ตอนที่ 71 ต้องการ

ตอนที่ 71 ต้องการ

เสียงของคอนริดังมาก อสูรที่อยู่รอบ ๆ มองดูเขาด้วยความอิจฉาและริษยา

เชร์คาดหวังสิ่งนี้ แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ

เขาเป็นคนที่สมสู่กับไอร่าก่อน แต่คอนริทำให้เธอท้องได้ก่อน

เขารู้สึกขุ่นเคืองเพียงแค่คิดเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อมาถึงจุดนี้ ไม่ว่าเขาจะไม่เต็มใจแค่ไหน เขาก็ทำได้เพียงอดทนเท่านั้น

เชร์ผลักอารมณ์ปั่นป่วนในใจของเขาลง และดึงไอร่ามาอยู่ข้าง ๆ เขา “เจ้ากำลังตั้งท้อง ต่อไปในอนาคตเจ้าต้องระวังให้มาก หากมีสิ่งใดที่เจ้าต้องการจะทำหรืออยากกิน ก็บอกข้าและคอนริ เราจะจัดการให้เจ้าเอง”

คอนริรีบพูด “ใช่ ใช่ เจ้าเป็นเจ้านายของเราตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไรเราจะฟังเจ้า”

พูดตามตรง แม้ตอนนี้ ไอร่ายังคงสับสนเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ของเธอ

นอกเหนือจากอาการช็อกครั้งแรก จิตใจที่เหลือของเธอก็ว่างเปล่า

เธอท้องเหรอ เธอไม่รู้อะไรเลย

มักกะลียอมรับคำเชิญของไอร่าและติดตามพวกเขาไปที่ตลาด อย่างไรก็ตามเขากลับถูกครอบครัวสามคนที่อยู่ตรงหน้าเมินเฉย

เขาพูดอย่างไม่พอใจ “เจ้าไม่ได้บอกหรือว่ามีผักและผลไม้ เอามาให้ดูสิ”

เชร์ยื่นผักกาดกวางตุ้งจำนวนหนึ่งให้กับมักกะลีอย่างไม่ได้ตั้งใจ “ลองชิมดู”

มักกะลีเคยเห็นผักชนิดนี้มาก่อน แต่มันเล็กกว่าผักที่อยู่ในมือของเขามาก ยิ่งกว่านั้นเขาไม่รู้ว่าผักขนาดนี้สามารถทานได้

ด้วยความตั้งใจที่จะพยายาม มักกะลีจึงฉีดใบผักออกมาอย่างตั้งใจและยัดมันเข้าไปในปากของเขา

รสหวานและสดชื่นทำให้ดวงตาของเขาเบิกกว้างทันที

อร่อย!

เขายัดผักที่เหลือเข้าปากทันทีและกินหมดในคราวเดียว จากนั้นเขาก็เลียมุมปากของเขา “ผักนี้ไม่เลว”

เชร์หยิบกะหล่ำปลีออกมาให้เขาลอง

แม้ว่ากะหล่ำปลีจะไม่หวานเท่าผักกาดกวางตุ้ง แต่ก็มีความชุ่มฉ่ำ พวกเขายังได้ลิ้นรสดีมาก

หลังจากที่มักกะลีกินเสร็จ เขาก็ชี้ไปที่ผักและผลไม้บนแผงทันที เขาพูดว่า “ข้าต้องการผักและผลไม้ทั้งหมดนี้ ตั้งราคาของเจ้ามาสิ”

ในฐานะหมอพ่อมดระดับสูง มักกะลีไม่ได้ขาดแคลนเงินอย่างแน่นอน

เชร์กล่าวว่า “เรารับแลกเฉพาะสมุนไพรและคริสตัลเท่านั้น”

มักกะลีดูสับสน “เจ้าต้องการสมุนไพรไปเพื่ออะไร ข้าจำได้ว่าหมอพ่อมดของเผ่าหมาป่าหินตายไปแล้ว แม้ว่าเจ้าจะมีสมุนไพร แต่เจ้าก็ไม่รู้วิธีใช้นี่”

คอนริกล่าวอย่างไม่อดทน “วิธีของเราไม่ใช่ธุระของเจ้า จะเข้ามายุ่งทำไม”

เขาและเชร์ได้เตรียมการเป็นการส่วนตัวว่าจะไม่เปิดเผยว่าไอร่าเข้าใจเรื่องยาและสามารถอ่านหนังสือได้ เกรงว่าคนอื่นจะสร้างปัญหาให้เธอโดยไม่จำเป็น

มักกะลีกลอกตาไปที่คอนริ จากนั้นหยิบถุงที่ซ่อนไว้ออกมาและหยิบคริสตัลไม่มีสีขนาดเท่าเล็บออกมาสองอัน “คริสตัลทั้งสองนี้น่าจะเพียงพอที่จะซื้อผักและผลไม้ทั้งหมดจากแผงของเจ้าใช่หรือไม่”

“ได้สิ เพียงพอแล้ว” เขายิ้ม “ข้าคิดว่าเจ้าจะเสนอสมุนไพรให้ข้าเพื่อแลกเปลี่ยนเสียอีก เจ้าเป็นหมอ น่าจะมีพวกมันเยอะ”

“ไม่ว่าข้าจะมีสมุนไพรมากแค่ไหน ข้าก็ยังต้องเก็บมันไว้ นอกจากนี้ยังมีอสูรอีกมากมายในเผ่าม้าป่าของเรา แน่นอนว่าข้าต้องประหยัดมากกว่าสำหรับกรณีฉุกเฉิน”

มักกะลีเพิ่งผ่านประโยคไปได้เพียงครึ่งประโยคเท่านั้น

ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาต่อสู้กับเผ่าหมาป่าแม่น้ำดำ ม้าป่าจำนวนมากเสียชีวิต หลายคนยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ และสมุนไพรเหล่านั้นก็ถูกใช้ไปอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ

มักกะลีหวังว่าเขาจะรวบรวมสมุนไพรได้มากขึ้น เขาจะทนมอบให้คนอื่นได้อย่างไร

ไอร่าขัดจังหวะและถามว่า “หมอพ่อมดมักกะลี ใบไม้ที่ข้าเพิ่มดมคืออะไรหรือเจ้าคะ”

หากเป็นคนอื่นที่ถามคำถามนี้ มักกะลีจะเพิกเฉยต่อพวกเขาอย่างแน่นอน นี่เป็นความรู้ที่มีแต่หมอพ่อมดเท่านั้นที่จะรู้ อสูรธรรมดาไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้

อย่างไรก็ตาม ไอร่าเป็นสตรี เธอเป็นคนท้องที่น่ารักในตอนนี้ แม้แต่คนที่ดื้อรั้นอย่างมักกะลีก็อดไม่ได้ที่จะใจเย็นลง

เธอเป็นเพียงสตรีเท่านั้น มันไม่มีผลเสียอะไรที่จะบอกเธอ มันไม่ใช่ว่าเธอจะสามารถเป็นหมอแม่มดได้เสียหน่อย

นับตั้งแต่สัตว์อสูรปรากฏตัวบนทวีปนี้ ไม่มีใครเคยได้ยินเกี่ยวกับสตรีที่กลายมาเป็นหมอแม่มด

มักกะลีกล่าวว่า “นั่นคือใบน้ำหอมม่วง อสูรธรรมดาจะไม่ได้กลิ่นอะไร มีเพียงอสูรตัวเมียที่ตั้งท้องเท่านั้นที่จะสามารถได้กลิ่นมัน”

ไอร่าเปิดใจกว้างและอนุมานได้ “ท่านสามารถระบุได้ว่าสตรีท้องนานแค่ไหนจากการที่เธอได้กลิ่นแรงแค่ไหนใช่หรือไม่”

มักกะลีรู้สึกประหลาดใจ “เจ้ารู้ได้อย่างไร”

ไอร่าแลบลิ้นออกมาและยิ้มอย่างซุกซน “ข้าแค่คาดเดา”

“ถูกต้อง เป็นอย่างที่เจ้าพูด” การแสดงออกของมักกะลีอ่อนลง “เจ้าฉลาดมาก น่าเสียดายที่เจ้าเป็นสตรี”

หากเธอเป็นอสูรตัวผู้ เธออาจจะสามารถสืบทอดเสื้อคลุมของฟากัสและกลายเป็นหมอพ่อมดคนใหม่ได้

คอนริขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา “เก็บของเสร็จแล้ว ต้องการนำพวกมันกลับไปด้วยตนเองหรือจะให้เราส่งไปให้ที่บ้าน”

“ข้าจะแบกกลับเอง”

มักกะลีแปลงร่างเป็นม้าสีเทาตัวสูง

เขาถือผักและผลไม้ถุงใหญ่สองถุงก่อนจะวิ่งกลับ

ไอร่าจับมือเชร์แล้วพูดว่า “เราเข้าไปในป่าเพื่อหาใบน้ำหอมสีม่วงภายหลังได้หรือไม่”

ใบน้ำหอมสีม่วงเป็นเครื่องมืออันศักดิ์สิทธิ์ในการตรวจการตั้งครรภ์ของสตรี ตราบใดที่เธอมีใบไม้เหล่านี้ เธอก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปว่าจะตัดสินได้อย่างไรว่าตัวเมียในเผ่ากำลังตั้งครรภ์

เชร์เชื่อฟังคำขอของเธอมาโดยตลอด ครั้งนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น

“ได้สิ”

คอนริสั่งช้า ๆ “พยายามโต้ตอบกับมักกะลีให้น้อยลงในอนาคต”

“เพราะเหตุใด” ไอร่าสับสนมาก

เชร์ใจว่าคอนริหมายถึงอะไร และเริ่มอธิบายว่า “มักกะลีเป็นหมอพ่อมด เมื่อพิจารณาว่าเขาจะกลายเป็นหมอพ่อมดได้อย่างไร เขาไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน หากเขารู้ว่าเจ้ามีคุณสมบัติที่ดีมากมาย เขาจะพยายามแย่งชิงเจ้าไปอย่างแน่นอน เขาอาจทำอะไรบางอย่างเพื่อทำร้ายเจ้า”

ไอร่าพยักหน้าอย่างจริงจัง “ข้าเข้าใจแล้ว”

เมื่อพูดถึงหมอพ่อมด เธอจำเซฟาโล่คนที่เธอเคยพบเพียงสองครั้งเท่านั้น ผู้ชายคนนั้นก็เป็นหมอพ่อมดเช่นกัน และเขาก็พิเศษมาก

แม้ว่าเผ่าหมาป่าแม่น้ำดำจะถูกทำลายไปแล้ว แต่เซฟาโล่ก็ยังหลบหนีไปได้ ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

เขาเป็นเหมือนระเบิดเวลา ไม่มีใครรู้ว่ามันจะระเบิดเมื่อใด

ไอร่าอดไม่ได้ที่จะกังวล “ยังไม่พบตัวเซฟาโล่อีกหรือ”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ คอนริอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ผู้ชายคนนั้นเจ้าเล่ห์เกินไป ไม่รู้ที่อยู่ของเขาตั้งแต่เขาหนีออกจากเผ่าหมาป่าแม่น้ำดำ เราได้ส่งอสูรไปตามหาเขาแล้ว แต่ไม่พบเบาะแสใด ๆ เลย”

ไอร่าคิดอยู่ครู่หนึ่งและสอนกลอุบายให้เขาทันที

“ทำไมเราไม่ออกหมายจับเข่าเล่า ตราบใดที่ใครก็ตามสามารถจับตัวเซฟาโล่หรือให้เบาะแสเกี่ยวกับที่อยู่ของเขา เราจะให้รางวัลแก่ผู้นั้น”

ดวงตาของคอนริสว่างขึ้น “เป็นความคิดที่ดี!”