บทที่ 402 - ปล่อยให้พ่อลูกผิดใจกันก่อนค่อยว่ากัน

บทที่ 402 - ปล่อยให้พ่อลูกผิดใจกันก่อนค่อยว่ากัน

ตอนที่ไม่รู้ว่าตัวเองถูกใส่ร้าย หวังอีฟูก็พอจะรับสภาพได้

ต่อให้ต้องโดนพวกชายฉกรรจ์ในคุกรุมกระทำชำเรา เขาก็คิดว่าเป็นเวรกรรมของตัวเอง

ใครใช้ให้เขาไปฆ่าคนล่ะ!

ถ้าเขาไม่ได้ฆ่าคน เรื่องพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

มันคือผลกรรมทั้งนั้น!

แต่ทว่า เมื่อไม่นานมานี้ หลังจากที่เฉาคุนมาบอกว่าจริงๆ แล้วเขาถูกใส่ร้าย หวังอีฟูก็รับไม่ได้อีกต่อไป

เขารู้สึกว่าชีวิตในเรือนจำที่สองแห่งเมืองไห่เฉิงมันช่างทรมานราวกับตกนรกทั้งเป็น

ยิ่งไปกว่านั้น ความวิตถารและความกดดันที่นี่ แทบจะทำให้เขาเป็นบ้า

กินก็ไม่อิ่ม นอนก็ไม่หลับ แถมยังต้องทนถูกพวกชายฉกรรจ์รุมทึ้งย่ำยีอย่างป่าเถื่อนราวกับเป็นเด็กสาว

ลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างเขา ต้องมามีสภาพแบบนี้ จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร?

ดังนั้น ตอนนี้ในหัวของเขามีแต่เรื่องอยากจะรื้อฟื้นคดี อยากจะหนีออกไปจากสถานที่ที่ทำให้เขาฝันร้ายแม้แต่ตอนหลับ

แต่ผลปรากฏว่า หวังซานซาน ลูกสาวยอดกตัญญูของเขา รู้ทั้งรู้ว่าเขาถูกใส่ร้าย แต่กลับไม่ยอมช่วยรื้อฟื้นคดีให้ เอาแต่จะไปหาแฟน ไปหาผู้ชาย

เรื่องนี้ ทำให้หวังอีฟูโกรธจนเลือดขึ้นหน้า!

"เสี่ยวคุน เธอไปตามซานซานมาพบฉันหน่อย"

หวังอีฟูกำหมัดแน่น กัดฟันกรอด "ฉันอยากได้ยินจากปากเธอเอง ว่าเธอจะไม่ช่วยฉันรื้อฟื้นคดีจริงๆ ใช่ไหม!"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงดุดันของหวังอีฟู เฉาคุนก็หรี่ตาลงโดยอัตโนมัติ

น้ำเสียงแบบนี้ น่าสนใจดีแฮะ!

ควรจะวางแผนช่วยหวังอีฟูรื้อฟื้นคดีจริงๆ ดีไหมนะ?

ถ้าหวังอีฟูได้ยินคำตอบยืนยันจากปากหวังซานซาน จะเป็นไปได้ไหมที่ความรักจะเปลี่ยนเป็นความแค้น จนทำให้พ่อลูกผิดใจกัน?

พ่อลูกผิดใจกันจนกลายเป็นศัตรู แล้วก็ลงไม้ลงมือกัน... น่าสนุกดีแฮะ!

ขณะที่สมองกำลังคิดแผนการต่างๆ อย่างรวดเร็ว เฉาคุนก็ทำหน้าลำบากใจ "คุณอาหวัง ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากตามซานซานมาหรอกนะครับ แต่ซานซานไม่อยากมาหาคุณเอง"

"พูดตรงๆ เลยนะ ซานซานไม่สนใจคุณแล้ว"

คำพูดยั่วยุของเฉาคุน ทำให้หวังอีฟูกำหมัดแน่นยิ่งกว่าเดิม เขาพยายามข่มความโกรธเอาไว้ "งั้นก็บอกให้เธอมาหาฉันให้ได้!"

"เสี่ยวคุน อาไม่กวนใจเธอหรอก แค่บอกให้เธอมาหาฉันสักครั้งก็พอ"

เมื่อเห็นสีหน้าของหวังอีฟูที่กำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธ เฉาคุนก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "ผมจะพยายามแล้วกันครับ"

"แต่คุณอาหวัง ผมไม่รับปากนะครับว่าจะพาเธอมาได้"

"เพราะคราวที่แล้วที่ผมคุยกับเธอ เธอพูดตัดรอนมาก เธอบอกว่าอยากให้คุณตายๆ ไปซะในคุก เธอรู้สึกว่าคุณเป็นตัวถ่วงชีวิตเธอมาก"

หวังอีฟูกำหมัดแน่นอีกครั้ง กัดฟันพูด "พยายามให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน บอกเธอด้วยว่า ถ้าเธอไม่มาหาฉัน ฉันจะประจานให้คนทั้งโรงเรียนรู้สันดานของเธอ!"

เฉาคุนพยักหน้ารับอีกครั้ง คุยกับหวังอีฟูต่ออีกสองสามประโยค แล้วจึงเดินออกจากเรือนจำ

พอออกมาจากเรือนจำที่สองแห่งเมืองไห่เฉิง เฉาคุนก็หันซ้ายหันขวา ล้วงบุหรี่ออกจากกระเป๋ามาจุดสูบ

จะเล่นเกมนี้ยังไงดีนะ?

สำหรับหวังอีฟู ตอนนี้เฉาคุนมีแผนอยู่สองแบบ

แบบแรก เป็นผู้กอบกู้เพียงหนึ่งเดียวในโลกของหวังอีฟู

ให้ความหวังเขาไปเรื่อยๆ ให้เขามองเห็นความเป็นไปได้ที่จะล้างมลทินทีละนิด

พอถึงช่วงสุดท้าย ค่อยบอกเขาว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องโกหก แค่หลอกให้ดีใจเล่น

จากนั้น ค่อยบอกความจริงทั้งหมด บอกว่าคลิปวิดีโอตอนนั้นมันคืออะไร และใครเป็นคนใส่ร้ายเขาจนต้องติดคุก

แล้วก็ยืนดูเขาคลุ้มคลั่งอย่างหมดหนทางอยู่หลังกระจกใส!

แค่คิดก็สะใจสุดๆ แล้ว!

ส่วนแบบที่สอง คือวิธีที่เฉาคุนเพิ่งนึกขึ้นมาได้เมื่อกี้

นั่นก็คือ เป็นผู้กอบกู้โลกของหวังอีฟูจริงๆ

หาวิธีเอาตัวเขาออกจากคุก

แล้วปล่อยเขาออกมากัดกับนังหมาบ้าหวังซานซาน!

ทางฝั่งหวังซานซาน แม่ลูกก็แตกหักกันไปแล้ว ถ้าเพิ่มพ่อลูกแตกหักเข้าไปอีก มันจะเพอร์เฟกต์มาก

หลังจากสูดควันบุหรี่ไปสองสามคำ เฉาคุนก็ทำหน้าหนักใจ "จะเล่นยังไงดีนะ เลือกไม่ถูกเลยแฮะ"

"ช่างเถอะ โทรหานังหมาบ้านั่นก่อนดีกว่า ส่วนจะเอายังไงต่อ ค่อยว่ากันทีหลัง ยังไงก็ต้องปล่อยให้สองพ่อลูกผิดใจกันก่อนเป็นอันดับแรก"

พูดจบ เฉาคุนก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาหวังซานซาน

ตอนนี้เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนจะพักเที่ยง

รอสายอยู่นานกว่าจะมีคนรับ

หวังซานซานกระซิบเสียงเบา "ฮัลโหล มีอะไรเหรอ?"

"ทำไม ไม่สะดวกคุยเหรอ?" เฉาคุนถาม

"ฉันอยู่หน้าห้องเรียนน่ะ" หวังซานซานตอบ "กำลังเรียนอยู่"

"งั้นไปหาที่คุยสะดวกๆ หน่อย" เฉาคุนบอก "ฉันเพิ่งออกมาจากเรือนจำที่สอง มีเรื่องจะบอก"

"โอเค รอแป๊บนะ" ไม่นานหวังซานซานก็หาที่คุยโทรศัพท์ได้ "เอาล่ะ พูดมาเลย มีอะไร?"

"พ่อเธออยากเจอเธอให้ได้" เฉาคุนตอบ

"เวรเอ๊ย!" หวังซานซานสบถ "ตาแก่นั่นจะเอาอะไรอีก ทำไมถึงอยากเจอฉันนักหนา?"

"ฉันบอกเขาไปแล้วว่าเธอรู้เรื่องที่เขาถูกใส่ร้าย แล้วก็ไม่คิดจะช่วยเขารื้อฟื้นคดี" เฉาคุนตอบ "เขาก็เลยยืนยันจะเจอเธอให้ได้"

พอได้ยินแบบนั้น หวังซานซานก็เงียบกริบไปเลย

ผ่านไปสี่ห้าวินาที เธอถึงพูดขึ้น "เฉาคุน นายนี่มันเลวได้ใจจริงๆ พูดแบบนั้นออกไปได้ยังไง ขืนพูดแบบนั้น เขาก็ต้องไม่ยอมสิ!"

"จะบ้าเหรอ" เฉาคุนสวน "ไม่พูดแบบนี้แล้วจะให้พูดแบบไหน เธอก็ไม่ได้บอกฉันสักหน่อยว่าให้พูดว่ายังไง"

"อีกอย่าง เธอคิดว่าฉันอยากจะวิ่งรอกไปเรือนจำบ่อยๆ หรือไง"

"พอเถอะหวังซานซาน พ่อเธอก็คงจะรู้สันดานร่านๆ ของเธอดีอยู่แล้วล่ะ"

"เพราะงั้น เปิดอกคุยกันไปเลยดีกว่า เลิกเสแสร้งต่อหน้าพ่อเธอซะที ฉันจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาที่เรือนจำบ่อยๆ"

หวังซานซานเงียบไปอีกสองวินาที ก่อนจะตอบ "เออๆ ก็ได้ ในเมื่อนายบอกเขาไปแบบนั้นแล้ว งั้นฉันจะเปิดอกคุยกับเขาเลยแล้วกัน อีกสองสามวันฉันจะหาโอกาสไป"

"แค่นี้ก็จบเรื่อง" เฉาคุนบอก "ยิ่งเคลียร์กันไวเท่าไหร่ก็ยิ่งสบายใจเร็วเท่านั้น จะได้ไม่ต้องวิ่งไปเรือนจำบ่อยๆ นัดวันเวลาได้แล้วก็อย่าลืมบอกฉันด้วย ฉันจะไปเยี่ยมเขาเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจะไม่ไปอีกแล้ว"

"โอเค" หวังซานซานรับคำ "นัดได้แล้วฉันจะบอก วางก่อนนะ ต้องกลับไปเรียนแล้ว"

พูดจบ หวังซานซานก็เป็นฝ่ายตัดสายไปก่อน

ส่วนเฉาคุน เขามองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินจากไป

........

.......

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็ถึงช่วงบ่ายของวันถัดมา

ที่แปดชาติสโมสร ประตูห้องสวีทส่วนตัวของเฉาคุนเปิดออก สาวสวยทรงโตสามคนที่ดูอ่อนเพลียหมดแรงเดินออกมาจากห้อง

ส่วนหน้าห้องนั้น รองผู้จัดการที่คอยสแตนด์บายอยู่ตลอดเวลาถึงกับทำหน้าชา!

นี่มันกลุ่มที่สิบห้าหรือสิบหกแล้วนะ?

ตั้งแต่เฉาคุนมาที่แปดชาติสโมสรเมื่อบ่ายวานนี้ สาวๆ ที่เข้าไปบริการเขาครั้งละสามคน ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปถึงสิบห้าสิบหกกลุ่มแล้ว

เจ้านายจะอึดเกินไปแล้วมั้ง!

ไม่คิดจะหลับจะนอนบ้างเลยเหรอ?

ไม่เหนื่อยบ้างหรือไง?

(จบแล้ว)