ตอนที่ 781 ฝันร้าย ตอนที่ 1
ตอนที่ 781 ฝันร้าย ตอนที่ 1
ในตอนนั้น ไอร่ากับพวกก็เดินทางมาถึงชายป่าฝันร้ายแล้ว
ไป๋อันขมวดคิ้วพูดว่า “ข้างหน้าเป็นป่าฝันร้าย ตำนานเล่าว่าที่นั่นมีสัตว์ประหลาดดุร้ายอาศัยอยู่”
ทุกคนต่างก็เคยได้ยินเรื่องเล่าของป่าฝันร้าย จึงมีสีหน้าเคร่งเครียดกันถ้วนหน้า
แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่หนึ่งคน
ไอร่าเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไม่เคยได้ยินเรื่องเล่าของป่าฝันร้ายมาก่อน พอได้ยินที่ไป๋อันพูด เธอก็อดสงสัยไม่ได้ “แล้วมีใครเคยเห็นสัตว์ประหลาดนั่นไหม?”
“ตำนานบอกว่าทุกคนที่เข้าไปในป่าจะถูกสัตว์ประหลาดกินหมด เลยไม่มีใครรู้เลยว่ามันหน้าตาเป็นยังไง”
พอพูดถึงอาหาร ไอร่าก็ก้มลงลูบหัวน้อยของคลีเมนต์อย่างลืมตัว “ไม่ต้องกลัว ถ้าเราเจอมันจริง ๆ เรายังมีคลีเมนต์อยู่”
ทุกคนต่างนึกถึงรูปร่างน่าเกรงขามของงูฟ้ากลืนสวรรค์ตอนที่มันกลืนศัตรูเข้าไปในพริบตา ก็พากันเบาใจขึ้นมาหน่อย
พอได้ยินแม่เรียกชื่อ คลีเมนต์ก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเหม่อลอย
ก่อนจะเข้าไปในป่า ทุกคนหยุดพัก จุดไฟหุงหาอาหาร เตรียมนอนพักเอาแรงก่อนจะเดินทางต่อในวันรุ่งขึ้น
เชร์กำลังยุ่งกับการทำอาหาร พวกลูก ๆ ก็ช่วยกันทำหน้าที่ของตัวเอง
ไอร่านั่งอยู่คนเดียวข้างกองไฟ แล้วถามว่าพวกเขายังต้องเดินอีกไกลแค่ไหน
เจ้าตัวน้อยตอบว่า “แค่ข้ามป่าฝันร้ายไปให้ได้ ก็จะถึงบ้านของยูนิคอร์นแล้ว”
“ยูนิคอร์นน่าจะเป็นเผ่าบริสุทธิ์ใช่ไหม? ทำไมบ้านของพวกเขาไปอยู่หลังป่าฝันร้ายล่ะ? พวกเขาไม่กลัวว่าสัตว์ประหลาดในป่าจะโผล่ออกมาทำร้ายหรือ?”
เจ้าเจ้าตัวน้อยก็เผยความลับเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้ “จริง ๆ แล้ว ป่าฝันร้ายเคยเป็นถิ่นอาศัยของพวกยูนิคอร์นนะ”
“หืม?”
“เมื่อก่อนป่านี้ชื่อว่า ‘ป่าแสงศักดิ์สิทธิ์’ แต่ต่อมาเผ่าของพวกเขาเกิดเหตุบางอย่าง ทำให้ต้องย้ายไปอยู่ในที่ห่างไกล ป่าแสงศักดิ์สิทธิ์ก็เลยถูกสัตว์ประหลาดเข้ายึดครอง กลายเป็นป่าฝันร้ายอย่างทุกวันนี้”
ไอร่ารีบถาม “งั้นแปลว่าในป่านี่มีสัตว์ประหลาดจริง ๆ เหรอ?”
“อืม”
ไอร่าเริ่มรู้สึกกังวล “ถ้าเราเจอมันเข้าจะทำยังไงล่ะ?”
“ไม่ต้องห่วง ปกติสัตว์ประหลาดนั่นมันจะหลับอยู่ ถ้าไม่มีใครเอา ‘ดวงตาปีศาจ’ ไปให้มัน มันจะไม่ตื่น”
“ดวงตาปีศาจ?”
“มันเป็นพืชเงามืดที่เติบโตในหุบเหว ลือชื่อพอ ๆ กับเถาวัลย์กลืนวิญญาณ ทั้งคู่เป็นพืชที่ดุร้ายมาก ต่างกันตรงที่เถาวัลย์กลืนวิญญาณชอบเคลื่อนไหว ส่วนดวงตาปีศาจจะหยั่งรากอยู่ในหุบเหว ไม่เคยขยับที่เลยตั้งแต่เกิด”
ไอร่าครุ่นคิดเล็กน้อย “ถ้าให้ดวงตาปีศาจสู้กับเถาวัลย์กลืนวิญญาณ ใครจะชนะ?”
“ไม่รู้สิ”
ไอร่าถามต่อ “แล้วสัตว์ประหลาดที่นอนอยู่ในป่าฝันร้ายนั่น มันหน้าตายังไง?”
“ข้าไม่รู้ว่ามันหน้าตาเป็นยังไง รู้แค่ว่ามันชื่อ ‘ฝันร้าย’”
รุ่งเช้าวันต่อมา หลังจากพระอาทิตย์ขึ้น ทุกคนก็เริ่มเดินทางเข้าสู่ป่าฝันร้ายอย่างเป็นทางการ
เชร์แปลงร่างเป็นพยัคฆ์ขาว ไอร่านั่งบนหลังของเขา มองไปรอบ ๆ
ภายในป่ามืดสลัว ไอร่าแทบมองไม่เห็นอะไรเกินหนึ่งเมตร ข้างหน้าเป็นความมืดมิดสนิท
ไม่นานหลังจากพวกเขาเข้าไปในป่า เถาเหว่ยก็พบพวกเขาเข้า
เถาเหว่ยหลบอยู่ในความมืดอย่างแนบเนียน เขาแอบดูพวกไอร่าเดินลึกเข้าไปในป่า พร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย
เดิมทีเขามาเพื่อจับฝันร้ายเท่านั้น ไม่คิดว่าจะบังเอิญมาเจอพวกไอร่าเข้า
‘เลือกเดินเข้านรกแทนที่จะขึ้นสวรรค์สินะ’
ถ้าอย่างนั้น เขาก็จะใช้พวกนี้เป็นเหยื่อล่อฝันร้าย เหมือนที่เคยใช้พวกเผ่าสุนัขมาก่อนแล้ว!
ในป่าแห่งนี้ไม่มีแสงอาทิตย์ ทำให้บอกเวลาไม่ได้เลยว่าเป็นเช้าหรือค่ำ
พวกเขาเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ว่าใช้เวลาเท่าไร ตอนแรกไอร่ายังสามารถระวังภัยรอบตัวได้ แต่พอนานเข้า เธอก็เริ่มง่วงจนเปลือกตาหนักอึ้ง หาวไม่หยุด
เชร์หันมามองเธอ “หลับเถอะ ถึงแล้วข้าจะปลุก”
“ไม่เป็นไร เจ้าตั้งใจเดินไปเถอะ ข้าไม่รบกวน” เธอหาวอีกครั้ง
ไป๋อันเดินมาข้างพ่อ ก้มหน้ากระซิบเบา ๆ ว่า “ที่นี่มีบางอย่างแปลก ๆ”
เชร์ยังเดินต่อไม่หยุด “หืม?”
“เราน่าจะเดินป่ามาได้ทั้งวันแล้ว แต่ไม่เจอสัตว์เลยสักตัว”
ตามปกติแล้ว ป่าที่หนาแน่นและลึกขนาดนี้ต้องมีสัตว์อาศัยอยู่เยอะสิ
แต่ในป่านี้กลับไม่มีสัตว์เลยแม้แต่ตัวเดียว
มันแปลกเกินไป!
พอไอร่าได้ยินที่ไป๋อันพูด ก็หาวพลางพูดแบบติดตลกว่า “อาจจะเป็นเพราะพวกสัตว์กลัวสัตว์ประหลาดในป่าก็เลยหนีกันหมดแล้วมั้ง~”
พูดจบก็หัวเราะเบา ๆ เหมือนว่ามุขตัวเองจะตลกมาก
แต่เชร์กับไป๋อันกลับเงียบกันหมด
ไอร่าเลยต้องหยุดหัวเราะ “ข้าแค่ล้อเล่นเอง ไม่คิดว่าพวกเจ้าจะจริงจังขนาดนี้หรอกนะ?”
เชร์พูดขึ้นว่า “ที่เจ้าพูดอาจจะเป็นความจริงก็ได้”
สัตว์ประหลาดที่น่ากลัวถึงขนาดทำให้สัตว์ทั้งหมดต้องหนีออกจากถิ่นอาศัย… แค่คิดก็รู้แล้วว่ามันน่ากลัวแค่ไหน
อาการง่วงของไอร่าหายไปเกือบครึ่ง
เธอลูบแขนตัวเอง พยายามทำใจให้สงบ “ถ้ามันเป็นเรื่องจริงก็ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นก็นอนหลับอยู่ ถ้าเราไม่ไปยั่วโมโหมัน ก็น่าจะผ่านป่าแห่งฝันร้ายนี้ไปได้อย่างปลอดภัย”
“เจ้ารู้ได้ยังไงว่ามันหลับอยู่?”
ไอร่าเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “ข้าเป็นผู้สืบทอดของผู้พยากรณ์นะ แน่นอนว่าข้ารู้สิ!”
เธอชมตัวเองในใจว่า ‘เท่จังเลยเรา!’
ระหว่างนั้น ชวงอินที่เดินนำหน้าไปอยู่ดี ๆ ก็เห็นมีคนนอนอยู่บนพื้น เธอรีบวิ่งเข้าไปดูและพบว่าเป็นเฉวียนหรง!
ชวงอินรีบอุ้มเฉวียนหรงกลับมาหาไอร่า
“แม่! ข้าเจอเขานอนอยู่ข้างทาง!”
เชร์หยุดเดิน ไอร่าก็ไถลตัวลงจากหลังเสือผ่านหางของเขาแล้วจุดคบไฟเพื่อดูเฉวียนหรงให้ชัด ๆ เขาไม่มีบาดแผลที่เห็นได้ชัด แต่หลับตาแน่นและปลุกยังไงก็ไม่ยอมตื่น เหมือนตกอยู่ในภวังค์ลึกมาก
พอเห็นเขากำไม้อยู่ในมือ ไอร่าก็หยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัยว่าเป็นกิ่งไม้จากต้นอะไร ใบของมันเป็นสีม่วง
เจ้าตัวน้อยในหัวของเธอกรีดร้องเสียงหลง “ซวยแล้ว ๆๆๆ!!”
ไอร่าตกใจจนเกือบล้มก้นกระแทกพื้น
เธอไม่สนใจเลยว่าคนอื่นจะมองยังไง รีบเอามือปิดหูแล้วตะโกนถาม “อะไรของเจ้าเนี่ย? ทำไมต้องกรี๊ดขนาดนั้น?!”
เจ้าตัวน้อยตอบเสียงตื่น “นั่นน่ะ กิ่งของ 'ดวงตาปีศาจ' เลยนะ! มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?! ใครไปเอามา?!”
ไอร่าถึงกับช็อก
นี่มันคือ “ดวงตาปีศาจ” ในตำนานที่สามารถปลุก 'ฝันร้าย' ให้ตื่นขึ้นได้ใช่ไหมเนี่ย?!
เชร์เห็นเธอหน้าซีดก็ถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้าไม่สบายหรือเปล่า?”
ไอร่ารีบโยนกิ่งไม้นั้นเข้าไปในมิติเก็บของ แล้วปีนกลับขึ้นหลังเชร์อย่างรวดเร็ว “รีบไปเร็ว! รีบไป!! เจ้านั่นมันจะตื่นแล้ว!”
เชร์คำรามสั่งทุกคนด้านหลังว่า “เร่งฝีเท้า!”
ชวงอินแบกเฉวียนหรงที่หมดสติขึ้นหลัง แล้วรีบวิ่งนำหน้าไป
แต่ทุกอย่าง…ก็สายไปแล้ว