ตอนที่ 661 เจ้าโกหกไม่เก่ง

เชร์ตบหลังเธอเบา ๆ “กินช้า ๆ ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก”

ไอร่าหายใจหอบก่อนจะเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเธอแดงก่ำ “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าเมื่อคืนข้าไม่ได้อยู่ในห้อง?”

เชร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงบางอย่างจากห้องเจ้า เลยลุกขึ้นไปดู แต่ไม่มีใครอยู่ในนั้น”

เขาพักอยู่ห้องข้าง ๆ ไอร่า มีกำแพงบาง ๆ กั้นอยู่เพียงเท่านั้น แถมเหล่าสัตว์อสูรยังมีประสาทหูที่ไวเป็นพิเศษ เป็นเรื่องปกติที่เขาจะได้ยินเสียงจากห้องของเธอ

เมื่อไอร่านึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอกับคอนริพลอดรักกันบนดาดฟ้า ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง

“ข้านอนไม่หลับ เลยออกไปเดินเล่นกับคอนริข้างนอก”

“จริงเหรอ?” เชร์เอื้อมมือมาสัมผัสแก้มที่ร้อนจัดของเธอ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “เจ้าโกหกไม่เก่งเลยนะ”

“พวกเราแค่ออกไปชมลมชมจันทร์กันบนดาดฟ้า…”

…และยังทำเรื่องที่น่าอับอายอย่างไม่รู้จักกาลเทศะอีกด้วย

เชร์มองสีหน้าของเธอแล้วก็พอจะเดาออกว่าเธอทำอะไรกับคอนริเมื่อคืน เขาโน้มตัวลงมาจูบที่ริมฝีปากของเธอที่ยังเปื้อนน้ำผลไม้ ก่อนถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

“ครั้งหน้าห้ามออกไปข้างนอกตอนกลางดึกอีกนะ ข้าเป็นห่วง”

ถึงแม้เขาจะไม่ได้พูดอะไรที่ล่อแหลม แต่ไอร่ากลับรู้สึกเหมือนเขามองทะลุสิ่งที่เธอทำเมื่อคืนหมดแล้ว

เธอรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย “อืม”

“แล้วก็อย่าโกหกอีก”

“เข้าใจแล้ว”

เชร์ลูบไล้ต้นคอของเธอ น้ำเสียงของเขาฟังดูนุ่มนวลและเชื่องช้า แต่ทุกถ้อยคำล้วนเต็มไปด้วยความจริงจัง “แค่ทำตัวดี ๆ ก็พอ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น”

บนเรือมีต้นไม้ผลมากกว่ายี่สิบต้น ไอร่าเดินวนรอบ ๆ ด้วยความสนใจ

คอนริอยู่ในร่างหมาป่าสีเงินขาวนอนเอกเขนกอยู่บนดาดฟ้าเพื่ออาบแดด หางฟู ๆ ของเขาแกว่งไปมา ขณะที่ดวงตาสีเขียวเข้มจ้องมองไปที่ร่างเล็ก ๆ ของไอร่าที่เดินไปมา

นี่เป็นครั้งแรกที่เหล่ามนุษย์ต้นไม้เห็นหมาป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ พวกเขาพากันหวาดกลัวจนแทบไม่กล้าหายใจ

เหล่ามนุษย์ต้นไม้ที่ขี้ขลาดเป็นพิเศษบางคนถึงกับรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องโดยสาร พวกเขาซุกตัวอยู่ในนั้นและไม่กล้าออกมาอีกเลย

คอนริวางคางไว้บนอุ้งเท้าและหรี่ตาลงเล็กน้อย รู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง ‘เจ้าตัวเล็กของข้านับวันยิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ ~’

แต่แล้วร่างสูงของใครบางคนก็มายืนบังทัศนวิสัยของเขา

คอนริเหลือบตามองคนตรงหน้าด้วยท่าทางเกียจคร้าน “มีอะไร?”

“ขอคุยด้วยหน่อย” เชร์นั่งลงบนพื้นและมองไปยังร่างเล็กที่อยู่ไม่ไกล

“เรื่องอะไร?”

“เรื่องที่เจ้าไปพลอดรักกับไอร่าบนดาดฟ้าเมื่อคืน”

เชร์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

แต่คอนริกลับรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจของเขาอย่างชัดเจน

คอนริขมวดคิ้วเล็กน้อย “เมื่อคืนอากาศดี พระจันทร์สวย ข้าก็เลยถือโอกาสสร้างความทรงจำดี ๆ กับไอร่า มีอะไรผิดงั้นเหรอ?”

“ในห้องก็มีเตียงกับผ้าห่ม เจ้าจะทำอะไรก็ทำในนั้น”

คอนริครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจความหมายของอีกฝ่าย “เจ้าหมายความว่าข้าไม่ควรพาไอร่าออกไปข้างนอกกลางดึกใช่ไหม?”

“กลางดึกไม่ปลอดภัย”

“ข้าสามารถปกป้องนางได้”

เชร์กล่าวอย่างเรียบเฉย “ถ้ามีศัตรูที่แข็งแกร่งมากจนเจ้าจัดการคนเดียวไม่ไหวเล่า?”

“นี่มันกลางทะเลนะ ศัตรูที่ไหนจะโผล่มากลางดึกกันเล่า? เจ้าคิดมากไปแล้ว”

“อย่างเช่น ‘ซิงเฉิน’”

เพียงแค่ได้ยินชื่อนี้ คอนริก็ขมวดคิ้วแน่น “พวกเราขับไล่ซิงเฉินไปแล้ว”

“แต่เขาอาจจะกลับมาอีก”

หางฟู ๆ ที่เคยแกว่งไปมาอย่างสบายใจของหมาป่าสีเงินขาวหยุดนิ่งลง ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น “ข้าว่าเจ้ากังวลเกินไปแล้ว เราไม่สามารถขังนางไว้ในห้องตลอดเวลาเพียงเพราะมีความเป็นไปได้ว่าจะเกิดอันตราย นางไม่ใช่นักโทษ”

“นางออกไปเดินเล่นตอนกลางวันได้ แต่กลางคืนห้าม”

“เชร์ เจ้าไม่คิดว่าตัวเองยุ่งมากเกินไปหรือ?”

“ตราบใดที่เกี่ยวกับความปลอดภัยของไอร่า ข้าก็ต้องเข้ามายุ่ง”

เชร์ยืนกรานหนักแน่น ทำให้คอนริรู้สึกปวดหัว

“ข้าเข้าใจว่าเจ้าห่วงไอร่า แต่เจ้าจะทำแบบนี้ตลอดไปไม่ได้หรอก ไม่ใช่แค่นางที่ลำบาก แม้แต่ตัวเจ้าก็อาจจะแย่ไปด้วย”

“ข้าจะเป็นอะไรไปได้?”

คอนริยกอุ้งเท้าขึ้นแล้วแตะที่หัวของเชร์ “ถ้าเจ้าตึงเครียดเกินไป สมองเจ้าจะพังเข้าสักวัน”

ถึงแม้เขาจะพูดติดตลก แต่เชร์กลับเงียบไป

เขาเองก็รู้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพที่ไม่ปกติ แต่คำพูดของซิงเฉินยังคงก้องอยู่ในหัวของเขา คำเตือนก่อนจากลาของซิงเฉินก็เหมือนสัตว์ร้ายที่อ้าปากกว้างโชกเลือด มันซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืด คอยจ้องมองเขาตลอดเวลา

เขาจึงไม่อาจปล่อยวางได้เลย…

คอนริยกอุ้งเท้าขึ้นมาตบไหล่ของเชร์ “พี่ชาย ใจเย็น ๆ”

ไอร่าวิ่งเข้ามาหาเชร์ และ คอนริพร้อมกับผลไม้สดที่เพิ่งเก็บมา

“ผลไม้นี่หวานมากเลย ลองชิมดูสิ”

แต่เนื่องจากเชร์ และ คอนริเป็นสัตว์กินเนื้อโดยธรรมชาติ พวกเขาไม่ค่อยชอบกินผักผลไม้เท่าไร

ทั้งสองกัดชิมไปแค่ลูกเดียวแล้วก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

ไอร่าจึงต้องแบ่งของอร่อยให้กับ บุหรงแทน

บุหรงเป็นสัตว์กินทั้งเนื้อและพืชเหมือนกับเธอ ส่วนลูกสาวของพวกเขา ไข่น้อยก็เช่นกัน ทั้งสามคนจึงกินผลไม้กันอย่างเอร็ดอร่อย ไม่นานก็หมดเกลี้ยง

ไข่น้อยไม่เพียงแต่โตขึ้นมาก แต่ยังน้ำหนักเพิ่มขึ้นอีกด้วย

ร่างกลม ๆ ของเธอเหมือนก้อนขนสีเหลืองขนาดใหญ่ เพราะตัวหนักขึ้น เธอจึงไม่สามารถนอนอยู่บนหัวของแม่ได้อีกต่อไป ทำได้แค่ยืนบนไหล่ของแม่แทน

ตอนนี้เธอหนักอย่างน้อยห้ากิโลกรัม พอเธอยืนบนไหล่ของ ไอร่าเธอก็รู้สึกว่าไหล่แทบจะรับน้ำหนักไม่ไหว

ไอร่าทำหน้าเวทนาแล้วต่อรองกับลูกสาว “ไข่น้อยต่อไปหนูไปอยู่ใกล้พ่อเถอะ ไหล่ของพ่อแข็งแรง หนูจะยืนยังไงก็ได้”

บุหรงตบไหล่ตัวเองทันที “มาหาพ่อสิลูก”

แต่ ไข่น้อยไม่แม้แต่จะชายตามองพ่อจอมทึ่มของเธอ เธอยืนแน่นอยู่บนไหล่ของแม่แล้วส่งเสียงร้องอย่างภาคภูมิใจ “จิ๊บ! จิ๊บ!”

‘หนูไม่ไป! หนูจะอยู่กับแม่!’

บุหรงที่โดนลูกสาวเมิน รู้สึกเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง เขาก้มหน้าลงซุกอกของ ไอร่าทำทีเป็นขอความอบอุ่น แต่ความจริงแล้วกำลังลวนลามเธอหน้าด้าน ๆ

ไอร่าพยายามผลักเขาออกแต่ไม่สำเร็จ จึงหันไปสั่ง ไข่น้อยให้จัดการแทน

ไข่น้อยเหมือนกระสุนปืนใหญ่ตัวจิ๋ว พุ่งเข้าใส่หัวของ บุหรงอย่างแรง

ปั้ก! เธอพุ่งชนหน้าเขาเต็ม ๆ

บุหรงดึงตัวลูกสาวออกแล้วบีบปีกเล็ก ๆ ของเธอเบา ๆ “ไปเล่นกับเจ้าหนูนั่นไป อย่าอยู่แถวนี้มาขวางทาง พ่อกะจะให้แม่มีน้องสาวให้เจ้าเสียหน่อย”

ไอร่ากลอกตา “อะไรคือน้องสาว? พูดจาไร้สาระอีกแล้ว”

“คลอเดีย มีน้องชายตั้งสามคน ต้าไป่ กับ เสี่ยวไป่ ก็เป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน แต่ ไข่น้อยของพ่อเป็นลูกคนเดียว เหงาแย่เลย ไม่อยากมีน้องสาวหรือน้องชายเพิ่มเหรอ หืม?”

ไอร่าผลักหน้าหล่อ ๆ ของเขาออกไปอย่างไร้เยื่อใย ก่อนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไม่!”