บทที่ 23 - ไก่อ่อน

บทที่ 23 - ไก่อ่อน

༺༻

"ทำไมคุณไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนล่ะคะ?"

อันน่าพาเซี่ยเหยี่ยนที่เพิ่งได้พักแค่ 1 ชั่วโมงจนเดินขาลอยๆ กับบีเดิล เดินออกมาจากแผนกเทคนิค

สำหรับเรื่องที่สโมสรจะทำการทดสอบบีเดิล เซี่ยเหยี่ยนไม่มีท่าทีคัดค้านใดๆ ซ้ำยังยินดีรับด้วยซ้ำ

เขาเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่า หลังจากกินผลฟู่ฉงไป 2 ผล ความเปลี่ยนแปลงของบีเดิลจะมากมายขนาดไหน

อีกอย่าง ทางสโมสรก็ให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ ศักยภาพ และความสามารถของโปเกมอนอย่างเห็นได้ชัด การแสดงให้เห็นอะไรมากขึ้น จะช่วยให้เขาได้อยู่ที่นี่ต่อได้ง่ายขึ้น

เขาฝึกซ้อมอยู่ในห้องฝึกซ้อมมาตลอด ปิดบังอะไรไม่ได้หรอก เป็นแค่เรื่องของเวลาว่าจะรู้ช้าหรือเร็วเท่านั้น

"ผมมีชุดนี้ชุดเดียวน่ะครับ"

ซักตอนกลางคืน ใส่ตอนกลางวัน พอดีเป๊ะ

อันน่ายกมือขึ้นกุมขมับอย่างจนใจ "งั้นครั้งนี้คุณต้องซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองดีๆ สักสองสามชุดแล้วนะ ต้องคำนึงถึงภาพลักษณ์ของสโมสรด้วย"

"รับทราบครับ"

เสียงนั้นแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง เวลาพักแค่ 1 ชั่วโมง ไม่พอให้เขาฟื้นตัวกลับมาได้อย่างสมบูรณ์เลยแม้แต่น้อย

คนที่เคยโต้รุ่งย่อมรู้ดี บางครั้งการงีบหลับสั้นๆ กลับแย่กว่าการไม่หลับเลยเสียอีก ทำให้ตื่นตัวกว่าด้วยซ้ำ

"หัวหน้าเป็นคนที่ใส่ใจเรื่องภาพลักษณ์มาก ไม่รู้ว่าสภาพคุณตอนนี้จะทำให้เขารู้สึกไม่ดีหรือเปล่า" อันน่าบ่นพึมพำเบาๆ

เธอพาเซี่ยเหยี่ยนเดินลัดเลาะไปตามทางเดินอันสลับซับซ้อน จนมาถึงห้องทำงานของหัวหน้า

นี่เป็นครั้งแรกหลังจากเซี่ยเหยี่ยนเข้าทำงานที่สโมสร ที่เขาได้พบกับหัวหน้า

เมื่อมองดูหัวหน้าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ แต่งตัวภูมิฐาน หวีผมปาดหลังจนเรียบแปล้ ความรู้สึกแรกที่เขาสัมผัสได้

คือความอันตราย!

หัวหน้าคนนี้ ให้ความรู้สึกอันตรายมากกว่าไคลอสที่เขาเจอตอนแย่งผลเบอร์รีเสียอีก แม้ว่าเขาจะเป็นมนุษย์ก็ตาม

ในขณะที่เซี่ยเหยี่ยนลอบสังเกตหัวหน้า ล็อตโตผู้เป็นหัวหน้าก็กำลังประเมินเขาอยู่เช่นกัน

เมื่อเห็นเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นและทรงผมที่ยุ่งเหยิงของเซี่ยเหยี่ยน เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

แต่เมื่อสังเกตเห็นบีเดิลร่างยักษ์ที่เกาะอยู่บนไหล่ ความประหลาดใจก็ฉายวาบขึ้นในแววตา

เป็นบีเดิลที่แปลกประหลาดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ

เขาเก็บสีหน้า ผายมือเชิญให้เซี่ยเหยี่ยนนั่งลงด้านข้าง ก่อนจะรับเอกสารที่อันน่ายื่นให้

หลังจากกวาดสายตาดู ความประหลาดใจในแววตาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

เขาเหลือบมองอันน่าที่หันหลังให้พวกเซี่ยเหยี่ยนแวบหนึ่ง ในใจก็ตัดสินใจได้แล้ว

ในขณะที่เซี่ยเหยี่ยนสังเกตเห็นว่า ในห้องทำงานนี้นอกจากเขาแล้ว ก็ยังมีคนนั่งอยู่อีก 2 คน คนหนึ่งมีโปปโปะอยู่ข้างกาย ส่วนอีกคนมีอาโบเลื้อยอยู่ข้างๆ

ทั้งสองคนไม่มีท่าทีใดๆ ต่อการเข้ามาของเซี่ยเหยี่ยน แต่กลับสัมผัสได้ถึงความมุ่งร้ายที่แผ่ออกมาจางๆ จากพวกเขาทั้งสอง

พวกเขามีความสัมพันธ์แบบคู่แข่งกัน

แม้กระทั่งอาโบที่อยู่ใกล้ๆ ก็ยังแยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ ใส่เซี่ยเหยี่ยนและบีเดิล โชว์เขี้ยวพิษอันแหลมคมของมัน

บีเดิลทนได้เหรอ?

"อู้ว!"

มันถลึงตากลับไปอย่างดุดันทันที

แค่อาโบเอง ไม่ใช่ว่าไม่เคยสู้ด้วยซ้ำไป ไม่เชื่อเดี๋ยวจะเชือดแกทิ้งแล้วกินถุงพิษของแกซะเลยดีไหมล่ะ?

หลังจากผ่านการผจญภัยในป่ามาทั้งวัน รวมถึง "ฉากใหญ่" อย่างการแย่งชิงผลเบอร์รีเมื่อคืน ถูกโปเกมอนธาตุแมลงนับสิบตัวไล่ล่า ซึ่งมีทั้งสเปียร์และไคลอสที่แข็งแกร่ง สัญชาตญาณความดุร้ายของบีเดิลก็ค่อยๆ ถูกขัดเกลาออกมา

เมื่อเห็นว่าการขู่ขวัญที่ตัวเองถนัดใช้ไม่ได้ผล ซ้ำยังโดนจ้องกลับอย่างดุดัน อาโบก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

หรือพูดให้ถูกคือ ลึกๆ แล้วมันรู้สึกหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก

สายตาของบีเดิลเมื่อกี้ เหมือนอยากจะกินมันงั้นเหรอ?

ความคิดบ้าๆ นี่ แต่มันกลับรู้สึกว่าสมจริงมาก

เมื่ออาโบเสียฟอร์ม เทรนเนอร์ของอาโบก็ยิ่งระแวงเซี่ยเหยี่ยนและบีเดิลมากขึ้น

แต่เซี่ยเหยี่ยนกลับนั่งหน้านิ่งอยู่บนเก้าอี้ ก้มหน้าหลับตาลง รีบใช้เวลาพักผ่อน

เดี๋ยวจะต้องมีภารกิจออกไปข้างนอกอีกรอบ

เทรนเนอร์อีกคนที่พาโปปโปะมา แม้จะมีความเป็นศัตรูอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่คือความอยากรู้อยากเห็นที่มีต่อบีเดิลมากกว่า

บีเดิลตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ? ตัวใหญ่กว่าโปปโปะซะอีก

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ล็อตโตอ่านข้อมูลในมือจนจบ

กวาดสายตามองทั้ง 3 คน หยุดที่เซี่ยเหยี่ยนและบีเดิลเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้น "พวกคุณทำได้ดีมาก ภารกิจเคลียร์พื้นที่ถือว่าสำเร็จลุล่วง คู่ซ้อมระดับต้น เคลียร์โปเกมอนได้ตัวละ 200 เหรียญสมาพันธ์

เดี๋ยวไปรับค่าตอบแทนที่ฝ่ายการเงินได้เลย"

ทั้งสามคนเพียงแค่พยักหน้า ไม่ได้แสดงความดีใจอะไรมากมายนัก

พวกเขารู้ดีว่า กุญแจสำคัญของภารกิจนี้ไม่ได้อยู่ที่ค่าตอบแทน แต่อยู่ที่การเลื่อนขั้นตำแหน่ง

คู่ซ้อมระดับต้นกับคู่ซ้อมระดับกลางมีความแตกต่างกันอย่างมาก ไม่ใช่แค่เงินเดือนสวัสดิการ แต่ส่วนแบ่งที่ได้จากการเป็นคู่ซ้อมในแต่ละครั้งต่างหาก ที่เป็นรายได้หลักอย่างแท้จริง

ล็อตโตนิ่งคิดครู่หนึ่ง พลิกดูข้อมูลในมืออีกครั้ง

จากนั้นก็พูดขึ้น "พวกคุณคงรู้แล้วว่าภารกิจครั้งนี้เกี่ยวพันกับการเลื่อนขั้นของพวกคุณ แต่ตำแหน่งนี้มีเพียงแค่ที่เดียวเท่านั้น"

เมื่อได้ยินแบบนี้ เซี่ยเหยี่ยนก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น

อย่างที่คิดจริงๆ

"ครั้งนี้ 0451 จะได้เลื่อนเป็นคู่ซ้อมระดับกลาง" เขาประกาศผลด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง

"ทำไมล่ะครับ?!"

เทรนเนอร์ที่ใช้อาโบเมื่อทราบผลก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ชี้หน้าเซี่ยเหยี่ยนกับบีเดิลแล้วโวยวาย

"แค่ไอ้คนที่แต่งตัวเหมือนขอทานนี่ กับบีเดิลตัวใหญ่หน่อยเนี่ยนะ? ผมได้ยินมาว่าเมื่อคืนเขากลับมาไม่ได้ด้วยซ้ำ แถมวันนี้ยังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนกลับมาอีก"

เซี่ยเหยี่ยนยังไม่ทันได้พูดอะไร ล็อตโตก็ประสานมือรองคาง สายตาคมกริบจ้องมองไปที่ชายคนนั้น น้ำเสียงราบเรียบ "0413 คุณกำลังตั้งคำถามกับการตัดสินใจของฉันงั้นเหรอ?"

เมื่อถูกล็อตโตจ้องมองแบบนั้น 0413 ก็รู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก รีบตอบกลับทันที "เปล่าครับ... ผม... ผมแค่คิดว่าเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะเลื่อนเป็นคู่ซ้อมระดับกลาง ยิ่งไปกว่านั้นก็มีแค่บีเดิลตัวเดียว..."

ในสายตาของเทรนเนอร์ส่วนใหญ่ บีเดิลก็คือสัญลักษณ์ของคำว่า "อ่อนแอ"

เซี่ยเหยี่ยนไม่ได้พูดอะไร การเถียงผู้บริหารในที่ทำงานเป็นสิ่งที่ไม่ฉลาดเลย การโดนกลั่นแกล้งลับหลังนี่ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยไปเลย

เขาอยากดูว่าล็อตโตจะจัดการยังไง

เห็นล็อตโตพยักหน้าอย่างราบเรียบ แต่หันไปมองเซี่ยเหยี่ยน พูดเสียงเรียบว่า "0451 แสดงให้เขาดูหน่อยสิ"

เซี่ยเหยี่ยนเข้าใจในทันที

"บีเดิล แมลงกัด"

ไม่มีความลังเล และไม่จำเป็นต้องลังเล ปลาใหญ่กินปลาเล็กคือสัจธรรมของโลกใบนี้ ยิ่งไปกว่านั้น ซิลฟ์ยังมีเงาของแก๊งร็อคเก็ตอยู่เบื้องหลัง

เขาถึงกับสงสัยว่าหัวหน้าล็อตโตคนนี้ ก็อาจจะเป็นคนของแก๊งร็อคเก็ตด้วย

เมื่อได้ยินคำสั่งของเซี่ยเหยี่ยน บีเดิลก็พุ่งเข้าใส่อาโบทันที ปากของมันเปล่งแสงสีเขียวออกมา

มันหมั่นไส้อาโบมาตั้งนานแล้ว

เมื่อกี้ยังกล้ามาขู่มันอีก

ก่อนหน้านี้เวลาสู้กับอาโบ บีเดิลยังต้องใช้เส้นใยมัดไว้ก่อน แต่ตอนนี้...

เทรนเนอร์ของอาโบ 0413 ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเหี้ยมเกรียม "อาโบ กัดเลย!"

อาโบอ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือด พุ่งเข้าไปหวังจะกัดบีเดิลที่พุ่งเข้ามาอย่างโหดเหี้ยม

ทว่าวินาทีต่อมา

ภาพที่น่าประหลาดใจก็เกิดขึ้น

กลับกลายเป็นว่า บีเดิลพุ่งกดอาโบที่กระโจนเข้ามาจนล้มคว่ำ

ถึงแม้ว่าบีเดิลจะมีขนาดตัวใหญ่ขึ้น 1 เท่า แต่เมื่อเทียบกับอาโบแล้ว ก็ยังถือว่าตัวเล็กกว่า ทว่าด้วยขนาดตัวที่เล็กกว่านั้น มันกลับกดอาโบไว้ได้อย่างอยู่หมัด จับมันกดลงกับพื้นอย่างแน่นหนา หนามแหลมตรงหางแทงเข้าไปที่เพดานปากของอาโบ ขัดจังหวะทักษะกัดของมันเอาไว้

ในเวลาเดียวกัน ปากของบีเดิลก็งับเข้าที่จุดตาย 7 ชุ่นของอาโบอย่างแรง ซึ่งเป็นจุดเดียวบนตัวมันที่มีเกล็ดสีเหลือง

"ชาบ้า!!!"

พร้อมกับเสียงร้องอันโหยหวนของอาโบ เกล็ดสีเหลืองสาดกระเซ็น ปากของบีเดิลฝังลึกเข้าไปในกล้ามเนื้อของอาโบ

เพียงแค่การโจมตีเดียว ก็ทำให้อาโบหมดสภาพการต่อสู้ไปเลย

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น บีเดิลก็ยืนอยู่บนตัวอาโบ ปรายตามองมันอย่างเหยียดหยาม แล้วค่อยๆ คลานกลับไปที่ไหล่ของเซี่ยเหยี่ยนอย่างเชื่องช้า

"อู้ว!"

ไก่อ่อน

0413 สีหน้าแข็งค้างไปอย่างสมบูรณ์ เขามองดูอาโบที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น อ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปชั่วขณะ

ล็อตโตมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก หันไปพูดกับอันน่าว่า "ไล่เขาออกไปซะ"

"ค่ะ..."

อันน่ารับคำเสียงแผ่ว มองเซี่ยเหยี่ยนที่ยังมีท่าทีสงบนิ่งด้วยความประหลาดใจ

นี่เพิ่งจะเป็นวันที่ 7 ที่เขามาทำงานที่สโมสรเองนะ

7 วันก่อนหน้านี้ เขากับบีเดิลไม่ได้เก่งขนาดนี้นี่

ถึงขั้นเรียกได้ว่าอ่อนแอมากด้วยซ้ำ

ในสายตาของเธอ เซี่ยเหยี่ยนและบีเดิลแค่โชคดีที่ได้เข้ามาอยู่ในสโมสร ความสามารถของพวกเขารั้งท้ายสโมสรอย่างแน่นอน ถึงแม้พวกเขาจะฝึกซ้อมอย่างหนักทุกวันก็ตาม

บีเดิล ยังไงก็เป็นแค่บีเดิล

แต่ไม่คิดเลยว่า ภายในเวลาสั้นๆ แค่ 7 วัน 0413 ที่เข้ามาทำงานก่อนเขาอย่างน้อย 2 สัปดาห์ อาโบของเขากลับทนการโจมตีของบีเดิลไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว

ประหลาดใจ ตกตะลึง

"0451 คุณไปลงทะเบียนตำแหน่งระดับกลางที่ฝ่ายทรัพยากรบุคคล แล้วเอาตารางข้อมูลบีเดิลของคุณไปด้วย" ล็อตโตเลิกสนใจ 0413 ที่กำลังช็อก แล้วหันมาพูด

คู่ซ้อมอีกคนที่ใช้โปปโปะเป็นโปเกมอน เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย

เห็นได้ชัดว่า พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซี่ยเหยี่ยนและบีเดิลเลย

"รับทราบครับ"

เซี่ยเหยี่ยนลุกขึ้นเดินไปรับตาราง แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นข้อมือของหัวหน้าล็อตโตที่ยื่นออกมา สัญลักษณ์ที่ปักอยู่บนเสื้อเชิ้ตสีขาวภายใต้เสื้อสูท รูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงโดยไม่รู้ตัว

บนด้านหลังของแขนเสื้อ มีตัวอักษรสีแดงปักอยู่...

"R"!

โชคดีที่เซี่ยเหยี่ยนก้มหน้าลงได้ทัน จึงไม่ได้แสดงท่าทีตกใจออกมาให้เห็น

ล็อตโตดึงมือกลับ มองเขาด้วยสายตาลึกล้ำ โบกมือเป็นเชิงอนุญาต

เซี่ยเหยี่ยนไม่รั้งรอ หันหลังเดินออกไปทันที

༺༻