าเจ้าตาย แล้วข้าจะอยู่ยังไง?!”

เขาร้องไห้เสียใจราวกับหัวใจจะแตกสลาย ใครที่มีตาก็รู้ว่าเขารู้สึกกับชวงอินมากแค่ไหน

ไอร่าหยิบตะเกียงน้ำมันขึ้นมา แล้วยื่นเข้าไปหาเขา ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เจ้าสนใจชวงอินมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ถ้าเป็นในโลกจริง เฉวียนหรงคงหัวเราะเยาะคำถามนี้แน่นอน

แต่นี่คือในความฝัน เขาจึงเผลอพูดความจริงในใจออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว “แน่นอนสิ ข้าสนใจนางมาก! ไม่เคยมีสตรีคนไหนที่ข้ารู้สึกแบบนี้ด้วยเลย นางเป็นคนแรก…และจะเป็นคนเดียวด้วย!”

ไอร่าเสียดายสุดใจที่ในมือไม่มีเครื่องบันทึกเสียง

ถ้าบันทึกคำพูดนี้ไว้ได้ แล้วเอาไปเปิดให้เฉวียนหรงกับชวงอินฟังต่อหน้า รับรองได้เลยว่าเรื่องต่อไปจะต้องมันส์แน่!

หลังจากพูดจบ เฉวียนหรงก็เพิ่งสังเกตว่าคนที่โผล่มาตรงหน้าเขาดูไม่คุ้นตา

“เจ้าเป็นใคร?”

ไอร่ายิ้มแล้วตอบว่า “ข้าเป็นแม่ของคนที่เจ้ารัก ถ้าวันหนึ่งเจ้าได้คบกับชวงอินขึ้นมาจริง ๆ ล่ะก็ เจ้าก็ต้องเรียกข้าว่าแม่ยายแล้วล่ะนะ”

เฉวียนหรง: “…”

ถึงจะเป็นในฝัน เขาก็ยังช็อกอยู่ดี

ไอร่ายัดตะเกียงใส่มือเขา “สู้ ๆ นะ ข้าเชียร์เจ้าอยู่!”

เฉวียนหรงฟื้นขึ้นมา

เขาลืมตา แล้วก็ตกใจที่พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในป่าแห่งฝันร้ายอีกครั้ง

“เจ้าฟื้นแล้วเหรอ”

เสียงที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของเฉวียนหรงกระตุกวูบ

เขาหันไปตามเสียง เห็นชวงอินยืนอยู่ไม่ไกล หัวใจก็เต้นแรงจนเจ็บ

เขารีบยกมือกุมอก สีหน้าเจ็บปวดสุดขีด

ชวงอินเลิกคิ้วมอง

หมอนี่แค่เห็นหน้าตัวเอง ก็ทำหน้าเหมือนจะตายให้ได้แบบนี้…เขาเกลียดเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?!