บทที่ 2 - หน้าต่างอาชีพ

บทที่ 2 - หน้าต่างอาชีพ

"เอาล่ะ คลาสวันนี้พอแค่นี้ก่อน"

กลางห้องฝึกซ้อม ครูฝึกจางประกาศจบการฝึกซานต่าเพียงเท่านี้

สิ้นเสียงประกาศ ลูกศิษย์กว่าสามสิบคนก็แยกย้ายกันทันที

พวกเขาพากันคว้าสัมภาระของตัวเองเดินมุ่งหน้าไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

ไป๋เซียวสังเกตเห็นว่ากัวหาวถูกครูฝึกรั้งตัวไว้ บางทีอาจมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย เขาไม่มีนิสัยชอบแอบฟังคนอื่นคุยกัน จึงรีบลากร่างอันเหนื่อยล้าเดินออกไปข้างนอก

เปลี่ยนกลับมาใส่ชุดปกติซึ่งเป็นชุดกีฬาแจ็กเก็ตสีดำ ไป๋เซียวเดินมาถึงโถงหินอ่อนด้านหน้า กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยคละคลุ้งในอากาศ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเหวี่ยงกระเป๋าผ้าใบสีฟ้าขึ้นพาดบ่าขวาแล้วสับเท้าก้าวออกจากประตูไป

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสามโมงครึ่ง

แสงแดดยังคงร้อนแรง ท้องฟ้าโปร่งไร้เมฆหมอก สีฟ้าครามกระจ่างใส

ไป๋เซียวเดินไปตามทางเท้าอิฐแดงลายตาราง เลาะเลียบแนวพุ่มไม้ไปเรื่อยๆ ห้านาทีต่อมาเขาก็เดินอ้อมศาลาพักผู้โดยสารและป้ายโฆษณาไปยืนรอที่ป้ายรถเมล์ รถประจำทางคันหนึ่งแล่นเข้ามาพอดีราวกับจับเวลาไว้

...

"สถานีถนนเป่ยเหอ กรุณาลงทางประตูด้านหลังค่ะ"

สิ้นเสียงประกาศเตือน ประตูรถก็ค่อยๆ เปิดออกพร้อมเสียงลมระบาย

ชายหนุ่มผมดำในชุดกีฬาเดินลงมาจากรถ

"สหพันธ์เทียนเซี่ย มณฑลหนานเจียง เมืองหวยสุ่ย เขตเสวียนซาน แล้วก็ถนนเป่ยเหอ" ไป๋เซียวส่ายหน้า "ไม่มีชื่อไหนที่คุ้นหูเลยสักนิด..."

โลกใบนี้คลับคล้ายคลับคลาแต่ก็ไม่ใช่ เขาปรับตัวไม่ค่อยทันจริงๆ

"วันนี้เหงื่อออกเยอะมาก กลับไปอาบน้ำที่ห้องเช่าก่อนดีกว่า"

ถนนเป่ยเหอหมายเลข 136 ใกล้กับละแวกมหาวิทยาลัย

ภายในห้องเช่าขนาดเล็ก เสียงน้ำไหลซู่ซ่าดังก้องมาจากห้องน้ำ

ภายใต้แสงไฟสีส้มสลัว สายน้ำรินไหลจากฝักบัวดังซ่าๆ

ไป๋เซียวแหงนหน้าหลับตา ปล่อยให้สายน้ำชะล้างใบหน้า

เขายืนนิ่งค้างอยู่ในท่าทางนั้นราวกับนักบวชผู้บำเพ็ญตบะนั่งสมาธิอยู่ใต้น้ำตก ร่างกายไม่ไหวติงอยู่นานกว่าหนึ่งนาทีเต็ม เมื่อความเหนอะหนะบนตัวมลายหายไป ไป๋เซียวจึงเดินไปที่อ่างล้างหน้า

บนอ่างมีอุปกรณ์อาบน้ำวางเรียงราย เหนือขึ้นไปคือบานกระจก

ภายใต้แสงไฟสว่างจ้า กระจกสะท้อนภาพครึ่งท่อนบนของไป๋เซียวอย่างชัดเจน

ส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบเจ็ดเซนติเมตร รูปร่างเหมือนผู้ใหญ่ทั่วไป ไม่มีมัดกล้ามเนื้อชัดเจนนัก เมื่อเดินเข้าไปใกล้กระจก เขาก็มองเห็นใบหน้าที่จัดว่าหล่อเหลาเอาการอยู่บ้าง เครื่องหน้าคมสัน คิ้วและดวงตาตรงดิ่งแฝงความดุดัน

น่าเสียดายที่ผิวพรรณค่อนข้างแย่ ดูกร้านแดดกร้านลมจนดำคล้ำไปสักหน่อย

"ถ้าผิวดีกว่านี้หน่อย คงนับเป็นคนหล่อคนหนึ่งเลยล่ะ"

ไป๋เซียวพิจารณาตัวเองในกระจกแวบหนึ่งก่อนจะก้มลงหยิบแชมพู

ซ่า...

แชมพูสีขาวอมฟ้าชโลมลงบนเรือนผมเปียกชุ่ม เขาขยี้จนเกิดฟองสีขาวฟูฟ่อง พอเปิดน้ำล้าง ฟองก็ไหลไปตามร่างกายร่วงหล่นสู่พื้น

ผ่านไปพักใหญ่ ไป๋เซียวก็ปิดฝักบัว คว้าผ้าขนหนูแห้งบนชั้นเหล็กข้างๆ มาเช็ดหยดน้ำตามตัวและใบหน้า ครึ่งนาทีต่อมา เขาก็ยืนอยู่หน้ากระจกพลางใช้ผ้าขนหนูขยี้ผมไปด้วย

เมื่อเพ่งสมาธิมองดูให้ดี

หน้าจอเรืองแสงสลัวๆ ก็พลันปรากฏขึ้นบนจอประสาทตา

หน้าจอนั้นค่อยๆ ชัดเจนขึ้นจนครอบคลุมลานสายตา

บนนั้นแสดงหน้าต่างที่คล้ายกับสเตตัสตัวละครในเกม

【หน้าต่างตัวละคร】

【ตัวละคร: ไป๋เซียว】

【อายุ: 24 ปี】

【สถานะ: อ่อนล้า】

【อาชีพ: พนักงานส่งอาหาร】

【ค่าสถานะหลัก 4 มิติ: พละกำลัง ความเร็ว ร่างกาย จิตใจ】

【พละกำลัง: 10.0】

【ความเร็ว: 9.6】

【ร่างกาย: 9.8】

【จิตใจ: 10.8】

นี่คือเกมที่ไป๋เซียวเคยเล่นในชาติก่อน นึกไม่ถึงเลยว่าหลังจากข้ามมิติมา มันจะติดตัวเขามาด้วยและกลายเป็นเหมือนพรสวรรค์ส่วนตัว

ทริกเกอร์อาชีพ ปลดล็อกอาชีพ อัปเลเวลอาชีพ

ทั้งหมดนี้คือหน้าที่หลักๆ ของหน้าต่างตัวละครนี้

สิ่งเดียวที่ไป๋เสียดายคือเขาไม่ได้เอาโปรแกรมโกงเกมที่เคยโหลดมาใช้ในตอนนั้นติดตัวมาด้วย ไม่อย่างนั้นคงเป็นไม้ตายก้นหีบชั้นยอด

"อาชีพนักสู้ถูกกระตุ้นให้ทำงานแล้ว แต่ยังปลดล็อกไม่สมบูรณ์"

"ตอนนี้ฉันมีแค่อาชีพพนักงานส่งอาหารเท่านั้น"

เขาเดินออกจากห้องน้ำแล้วปิดไฟอย่างรวดเร็ว

สามนาทีต่อมาภายในห้องเช่า

ไป๋เซียวในชุดกีฬาสีดำขลิบขาวกำลังยืนอยู่ข้างเตียง

เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดู ตอนนี้เวลา 16:05 น. แล้ว

หน้าจอล็อกแสดงการแจ้งเตือนข้อความ เขาสแกนลายนิ้วมือเพื่อปลดล็อกแล้วกดเข้าไปดู

【บาร์อิงจือเหนี่ยว (ผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัย)】: วันนี้มีธุระนิดหน่อย เวลาเปิดร้านน่าจะขยับเข้ามาเร็วขึ้น 15 นาที เริ่มงาน 20:45 น. นะ

【เสี่ยวถัง】: พี่ ค่าขนมหมดแล้ว ช่วยด้วย... สติกเกอร์โขกศีรษะ

【เครือข่ายหนานเจียงโมบายล์】: เรียนท่านผู้ใช้บริการ รอบบิลเดือน 6 ปี 2020 ของท่าน...

กวาดสายตามองคร่าวๆ ไป๋เซียวเลือกตอบผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยก่อน: รับทราบครับ

ในยุคสมัยนี้ เรียนจบมหาลัยก็เท่ากับตกงาน

มหาวิทยาลัยของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ใช่สถาบันชั้นนำอะไรนัก หลังเรียนจบเขาจึงต้องทำงานสองอย่างควบคู่กันไป งานแรกคือพนักงานส่งอาหารพาร์ตไทม์ อีกงานคือรปภ.กะดึก ส่วนคลาสเรียนการต่อสู้ที่สำนักไป๋เหนี่ยวคืองานอดิเรกของเขา

เวลาคนเราเครียดจัด มักจะหาวิธีระบายออกเสมอ

บางคนดื่มเหล้าเมายา บางคนไปเต้นแร้งเต้นกาในผับ บางคนก็ไปร้องคาราโอเกะ

แต่วิธีระบายความเครียดของเจ้าของร่างนี้คือการหลั่งเหงื่อและชกมวย

หลังจากตอบข้อความผู้จัดการเสร็จ ไป๋เซียวก็เลื่อนไปดูข้อความถัดไป

เสี่ยวถัง หรือ ไป๋ถัง คือน้องชายของเจ้าของร่างเดิม ทว่าไม่ใช่น้องแท้ๆ ไป๋ถังเป็นเด็กทารกที่พ่อแม่ของเจ้าของร่างเก็บมาเลี้ยงดูจนเติบใหญ่เข้ามหาวิทยาลัย

ทว่าอุบัติเหตุรถชนเมื่อปีที่แล้วได้พรากชีวิตพ่อแม่ของเจ้าของร่างไป เสาหลักของครอบครัวพังทลาย เหลือเพียงปู่ย่าที่ไร้เรี่ยวแรงทำงานอยู่ในชนบท กับไป๋ถังที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัย ภาระอันหนักอึ้งของทั้งบ้านจึงตกอยู่บนบ่าของไป๋เซียวเพียงผู้เดียว นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าของร่างเดิมเครียดหนักในช่วงที่ผ่านมา

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋เซียวก็กดเข้าไปดูยอดเงินคงเหลือในแอปธนาคาร

3,096.52 หยวน

มีทั้งตัวเลขหลักหน่วยและเศษสตางค์ ช่างยากจนข้นแค้นเสียจริง

เมื่อไม่กี่วันก่อน เจ้าของร่างเพิ่งจ่ายค่าเล่าเรียนศิลปะการต่อสู้ไป เมื่อวานก็เพิ่งจ่ายค่าเช่าห้องไปอีกพันห้า ตอนนี้เงินในมือแทบไม่เหลือแล้ว

ไป๋เซียวนั่งมองยอดเงินในบัญชีด้วยความลังเล

แต่สุดท้ายเขาก็โอนเงินหนึ่งพันหยวนไปให้ไป๋ถังอยู่ดี

2,096.52 หยวน

รู้สึกเจ็บปวดใจนิดๆ

พูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะไป๋ถังเรียนเก่งมากแม้จะอยู่ในมหาวิทยาลัย เจ้าของร่างก็คงไล่ไอ้เด็กนี่ไปทำงานหาเงินเรียนเองแล้ว

หน้าจอสว่างวาบขึ้นมา

【เสี่ยวถัง】: ขอบคุณครับพี่!!! สติกเกอร์ร้องไห้น้ำตาไหล

ไป๋เซียวไม่ได้ตอบกลับ เขายังคงรักษาสถานะคนพูดน้อยของเจ้าของร่างเดิมไว้อย่างเหนียวแน่น

ปลายนิ้วกดหน้าจอเบาๆ เพื่อออกจากหน้าแชท

16:10 น.

"ได้เวลาแล้วล่ะ"

ไป๋เซียวคว้าโทรศัพท์ พาวเวอร์แบงก์ และกุญแจ ก้าวเท้าลงบันไดไปอย่างเร่งรีบ

ตึก! รองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนพื้นปูนที่ร้อนระอุจากแสงแดดภายนอก

เขายกมือขึ้นบังแดดตรงหว่างคิ้ว หรี่ตามองออกไป

นี่คืออพาร์ตเมนต์เก่าแก่ที่มีอายุพอสมควร แต่โชคดีที่บริหารจัดการได้ดีมาตลอด แปลงดอกไม้ทรงกลมด้านหน้ายังคงปลูกดอกดาวเรืองสีส้มสดใส กลิ่นหอมสดชื่นจางๆ ลอยมาตามลม ชายชราหลายคนกำลังยกโต๊ะไปตั้งใต้ร่มไม้ริมแปลงดอกไม้เพื่อเล่นหมากรุกพลางส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส

ไป๋เซียวสูดลมหายใจลึก ก้าวเดินไปยังโรงจอดรถที่อยู่ไม่ไกล

หนึ่งนาทีต่อมา

แกร๊ก! กุญแจเสียบเข้ากับรูกุญแจ บิดตามเข็มนาฬิกา

พาหนะคู่ใจของไป๋เซียว รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าฮัมเมอร์สีถลอกปอกเปิกจากการใช้งานมาห้าปีเต็มสตาร์ตติดขึ้น มองเห็นคราบดินโคลนเกรอะกรังตามช่วงล่างและล้อรถ

มองปราดเดียวก็รู้ว่าผ่านการกรำศึกมาอย่างโชกโชน

ไป๋เซียวคร่อมรถจักรยานยนต์ไฟฟ้า ล้วงโทรศัพท์ออกมากดเข้าแอปพลิเคชันที่ชื่อว่า 'ชือเลอมะ ไรเดอร์' การรับงานส่งอาหารทั้งหมดล้วนมาจากแอปนี้ เขาไม่ได้ทำเต็มเวลาจึงต้องคอยกดแย่งออเดอร์เอาเอง แต่โชคดีที่ช่วงเวลาที่เขาเริ่มออนไลน์นั้นใกล้กับมื้อค่ำ ซึ่งเป็นช่วงที่มีลูกค้าสั่งอาหารเยอะมาก

ตั้งแต่สี่โมงเย็นเศษๆ จนถึงสองทุ่มกว่าๆ ภายในเวลาสี่ชั่วโมงนี้ เขามักจะแย่งออเดอร์ส่งอาหารได้เสมอ เดือนหนึ่งสามารถทำเงินได้ราวๆ สองพันห้าถึงสามพันหยวน

เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายส่วนตัวทั้งหมดของไป๋เซียว ตั้งแต่ค่าเช่าห้องไปจนถึงค่าอาหาร

"ออเดอร์แรกของวันนี้ มหาวิทยาลัยพาณิชยการหนานเจียง..."

"ลุยกันเลย"

เมื่อเทียบกับเจ้าของร่างเดิม

ตอนนี้ไป๋เซียวรู้สึกฮึกเหิมเต็มเปี่ยมในการส่งอาหาร

สาเหตุก็คือหน้าต่างอาชีพพนักงานส่งอาหารที่แสดงอยู่เบื้องหน้านั่นเอง

【อาชีพ: พนักงานส่งอาหาร LV.1 (39/100)】

【ทักษะ 1: ขับขี่จักรยานยนต์ไฟฟ้า LV.1 (86/100)】

【ทักษะ 2: เชี่ยวชาญเส้นทางในเมือง LV.1 (62/100)】

ทักษะที่มีค่าประสบการณ์สูงสุดคือการขับขี่จักรยานยนต์ไฟฟ้า ใกล้จะขึ้นเลเวลสองแล้ว

เรื่องขับรถ ไป๋เซียวถนัดนักล่ะ

บรื้น...

ลมร้อนปะทะหมวกกันน็อก จักรยานยนต์ไฟฟ้าฮัมเมอร์พุ่งทะยานออกไป

เวลาผ่านไปทีละน้อย ตอนนี้เป็นเวลา 20:10 น. แล้ว

ท้องฟ้าเมืองหวยสุ่ยแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท หมู่ดาวประปรายซ่อนตัวอยู่หลังมวลเมฆราวกับดวงตาที่แอบสอดส่องผืนปฐพี

ไป๋เซียวกำลังจะส่งออเดอร์สุดท้ายของวันนี้เสร็จสิ้น

รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าแล่นผ่านตรอกซอกซอยมาถึงโรงงานเปลี่ยวแห่งหนึ่ง

ขณะที่เหลือระยะทางอีกเพียงนิดเดียวก็จะถึงจุดส่งของ

หน้าต่างอาชีพตรงหน้าไป๋เซียวก็สว่างวาบขึ้นมา เขาค่อยๆ เบรกจอดรถ

【ทักษะอาชีพ 'ขับขี่จักรยานยนต์ไฟฟ้า' ของคุณได้รับประสบการณ์ +10】

【ทักษะอาชีพ 'ขับขี่จักรยานยนต์ไฟฟ้า' ของคุณเลื่อนระดับเป็น LV.2 แล้ว】

【ทักษะ 1: ขับขี่จักรยานยนต์ไฟฟ้า LV.2 (1/200)】

"การมีหน้าต่างสเตตัสคอยบันทึกค่าประสบการณ์แบบเรียลไทม์แบบนี้ ต่อให้เป็นงานน่าเบื่อแค่ไหน มันก็ยังพอมอบแรงผลักดันและความสนุกให้ฉันได้บ้าง..."

ความรู้สึกที่แท้จริงแวบผ่านเข้ามาในใจ

บางครั้งสิ่งที่คนเราหวาดกลัวคือการมองไม่เห็นเป้าหมาย มองไม่เห็นเส้นชัย

แต่เมื่อเป้าหมายปรากฏชัดเจนอยู่เบื้องหน้า ทุกสิ่งทุกอย่างก็แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

สตาร์ตรถอีกครั้ง ไม่นานไป๋เซียวก็มาถึงหน้าประตูโรงงาน

เขาเก็บกุญแจ หยิบไก่ทอดที่ลูกค้าสั่งออกจากกล่องเก็บอุณหภูมิ

เดินฝ่าเข้าไปในโรงงาน วางของไว้ที่ป้อมยามแล้วเดินกลับออกมา

ขณะที่เดินผ่านประตูโรงงาน ไป๋เซียวมองเห็นป้ายประกาศคนหายหลายใบแปะอยู่บนเสาไฟฟ้าข้างทาง เขาหยุดยืนอ่านครู่หนึ่ง เนื้อหาบนนั้นระบุถึงบุคคลที่สูญหาย พร้อมคำอธิบายรูปร่างหน้าตาและรูปถ่าย

สิ่งที่น่าดึงดูดความสนใจมากที่สุดก็คือ

คนเหล่านี้ล้วนหายตัวไปในช่วงระยะเวลาไล่เลี่ยกัน

"วันที่ 16 พฤษภาคม วันที่ 22 พฤษภาคม วันที่ 28 พฤษภาคม..."

"ช่วงนี้... มีคนหายตัวไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอ"

ไป๋เซียวละสายตาด้วยความสงสัย ก่อนจะรีบเดินกลับไปที่รถ

เขาต้องกลับไปอาบน้ำที่บ้านแล้วออกไปทำงานพิเศษเป็น รปภ. กะดึกต่อ

[จบแล้ว]