บทที่ 8 - พัฒนาการที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

บทที่ 8 - พัฒนาการที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า

รปภ. หรือพนักงานรักษาความปลอดภัย หน้าที่สำคัญที่สุดก็คือการดูแลรักษาความปลอดภัยไม่ใช่หรือ

ดังนั้นการเปิดใช้งานอาชีพรปภ. ในครั้งนี้ จึงถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้ว

[คุณเปิดใช้งานอาชีพใหม่ 'รปภ.'!]

หน้าต่างสเตตัสสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย

[อาชีพ: รปภ. LV.1 (1/100)]

[ทักษะ: ลาดตระเวน LV.1 (1/100)]

ไม่มีพรสวรรค์อาชีพปรากฏขึ้นเหมือนตอนที่เปิดใช้งานอาชีพนักสู้ ดูเหมือนว่าพรสวรรค์ดีๆ แบบนั้นจะสงวนไว้ให้เฉพาะอาชีพที่ทรงพลังและมีศักยภาพสูงเท่านั้น

[ต้องการตั้งค่าอาชีพ 'รปภ.' เป็นอาชีพหลักหรือไม่?]

ไม่!

อาชีพธรรมดาๆ แบบนี้ก็ต้องให้เป็นอาชีพรองอยู่แล้ว แค่อัปเลเวลไปตามปกติก็พอ รอให้เลเวลสูงๆ แล้วค่อยสกัดเอาแต้มศักยภาพมาหล่อเลี้ยงอาชีพหลักทีหลัง

กระบวนการความคิดของไป๋เซียวนั้นชัดเจนมาก

สองนาทีต่อมา ความวุ่นวายเล็กๆ ที่โต๊ะโซฟาก็จบลง

ชายเสื้อลายดอกถูกรวบตัวออกไป ส่วนไป๋เซียวก็ปลีกตัวออกมายืนเงียบๆ อยู่ด้านข้าง

เขาล้วงเอาช็อกโกแลตในกระเป๋าออกมาโยนเข้าปาก

รสชาติขมปนหวานอันนุ่มละมุนแผ่ซ่านไปทั่วช่องปากและไหลลงสู่ลำคอ

"เฮ้ย ไป๋เซียว ฝีมือไม่เลวนี่หว่า ไปเรียนท่าจับล็อกพวกนี้มาจากไหนวะ เคยฝึกมาเหรอ" รปภ. วัยสามสิบต้นๆ ที่ยืนอยู่ข้างๆ หันมาทักทาย ใบหน้าธรรมดาๆ คิ้วเข้ม ท่าทางดูเป็นมิตร

หวังผิง

เขาเป็นคนที่มนุษยสัมพันธ์ดีที่สุดในทีมรปภ. เข้ากับใครก็ได้ไปเสียหมด

ไป๋เซียวเคี้ยวช็อกโกแลตในปาก กำลังจะอ้าปากตอบ

ด้านหน้าก็ปรากฏร่างของผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยร่างท้วมในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่หวีผมเรียบแปล้เดินจ้ำอ้าวเข้ามา เขาชื่นชมไป๋เซียว

"ไป๋เซียว เลิกงานแล้วไปรับเงินอัดฉีดด้วยนะ เจ็ดร้อย"

มันเป็นระบบให้รางวัลและบทลงโทษที่สมเหตุสมผล ไป๋เซียวสามารถระงับเหตุทะเลาะวิวาทที่อาจลุกลามใหญ่โตไว้ได้ ฝ่ายรักษาความปลอดภัยจึงมอบเงินรางวัลให้เขาเพื่อเป็นกำลังใจ ทั้งยังเป็นแบบอย่างให้รปภ. คนอื่นๆ กล้าที่จะปฏิบัติหน้าที่ของตนเองอย่างเต็มที่

เมื่อเรื่องราวยุติลง บรรยากาศภายในผับก็กลับมาครึกครื้นตามเดิม

สนุกสุดเหวี่ยงกันต่อไปจนถึงตีสอง

ณ โซนพักพนักงานของบาร์อิงจือเหนี่ยว ไป๋เซียวเดินกลับมาหลังจากไปรับเงินรางวัล

อารมณ์ของเขาดีขึ้นมาก ทั้งได้ปลดล็อกอาชีพรปภ. แถมยังได้เงินพิเศษอีก

เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ไป๋เซียวก็เดินออกไปทางประตูด้านหลัง

ระหว่างทางเขาบังเอิญเจอหวังผิงที่เข้ามาทักทายเมื่อครู่นี้พอดี

ทั้งสองเดินคุยกันไปเรื่อยเปื่อย

ตอนแรกไป๋เซียวก็ไม่ได้ใส่ใจฟังนัก

จนกระทั่งหวังผิงเริ่มเล่าข่าวลือที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

เขาบอกว่าเมื่อคืนมีผู้หญิงหายตัวไปแถวถนนอู๋ถง ผ่านไปหนึ่งวันแล้วก็ยังหาตัวไม่พบ ลือกันว่าอาจจะโดนอุ้มไปตอนเมาไม่ได้สติ

เวลาเล่าหวังผิงก็ทำหน้าตากรุ้มกริ่ม แอบมีความอิจฉาปนอยู่ลึกๆ

ผู้หญิงที่มาเที่ยวผับส่วนใหญ่หน้าตาสะสวย หุ่นแซ่บกันทั้งนั้น

แถมยังแต่งตัวล่อแหลมและเมามายไร้สติอีก ช่างเป็นเหยื่ออันโอชะเสียนี่กระไร

ขณะที่ฟังคำพูดของหวังผิง ไป๋เซียวกลับขมวดคิ้วแน่น

เพราะเมื่อคืนระหว่างขี่รถกลับบ้าน เขาเจอพวกโรคจิตหรือคนบ้าอะไรสักอย่าง

ไป๋เซียวเองก็อธิบายไม่ถูก เขารู้สึกว่าเงาดำรูปร่างคล้ายคนที่เจอในตรอกเมื่อคืน มันให้ความรู้สึกเหมือนไม่ใช่คน เป็นความรู้สึกที่ชวนขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

ผู้หญิงที่หายตัวไป จะเกี่ยวกับเงาดำนั่นหรือเปล่านะ

ไป๋เซียวตั้งข้อสงสัยในใจ แต่ก็ยังไม่กล้าฟันธง

เพราะละแวกนี้เต็มไปด้วยผับ บาร์ และร้านคาราโอเกะ การลักหลับคนเมาก็มีให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง อีกอย่างมันก็เป็นแค่ข่าวลือจากปากหวังผิง อาจจะไม่ใช่เรื่องจริงก็ได้

คุยกันพอหอมปากหอมคอ ทั้งสองก็แยกย้าย

ไป๋เซียวคาบช็อกโกแลตไว้ในปากพลางสตาร์ตมอเตอร์ไซค์คู่ใจ

ครั้งนี้เขาไม่กล้าใช้ทางลัดในซอยเปลี่ยวอีกแล้ว เขาเลือกขี่ไปตามถนนใหญ่ที่มีแสงไฟสว่างไสวและมีรถราวิ่งขวักไขว่มุ่งหน้ากลับบ้าน

ระหว่างทาง ไป๋เซียวยังโดนคนเมาทำเอาตกอกตกใจไปทีหนึ่ง

ตอนที่ขี่รถผ่านทางแยก จู่ๆ ก็มีคนเดินโซเซพุ่งพรวดออกมา ทำเอาไป๋เซียวใจหายวาบนึกว่าเป็นเงาดำเมื่อคืนเสียอีก พอเพ่งมองดีๆ ถึงได้รู้ว่าเป็นแค่คนเมาแอ๋

กลับถึงห้องเช่าในอพาร์ตเมนต์หยางกวง แสงไฟอันอบอุ่นสว่างไสวขึ้น

ไป๋เซียวหิ้วถุงพลาสติกสีขาวไปวางแหมะไว้บนโต๊ะริมหน้าต่าง ปากถุงเปิดกว้าง เผยให้เห็นมื้อดึกชุดใหญ่ไฟกะพริบ

เขาต้องบำรุงร่างกายให้เต็มที่เพื่อตอบสนองความต้องการสารอาหารของร่างกาย

คนฝึกต่อสู้ คนฝึกซานต่า จะอดอาหารไม่ได้เด็ดขาด

ต้องกินเพื่อสร้างร่างกายที่แข็งแกร่ง สร้างมัดกล้ามเนื้อ ถึงจะมีแรงสู้กับคนอื่น

เวลาตีสองสี่สิบนาที ไป๋เซียวจัดการมื้อดึกจนเกลี้ยงและล้มตัวลงนอนอย่างสงบ

แสงจันทร์เย็นเยียบสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา อาบไล้โครงร่างท่อนบนของชายหนุ่มที่หลับสนิทอยู่บนเตียง

เวลาผ่านไปทีละน้อย การเปลี่ยนแปลงอย่างช้าๆ ทว่าต่อเนื่องกำลังเกิดขึ้นอย่างเงียบงัน มัดกล้ามเนื้อบนท่อนแขนทั้งสองข้างของไป๋เซียวที่โผล่พ้นผ้าห่มเริ่มนูนชัดขึ้น เผยให้เห็นความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่

มองเห็นเส้นเลือดปูดโปนเป็นริ้วๆ ภายใต้ผิวหนังอย่างชัดเจน

กริ๊ง กริ๊ง...

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น แสงแดดสีทองยามเช้าสาดส่องกระทบหัวเตียง

ไป๋เซียวเบิกตากว้าง นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองเพดาน

สายตาพร่ามัวเล็กน้อย เขารีบผุดลุกขึ้นนั่งแล้วตลบผ้าห่มออก

วินาทีต่อมา ไป๋เซียวก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ

ท่อนแขนของเขาใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มัดกล้ามเนื้อก็นูนเด่นกว่าเดิมมาก

เขารีบลุกขึ้นยืน ถอดเสื้อออกแล้วพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ

หน้ากระจก ชายหนุ่มส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบเจ็ดเซนติเมตรยืนนิ่งสำรวจร่างกายของตัวเอง กล้ามหน้าอก กล้ามท้อง หัวไหล่ และท่อนแขน ล้วนมีมัดกล้ามเนื้อนูนขึ้นมาในระดับที่ต่างกัน ให้ความรู้สึกถึงพลังอันเปี่ยมล้น บริเวณผิวหนังรอบๆ กล้ามเนื้อยังมีรอยแตกลายสีแดงเข้มลักษณะคล้ายกิ่งไม้อีกด้วย

ถึงแม้รูปร่างจะยังสู้พวกที่เล่นกล้ามเป็นประจำไม่ได้

แต่ก็ดูแข็งแกร่งและดุดันกว่าคนทั่วไปมากทีเดียว

"นี่คือความเปลี่ยนแปลงของร่างกายหลังจากบรรลุซานต่าระดับเชี่ยวชาญขั้นต้นสินะ"

ไป๋เซียวมองเงาตัวเองในกระจกพลางพึมพำ

ฟุ่บ!

จู่ๆ เขาก็เหวี่ยงหมัดใส่กระจกด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ

หมัดหยุดนิ่งห่างจากกระจกเพียงคืบ ราวกับกำลังปะทะกับหมัดของตัวเองในภาพสะท้อน

"ยอดเยี่ยม"

ไป๋เซียวเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา

จากนั้นเขาก็รีบจัดการธุระส่วนตัว ล้างหน้าแปรงฟัน และแต่งตัว

เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้า ไป๋เซียวใช้มือข้างเดียวคว้ากระเป๋าผ้าใบที่จัดเตรียมไว้บนเตียงขึ้นสะพายบ่า

มืออีกข้างเปิดประตู สายตาทอดมองไปที่บานประตูอย่างเหม่อลอย

[หน้าต่างตัวละคร]

[ตัวละคร: ไป๋เซียว]

[พละกำลัง: 10.1 -> 11.0]

[ความเร็ว: 9.6 -> 10.1]

[ร่างกาย: 9.8 -> 10.5]

[จิตใจ: 10.8 -> 11.0]

ค่าสถานะทั้งสี่มิติเพิ่มขึ้นทั้งหมด ที่เห็นได้ชัดที่สุดคือพละกำลังที่เพิ่มขึ้นถึง 0.9

ส่วนที่เพิ่มยากที่สุดคือจิตใจ เพิ่มขึ้นมาแค่ 0.2

"นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น..."

แกร๊ก ประตูห้องเปิดออก

เขตผู่เจียง ถนนเหยียนสือ สำนักศิลปะการต่อสู้ไป๋เหนี่ยว

ภายในห้องฝึกซ้อมหมายเลขสอง การวอร์มอัพและฝึกซ้อมได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ลูกศิษย์กว่าสามสิบชีวิตในชุดฝึกสีเทากำลังออกหมัดวาดลวดลายเตะต่อย ส่วนใหญ่ออกแนววาดเสือให้เป็นแมวเสียมากกว่า แม้จะฝึกท่าซานต่ามาหลายวันแล้วแต่ก็ยังดูไม่ได้เรื่องอยู่ดี ยกเว้นสองคนที่อยู่ตรงมุมห้อง...

กัวหาว ลูกศิษย์ที่จางหงเทาจับตามองมาตลอด กำลังออกหมัดได้อย่างทะมัดทะแมง ท่วงท่าและจังหวะดูมีพลัง หมัดที่เหวี่ยงออกไปก็ใกล้เคียงกับมาตรฐานมาก

สามารถทำได้ขนาดนี้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน นับว่าเป็นต้นกล้าชั้นดีจริงๆ

ถ้ากัวหาวทำให้จางหงเทารู้สึกชื่นชมและเข้าใจได้

สิ่งที่เกิดขึ้นกับไป๋เซียวกลับทำให้เขางุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

ท่าซานต่าแม่นยำไร้ที่ติ หมัดและเท้าที่สาดออกไปทั้งรวดเร็วและทรงพลัง ที่สำคัญคือท่วงท่าการขยับร่างกายนั้นไร้ซึ่งความแข็งทื่อหรือจงใจแบบกัวหาว ทุกอย่างดูลื่นไหลและสอดประสานกันอย่างลงตัว ราวกับคนผู้นี้ฝึกซานต่ามานานหลายเดือนแล้วอย่างไรอย่างนั้น

"ไอ้เด็กคนนี้... บรรลุวิชาแล้วงั้นเหรอ?!"