บทที่ 404 - หลิ่วฉวนสือมาเยือน

บทที่ 404 - หลิ่วฉวนสือมาเยือน

ความไร้สัจจะของหลี่ต้าเลี่ยง ทำให้หลิ่วฉวนสือหมดความเชื่อใจในตัวเขาอย่างสิ้นเชิง

อุตส่าห์จ่ายค่าคุ้มครองไปครบทุกบาททุกสตางค์ ตกลงกันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะคุ้มครองความปลอดภัยให้หลิ่วฉวนซินกับคนอื่นๆ ที่นั่น แต่ผลคือ ไม่เพียงไม่ทำตามหน้าที่ แถมยังจับตัวคนไปเรียกค่าไถ่อีก

แถมยังตกลงกันไว้ว่าค่าไถ่คือสามพันห้าร้อยล้าน ขอแค่ยอมจ่าย ทางหลี่ต้าเลี่ยงก็จะปล่อยตัวคน

แต่พอเขาจ่ายเงินไป หลี่ต้าเลี่ยงกลับหน้าด้านขอเพิ่มอีกสามพันห้าร้อยล้าน!

คนแบบนี้ ไร้สัจจะ ไร้ความซื่อสัตย์ ไร้มนุษยธรรม จะให้เชื่อใจได้ยังไง?

ดังนั้น ต่อให้เขาสามารถหาเงินมาจ่ายได้อีกสามพันห้าร้อยล้าน เขาก็จะไม่ยอมจ่ายให้พวกมันอีกแล้ว

เพราะเขากลัวว่า ต่อให้ทุ่มสุดตัวจนตระกูลหลิ่วล้มละลาย พวกมันก็คงไม่ยอมปล่อยหลิ่วฉวนซินอยู่ดี

ซึ่งนั่นหมายความว่า การจ่ายค่าไถ่เพื่อช่วยคนเป็นวิธีที่ใช้ไม่ได้ผลแล้ว

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ต้องเปลี่ยนแผน

ยังไงซะ หลิ่วฉวนซินก็เป็นน้องชายแท้ๆ ของเขา จะปล่อยให้ตายไปต่อหน้าต่อตาก็คงไม่ได้

แต่จะมีวิธีไหนอีกนอกจากจ่ายค่าไถ่?

ขอความช่วยเหลือจากสถานทูตงั้นเหรอ!

แต่หลิ่วฉวนสือไม่กล้า!

เพราะถ้าสถานทูตรู้เรื่องบัดซบที่หลิ่วฉวนซินทำไว้ที่พม่าล่ะก็ โทษสถานเบาที่สุดที่รอเขาอยู่ก็คือจำคุกตลอดชีวิต

แล้วถ้าไม่จ่ายค่าไถ่ ไม่พึ่งสถานทูต จะมีวิธีไหนอีก?

ตอนแรกหลิ่วฉวนสือก็แทบจะสิ้นหวังแล้ว

เพราะตระกูลหลิ่วไม่มีเส้นสายอะไรในสถานที่วุ่นวายอย่างพม่าเลย ต่อให้มีเงินหนาอยากหาคนช่วย ก็ไม่รู้จะไปพึ่งใคร

ทว่า ในช่วงเวลาที่หลิ่วฉวนสือมืดแปดด้าน ไม่รู้จะหาทางออกยังไง จู่ๆ โทรศัพท์สายหนึ่งเมื่อสองวันก่อน ก็แวบเข้ามาในหัว

เป็นสายจากหลี่ม่อหราน สายสืบที่เขาวางตัวไว้ข้างกายปู่ซิ่งฝู แอบโทรมาแฉความลับให้เขาฟัง

ใจความสำคัญคือ เธอจับได้ว่าเฉาคุนแอบเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ที่พม่า และดูเหมือนว่าเครือข่ายของเขาที่นั่นจะกว้างขวางไม่เบาเลย

แล้วทำไมถึงไม่ไปขอให้เฉาคุนช่วยล่ะ?

เผื่อเขาจะมีเส้นสายที่พม่า แล้วช่วยเอาตัวหลิ่วฉวนซินกลับมาได้!

คิดได้ดังนั้น หลิ่วฉวนสือก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด!

ไปขอความช่วยเหลือจากเฉาคุน!

ยังไงซะ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว

เผื่อเฉาคุนจะมีวิธี!

ถ้าไม่ได้ผล... ค่อยคิดหาวิธีอื่นทีหลัง!

"ไปสืบดูสิ" หลิ่วฉวนสือสั่ง "ดูว่าตอนนี้เฉาคุน เจ้าของบาร์ตี้หวังอยู่ที่ไหน"

หลิ่วฉวนสือเคยเจอเฉาคุนครั้งหนึ่งในงานศพของพี่น้องตระกูลกัว กัวโหย่วหลี่และกัวโหย่วไฉ แถมยังแลกเบอร์โทรกันไว้ด้วย

แต่ขืนโทรไปโต้งๆ มันจะดูไม่เป็นทางการ

เขาเลยกะจะไปหาด้วยตัวเอง พร้อมของกำนัลติดมือไปสักหน่อย

แบบนี้ถึงจะดูจริงใจ!

ไม่นาน บอดี้การ์ดก็สืบจนรู้เบาะแสของเฉาคุน

"เจ้านายครับ สายรายงานมาว่า เฉาคุนอยู่ที่บาร์ตี้หวังครับ รถเขาก็จอดอยู่ที่นั่นด้วย"

สำหรับคนส่วนใหญ่ในเมืองไห่เฉิง เฉาคุนก็เป็นแค่โนบอดี้ ไม่มีใครรู้จัก

แต่สำหรับพวกผู้มีอิทธิพลระดับท็อปในเมืองไห่เฉิง เฉาคุนกลับกลายเป็นจุดสนใจและน่าจับตามองไปเสียแล้ว

และวิธีจับตาดูเขาก็คือ ดูจากรถของเขานั่นแหละ!

เหมือนรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม สีทองของหยางซานเตา ที่ทะเบียนเรียงเลข 7 นั่นแหละ โดดเด่นเป็นสง่าสุดๆ

โรลส์-รอยซ์ แฟนทอม สีทอง คันนั้นจอดอยู่ที่ไหน หยางซานเตาก็อยู่ที่นั่น

การตามหาเฉาคุนก็เหมือนกัน แค่ดูว่ารถพูลแมนกันกระสุนของเขาจอดอยู่ที่ไหน!

ถึงแม้รูปลักษณ์ภายนอกของรถพูลแมนคันนี้จะไม่สะดุดตาเท่ารถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม สีทองของหยางซานเตา แต่ป้ายทะเบียนของมันนี่สิ โดดเด่นสุดๆ

ไห่ J.B30CM

เห็นแค่ครั้งเดียว ก็จำฝังใจไปจนตาย!

พอรู้ว่าเฉาคุนอยู่ที่บาร์ตี้หวัง หลิ่วฉวนสือก็ใช้ความคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยสั่ง

"เอาไวน์โรมาเน-กงติ ปี 90 สามลัง ที่ประมูลมาจากซัทเทบีส์เมื่อคราวก่อนติดรถไปด้วย ฉันจะไปเยี่ยมเถ้าแก่เฉาสักหน่อย"

ถึงพวกบอดี้การ์ดจะไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้านายถึงต้องไปเยี่ยมเฉาคุนในเวลาที่น้องชายกำลังถูกลักพาตัว แต่พวกเขาก็ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

ไม่นาน รถสามคันก็เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าสู่บาร์ตี้หวัง

โดยเฉพาะรถคันกลาง ป้ายทะเบียนของมันโดดเด่นสะดุดตาสุดๆ

ไห่ A.99999

.......

.......

"หืม? หลิ่วฉวนสือมางั้นเหรอ?"

ที่ชั้นสามของบาร์ตี้หวัง ในห้องพักส่วนตัวของเฉาคุน เขาเพิ่งจะจุดซิการ์ดสูบ ก็ได้รับรายงานจากผู้จัดการเวรเสี่ยวชุ่ย

เนื่องจากทรัพยากรที่แปดชาติสโมสรถูกเขาใช้จนเกลี้ยงแล้ว

เขาเองก็เกรงใจที่จะเรียกพวกเธอมาซ้ำสอง เพราะยังไงพวกเธอก็เป็นพนักงานของเขา มาทำงานหาเงิน ไม่ใช่ให้เขามาเอาเปรียบฟรีๆ

เขาเลยแวะมาดูที่แปดชาติสโมสรพักหนึ่ง แล้วก็เปลี่ยนเป้าหมายมาที่บาร์ตี้หวัง

อย่างแรกเลยคือ เขาไม่ได้มาบาร์แห่งนี้นานมากแล้ว ตั้งแต่บาร์ปรับปรุงใหม่ เขาก็ยังไม่ได้ก้าวเท้าเหยียบที่นี่เลย

ก็เลยถือโอกาสมาดูความเรียบร้อย

อย่างที่สองคือ ที่บาร์ตี้หวัง อาจจะพอหาทรัพยากรให้เขาใช้ผ่านคืนนี้ไปได้

ยังไงซะ ที่นี่ก็มีผู้บริหารหญิงอยู่ตั้งเก้าคน

ช่วยไม่ได้นี่!

เพื่อความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขาก็ต้องใช้ทรัพยากรทุกอย่างให้คุ้มค่าที่สุด

แต่เขาไม่คิดเลยว่า เพิ่งจะทุ่มกว่าๆ บาร์ยังไม่ทันคึกคัก หลิ่วฉวนสือก็จะโผล่มาซะแล้ว

เร็วกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก!

เขาคิดว่าหลิ่วฉวนสือน่าจะมาหาเขาพรุ่งนี้ หรือมะรืนนี้ด้วยซ้ำ

แต่ในเมื่อมาถึงที่แล้ว ก็ต้องต้อนรับสิ!

ยังไงนี่ก็เป็นเศรษฐีที่เอาเงินมาประเคนให้ถึงที่

"เข้ามาแล้วเหรอ?" เฉาคุนถาม

"เข้ามาแล้วค่ะ" เสี่ยวชุ่ยตอบ "รถเขาไม่ค่อยสะดุดตาเท่าไหร่ ลูกน้องเลยเพิ่งจะสังเกตเห็นค่ะ"

"ตอนนี้รออยู่ข้างล่างค่ะ เห็นว่ามีของติดไม้ติดมือมาด้วย"

เฉาคุนพยักหน้า ลุกขึ้นยืน "ในเมื่อเข้ามาแล้ว งั้นฉันจะลงไปรับเอง เธอต้มน้ำเตรียมชงชาไว้เลยนะ"

วันนี้หลิวหงไม่อยู่ ส่วนเสี่ยวชุ่ยก็ไม่ค่อยมีประสบการณ์รับรองแขกวีไอพีระดับนี้ จึงมีอาการเกร็งๆ ทำอะไรไม่ถูกไปบ้าง

เฉาคุนเลยต้องคอยจัดแจงให้

ไม่นาน พอเฉาคุนลงมาจากชั้นบน ก็เห็นหลิ่วฉวนสือยืนรออยู่ โดยมีบอดี้การ์ดหกคนยืนขนาบข้าง

"ฮ่าๆๆ เถ้าแก่หลิ่ว แขกคนสำคัญนี่เอง ผมตั้งตารอคอยให้คุณมาเยี่ยมตั้งนาน ในที่สุดก็มาสักที!"

เสียงหัวเราะร่าเริงของเฉาคุนดังมาก่อนตัวเสียอีก

หลิ่วฉวนสือเองก็ตอบรับไมตรีของเฉาคุนอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน

"เถ้าแก่เฉาพูดเกินไปแล้วครับ ผมมาหาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า หวังว่าจะไม่ได้รบกวนเวลาของคุณนะครับ"

"ไม่รบกวนเลยครับ" เฉาคุนจับมือหลิ่วฉวนสืออย่างเป็นกันเอง "เถ้าแก่หลิ่วพูดอะไรแบบนั้น ผมล่ะอยากให้คุณมาจะแย่ มาๆๆ ขึ้นไปคุยกันข้างบนดีกว่า"

ว่าแล้ว เฉาคุนก็จับมือหลิ่วฉวนสือเดินขึ้นไปชั้นบนด้วยความสนิทสนม

พอทั้งคู่มาถึงห้องพักส่วนตัวของเฉาคุนที่ชั้นสาม เสี่ยวชุ่ยก็เตรียมน้ำชาไว้พร้อมสรรพแล้ว

เมื่อรู้ว่าบทสนทนาของบุคคลระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนระดับเธอควรรับฟัง เสี่ยวชุ่ยจึงรินชาให้ทั้งคู่แล้วเดินออกจากห้องไปทันที

(จบแล้ว)