บทที่ 23: การเปิดใช้งานโหมดสูตรโกง

พวกเธออาบน้ำกันประมาณสี่นาที แต่จือหนานอีก็ยังรู้สึกสกปรกอยู่ ปัญหาหลักก็คือหลังจากอาบน้ำไปสามรอบ น้ำที่ไหลลงมาจากตัวเธอก็ยังคงมีสีออกเหลืองๆ ซึ่งเธอรับไม่ได้ เธอไล่สวี่เหออันออกไปแล้วเริ่มแช่น้ำ จากนั้นก็อาบน้ำตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบกว่าจะพอใจ

เมื่อออกมาจากห้องน้ำ เธอก็พบว่าสวี่เหออันยังคงรอเธออยู่ในห้อง เธอรีบวิ่งเข้าไปหา หอมแก้มเขาไปฟอดหนึ่ง แล้วพูดว่า "ลงไปข้างล่างกันเถอะ พ่อกับแม่คงรอแย่แล้ว"

และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ คนอื่นๆ พร้อมกันหมดแล้ว มีแค่เธอกับเหออันที่ยังไม่ได้ลงมา

เมื่อเห็นเด็กสองคนลงมา พวกเขาก็แทบจะรอไม่ไหวที่จะเล่าให้จือหนานอีฟังถึงความเปลี่ยนแปลงของพวกเขา "หนานอี ดูสิ! รอยแผลผ่าตัดของพ่อหายไปหมดแล้ว เมื่อวานยังรู้สึกไม่ค่อยสบายอยู่เลย แต่ตอนนี้หายสนิทแล้ว ผมของพ่อกลับมาดำเหมือนเดิม ตัวก็เบาหวิว สบายตัวสุดๆ พ่อรู้สึกว่าตัวเองเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแล้วล่ะ ของเขานี่มันสุดยอดจริงๆ!"

"ก็แค่ไอ้ของเหม็นเน่าที่ร่างกายเธอขับออกมานั่นแหละที่ทำเอาฉันเกือบอ้วก" หนานซินพูดแทรกขึ้นมาด้วยท่าทีบ่นๆ

"ใช่ๆๆ! เธอไม่รู้หรอกว่าเหล่าสวี่น่ะเหม็นสุดๆ ไปเลยด้วย เหมือนเขาไปหมักของพวกนั้นมาเลยแหละ"

เมื่อได้ยินคำพูดของคุณแม่ทั้งสอง จือหนานอีก็รู้สึกอายเล็กน้อย เธอเองก็เหม็นสุดๆ ไปเลยเหมือนกัน แถมยังล้างไม่ออกตั้งสามรอบแน่ะ

เมื่อเห็นสีหน้าของจือหนานอี สวี่เหออันก็ก้มหน้าลงหัวเราะเบาๆ แล้วกระซิบข้างหูเธอว่า "ไม่เป็นไรหรอก พี่ไม่บอกพวกท่านหรอก"

จือหนานอีเตะสวี่เหออันไปทีหนึ่งทันที และโดยไม่หันหน้าไปมอง เธอก็เดินลงไปในน้ำพุวิญญาณ ไปอยู่ข้างๆ หนานซิน และเมินสวี่เหออันไปเลย

ทั้งสองครอบครัวแช่น้ำพุวิญญาณกันอย่างสบายใจ พลางปรึกษาหารือเกี่ยวกับแผนปฏิบัติการในขั้นต่อไป

"เหออัน ลูกพอจะมีเพื่อนร่วมรบที่ไว้ใจได้บ้างมั้ย? การก่อสร้างที่บ้านเกิดเก่าจะเริ่มขึ้นพรุ่งนี้แล้ว พ่อกับพ่อของลูกได้พิจารณาเรื่องวัสดุก่อสร้างแล้ว และวางแผนที่จะจัดคนของเราเองไปจัดการเรื่องการขนส่ง ถ้ามีทหารปลดประจำการที่พึ่งพาได้ นิสัยดี ก็ให้พวกเขามาร่วมกับเราทีหลังได้นะ"

"เราคิดดูแล้ว การเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกเป็นเรื่องยากโดยธรรมชาติ เราอาจจะมีเสบียงเหลือเฟือ แต่เราขาดแคลนกำลังคน เราไม่มีความสามารถพอที่จะสร้างฐานหลบภัย แต่ถ้าเราสามารถรวมตัวกันเป็นทีมเล็กๆ ได้ โอกาสรอดชีวิตของเราก็จะสูงขึ้น" สวี่หัวชิงพูดเสริมจากประเด็นของจือคังเฉิง ซึ่งเป็นผลลัพธ์จากการปรึกษาหารือกันในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

จากความเข้าใจเกี่ยวกับสถานการณ์ในวันสิ้นโลกเมื่อเร็วๆ นี้ การมีทีมย่อมดีกว่าการลุยเดี่ยว ดังนั้นฝั่งของเหออันจึงเป็นตัวเลือกแรก

"มีครับ" สวี่เหออันตอบกลับอย่างไม่ลังเล เขาเคยพิจารณาเรื่องนี้มาก่อนแล้ว แต่ยังไม่มีเวลาปรึกษาหารือกับทุกคน เขาไม่คิดเลยว่าคุณพ่อทั้งสองจะเป็นคนเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาก่อน

"ดี งั้นเรื่องนี้พ่อมอบหมายให้ลูกจัดการเลยนะ"

"หนานซินกับฉินเยว่จะรับผิดชอบเรื่องการจัดซื้อเสบียงต่อไป รวมถึงยาด้วย ซึ่งก็จำเป็นมากๆ เมื่อพิจารณาว่ายาหลายชนิดเป็นยาตามใบสั่งแพทย์และไม่สามารถหาซื้อได้ คังเฉิงกับฉันก็เลยกำลังเจรจาขอซื้อกิจการอยู่ เราจะกักตุนในปริมาณที่ต้องการรวดเดียวไปเลย จะได้ไม่ส่งผลกระทบต่อยาตัวอื่นๆ ในตลาด"

"ต่อไป หลังจากที่เหล่าสวี่กลับไปที่บ้านเกิดเก่าแล้ว การขายบ้านหลังนี้และเรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง ฉันกับเหล่าสวี่วางแผนที่จะเริ่มโอนกรรมสิทธิ์ซูเปอร์มาร์เก็ต 12 แห่งที่เราเป็นเจ้าของในช่วงสามเดือนสุดท้าย แน่นอนว่าเราได้ปรึกษาหารือกันแล้วว่าจะไม่เอาเปรียบคนของเราเอง มีบริษัทต่างชาติหลายแห่งพยายามเจาะตลาดเมือง H และสร้างความปั่นป่วนอยู่บ่อยครั้ง เราจะขายให้พวกเขา แล้วให้พวกเขารู้ซึ้งถึงคำว่าหว่านพืชเช่นไรย่อมได้ผลเช่นนั้น"

"เงินทุนที่ได้จากการขายกิจการจะถูกโอนเป็นชื่อของหนานอีโดยตรง ลูกกับเหออันจะโฟกัสไปที่การจัดหาเสบียงเพียงอย่างเดียว ไม่ว่าลูกจะทำอะไร ความปลอดภัยต้องมาก่อนเสมอ"

"โอเคค่ะ หนูกับเหออันรับรองว่าจะทำงานให้สำเร็จค่ะ"

"พ่อครับ ห้องนิรภัยใต้ดินยังต้องใช้ระบบระบายอากาศแบบมืออาชีพและวิธีแก้ปัญหาเรื่องไฟฟ้าครับ ทั้งพลังงานแสงอาทิตย์และเครื่องกำเนิดไฟฟ้าต้องมีเตรียมไว้ให้พร้อมสำหรับทุกสถานการณ์ครับ" สวี่เหออันเริ่มปรึกษาหารือในรายละเอียดกับคุณพ่อทั้งสอง

"กระจกและประตูทั้งหมดต้องเป็นระดับกันกระสุนครับ นอกจากนี้ เมื่อพิจารณาว่าอาจเกิดภัยพิบัติอย่างแผ่นดินไหวหรือฝนตกหนักในภายหลัง จะต้องมีการวางแผนมาตรการระบายน้ำไว้ล่วงหน้าด้วยครับ"

จู่ๆ จือหนานอีก็จำอุปกรณ์ผลิตไฟฟ้าที่เธอเคยเห็นที่ฐานหลบภัยแห่งหนึ่งในช่วงวันสิ้นโลกได้: "พ่อคะ พลังงานไฟฟ้าพลังน้ำก็มีไม่ใช่เหรอคะ? หนูจำได้ว่ามีแม่น้ำอยู่ไม่ไกลจากบ้านเก่า ซึ่งน่าจะนำมาใช้ประโยชน์ได้อย่างเต็มที่เลยนะคะ"

"ที่หนานอีพูดก็เป็นไปได้นะ เครื่องยนต์ต้องใช้น้ำมันดีเซล ซึ่งหาได้ยากกว่า และมันจะกลายเป็นทรัพยากรที่ไม่สามารถหมุนเวียนได้ในอนาคต ดังนั้นเราต้องใช้มันอย่างประหยัด เราควรซื้ออุปกรณ์ผลิตไฟฟ้าพลังน้ำมาสักสองสามชุด และเตรียมแผนสำรองสำหรับการสึกหรอด้วย"

"หลายประเทศพึ่งพาพลังงานไฟฟ้าพลังน้ำเป็นหลัก เดี๋ยวตอนที่หนูกับเหออันไปที่นั่น เราจะลองดูว่าจะหาอุปกรณ์มาได้บ้างมั้ย ปัญหาหลักก็คือเราไม่มีบุคลากรทางเทคนิคที่เชี่ยวชาญ นั่นแหละคือปัญหาใหญ่เลยล่ะค่ะ"

"ผมมีคนที่เหมาะสมครับ" สวี่เหออันพูดขึ้น

"?"

"พวกเขาไว้ใจได้มั้ย?" สวี่หัวชิงยังคงรู้สึกกังวลอยู่บ้าง เขากับคังเฉิงอยากจะขยายทีม แต่ก็กลัวว่าคนที่มีเจตนาร้ายอาจจะเปิดเผยความลับของจือหนานอี ทำให้พวกเขาไม่สามารถปกป้องเธอได้

"พ่อคะ หลังจากเกิดวันสิ้นโลก ก็มีบางคนที่ปลุกพลังพิเศษสายมิติขึ้นมาได้จริงๆ นะคะ แต่มันมีไว้สำหรับเก็บของเพียงอย่างเดียว ตราบใดที่ไม่มีใครรู้เรื่องสิ่งของในมิติของหนู มันก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรค่ะ เพียงแต่ตอนนี้เราต้องระวังตัวให้มากขึ้นก็เท่านั้นเอง"

"เฮ้อ พ่อก็ยังเป็นกังวลเรื่องนี้อยู่นะ จิตใจคนเรามันยากแท้หยั่งถึง ถ้าผลประโยชน์มันล่อตาล่อใจเกินไป ก็ไม่มีใครรับประกันได้หรอกว่าจะไม่มีการหักหลัง"

สวี่เหออันเงียบมาตลอด อันที่จริง นี่ก็เป็นสิ่งที่เขากังวลอยู่เหมือนกัน หากมีคนทรยศปรากฏตัวขึ้นในทีม ผลที่ตามมาก็ยากที่จะควบคุมได้

"เจ้านาย คุณสามารถมองหาพ่อค้าจากโลกแห่งการฝึกตนได้นะ พวกเขาน่าจะมียาสัจจะหรือยาที่กินแล้วป้องกันการทรยศหักหลังได้นะ นอกจากนี้ พ่อค้าจากมิติอักขระก็น่าจะมีอักขระที่คุณต้องการเหมือนกันนะ"

"จริงด้วย! ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงเนี่ย!"

"พ่อคะ เหออัน เราไม่ต้องกลัวการถูกหักหลังหรอกค่ะ หนูมีบางอย่างที่สามารถทำให้พวกเขาไม่มีวันหักหลังพวกเราได้!"

จือคังเฉิงมองจือหนานอีด้วยความสับสน ไม่ค่อยเข้าใจคำว่า 'ไม่มีวันหักหลัง' ที่เธออ้างนัก ในฐานะนักธุรกิจ ในสายตาของเขา ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าความภักดีชั่วนิรันดร์หรอก ตอนที่เขาเริ่มต้นธุรกิจใหม่ๆ เขาคุ้นเคยกับการถูกทรยศและเตรียมแผนสำรองไว้เสมอ มีเพียงผลประโยชน์ชั่วนิรันดร์ ไม่มีมิตรแท้ถาวร—นี่คือสิ่งที่โลกธุรกิจสอนเขา

สิ่งที่เขากลัวก็คือ เมื่อมีคนหยิบยื่นผลประโยชน์มหาศาลมาล่อใจ เพื่อนร่วมทีมที่ไว้ใจได้ก็อาจจะหักหลังพวกเขาได้ ท้ายที่สุดแล้ว ก็มีน้อยคนนักที่จะต้านทานสิ่งล่อใจได้ ในวันสิ้นโลก ด้วยการผงาดขึ้นของผู้ใช้พลังพิเศษ ความสงบเรียบร้อยของสังคมล่มสลาย ปลาใหญ่กินปลาเล็ก กฎเกณฑ์ใหม่ทางสังคมถูกกำหนดขึ้น และทุกคนก็อาจจะเลือกวิถีทางใหม่ในการเริ่มต้น

สวี่เหออันก็ได้ยินคำพูดของชาชาเช่นกัน และเป็นฝ่ายอธิบายให้จือคังเฉิงและสวี่หัวชิงฟัง

"มันมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์เลยเหรอ?" จือคังเฉิงยังคงคลางแคลงใจ

"พ่อของเจ้านายไม่เชื่อฉันจริงๆ ด้วย ฮือๆ ชาชาเสียใจจังเลย"

"ขอเน้นย้ำอีกครั้งนะ: เมื่อมิติปรากฏขึ้น รับประกันได้เลยว่ามันคือของชั้นยอด แม้แต่ระบบการค้าระหว่างมิติของเราก็ยังคัดกรองพวกที่มีเจตนาร้ายออกไปอย่างแข็งขันเลย" หลังจากพูดแบบนี้ ชาชาก็เริ่มร้องไห้และลงไปกลิ้งกับพื้น

จือหนานอีรู้สึกจริงๆ ว่าบางครั้งพ่อบ้านระบบของเธอก็ทำตัวเหมือนเด็กเล็กๆ นิสัยผีเข้าผีออกแบบนี้ไปเอามาจากไหนกันเนี่ย?

แน่นอนว่าก็ต้องเหมือนกับเจ้านายนั่นแหละ! ชาชาบางคนพูดขึ้นมาในใจ!

"โอเคๆ ชาชา ฉันขอโทษแทนพ่อด้วยนะ พ่อไม่ควรสงสัยเธอเลย"

"โอเค ฉันยกโทษให้พ่อของเจ้านายก็ได้" เสียงร้องไห้และน้ำเสียงเด็กๆ ของชาชาทำให้จือหนานอีรู้สึกจนใจ ในเวลานี้ เธออยากได้ระบบที่มีเสียงเครื่องจักรเย็นชาจริงๆ

"พ่อไม่ต้องกังวลนะคะ หนูรับประกันเลยว่าไม่มีปัญหาแน่นอน" จือหนานอีให้ความมั่นใจกับเขา พลางตบอกตัวเอง

"หนูคิดว่าถ้ามีคนที่เหมาะสม เราก็ควรจะรับพวกเขามาร่วมทีมของเราจริงๆ นะคะ แม่กับคนอื่นๆ ก็ยุ่งกันทุกวันจริงๆ แล้วเราก็ไม่รู้เลยว่าอนาคตจะพัฒนาไปในทิศทางไหน ภายในขอบเขตความสามารถของเรา เราก็ควรจะทำอะไรเพื่อประเทศชาติของเราบ้างเหมือนกันนะคะ"

เมื่อถูกชาชาเตือน จือหนานอีก็รู้สึกว่าพวกเขาสามารถเกณฑ์คนมาร่วมทีมได้สบายๆ แบบนั้นพวกเขาจะได้มีคนช่วยมากขึ้น ในอนาคต หลังจากที่ปลุกพลังพิเศษได้ การสร้างทีมที่แข็งแกร่งก็จะทำให้ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องพวกเขา

หลังจากแก้แค้นเสร็จ การเริ่มต้นชีวิตวันสิ้นโลกแบบชิลๆ ก็ยิ่งดูเหมาะสมเข้าไปอีก!