บทที่ 40: คณะทูตจากหมู่บ้านคุโมะมาถึงแล้ว

บทที่ 40: คณะทูตจากหมู่บ้านคุโมะมาถึงแล้ว

ออกไปเดินได้ไม่นาน สุดท้ายนารูโตะก็ไม่ได้ทำตามเป้าหมายการฝึกของวันนี้ให้สำเร็จ แต่กลับถูกฮาตาเกะ คาคาชิสกัดตัวแล้วพากลับมาเสียก่อน

เดินไปเดินมา จนกระทั่งใกล้จะกลับถึงหมู่บ้านแล้ว จู่ ๆ นารูโตะก็หยุดฝีเท้า สีหน้าเผยความสับสนออกมา

“ถึงฉันจะเข้าใจเหตุผลที่เขาไม่ให้ฉันออกมา ‘เดินเพ่นพ่าน’ ช่วงหลายวันนี้ก็เถอะ แต่ทำไมไม่มาบอกที่บ้านตั้งแต่เช้า? ทำไมต้องรอให้ฉันไปถึงภูเขาหลังหมู่บ้านแล้วค่อยเรียกกลับมาด้วย?”

ในที่สุดเขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้

ในเมื่อจะห้ามเขาออกมาอยู่แล้ว ทำไมไม่มาบอกที่บ้านตั้งแต่แรกว่าห้ามออก?

ทำไมต้องรอจนเขาออกมาแล้ว แถมไปถึงภูเขาหลังหมู่บ้านแล้วด้วย ถึงค่อยเรียกให้กลับ?

จะเอาอะไรกันแน่?

ตั้งใจให้เขาวิ่งเสียเที่ยวหรือไง?

ชอบแกล้งคนหรอ?

มันสนุกมากไหม?

มันสุภาพหรือเปล่า?

“คงเป็นเพราะหมอนั่นมาสายเป็นประจำล่ะมั้ง เลยได้แต่ไปรอดักฉันล่วงหน้า... อืม ต้องเป็นแบบนั้นแน่”

นารูโตะบ่นอยู่ในใจอย่างไม่พอใจ

นับตั้งแต่อุจิวะ โอบิโตะตายไป ฮาตาเกะ คาคาชิก็เริ่มมาสายเป็นประจำ เดิมทีเขาไม่ได้เป็นคนแบบนั้น เพราะคนที่ชอบมาสายจริง ๆ คืออุจิวะ โอบิโตะต่างหาก

ส่วนสาเหตุที่ฮาตาเกะ คาคาชิมาสายอยู่เสมอ ก็เพราะเขามักจะไปที่อนุสรณ์สถานผู้กล้าแห่งหมู่บ้านโคโนฮะ

อนุสรณ์สถานผู้กล้า เป็นสถานที่จารึกชื่อเหล่านินจาที่เสียสละเพื่อหมู่บ้านโคโนฮะ นารูโตะเคยแอบไปดูอยู่ครั้งหนึ่ง และพบชื่อของนามิคาเสะ มินาโตะกับอุซึมากิ คุชินะ

แต่เขาไม่รู้ว่าหลุมศพของทั้งคู่คืออันไหน เพราะชื่อของทุกคนถูกสลักรวมกันอยู่บนแผ่นอนุสรณ์เดียว

นี่อาจเป็นเพราะกังวลว่าจะมีคนมาลบหลู่หรือขโมยศพของผู้ล่วงลับ จึงไม่ได้แยกทำเครื่องหมายเอาไว้โดยเฉพาะ

ไม่อย่างนั้นเขาคงไปกวาดหลุมศพให้ทั้งสองคนบ้างแล้ว

นารูโตะได้แต่กลับบ้านอย่างจนใจ ดูเหมือนช่วงหลายวันนี้เขาจะทำได้แค่ซ่อนตัวฝึกร่างกายอยู่ในบ้าน

ยังดีที่เขาไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ออกกำลังกาย

อีกทั้งช่วงนี้ก็กำลังจะฝึกกระสุนวงจักรให้สำเร็จพอดี จึงไม่ได้รู้สึกผิดหวังมากนัก

เมื่อนารูโตะกลับมาถึงบ้าน เหล่าร่างแยกเงาก็พากันแปลกใจ

ร่างจริงกลับมาทำไม?

นารูโตะขี้เกียจอธิบาย จึงยกเลิกร่างแยกเงาทั้งหมดโดยตรง

หลังจากรับความทรงจำของพวกมันกลับมา เขาก็พบว่ายังไม่มีใครสามารถทำให้ลูกบอลแตกได้สำเร็จ

ก็ช่วยไม่ได้ เวลามันสั้นเกินไป

เขาเพิ่งออกไปเดินรอบเดียวก็กลับมาแล้ว

สุดท้ายจึงต้องสร้างร่างแยกเงาออกมาอีกสิบร่างเพื่อฝึกต่อ

เพราะมีลูกบอลอยู่แค่สิบลูก จึงใช้ร่างแยกเงาได้เพียงสิบร่างเท่านั้น

หลังจากนั้นร่างจริงก็เริ่มฝึกอยู่ในบ้านต่อ เป็นรายการเดิมทั้งหมด ไม่ว่าจะวิดพื้น ซิตอัป สควอต หรือกระโดดกบ ล้วนเป็นการฝึกที่ทำได้สะดวกภายในบ้าน

ขณะที่นารูโตะขังตัวเองอยู่ในบ้านและฝึกฝนเพียงลำพัง ภายในหมู่บ้านด้านนอกกลับเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ

โดยเฉพาะในช่วงเที่ยงของวันถัดมา ซึ่งบังเอิญเป็นวันที่แดดจัดและท้องฟ้าปลอดโปร่ง หมู่บ้านได้กวาดหิมะออกจากถนนล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งยังแจ้งข่าวให้ชาวบ้านทราบล่วงหน้า ทุกคนจึงออกมารวมตัวกันบนถนนอย่างตื่นเต้นเพื่อรอต้อนรับคณะทูตจากหมู่บ้านคุโมะ

การมาถึงของคณะทูตจากหมู่บ้านคุโมะ หมายความว่าสงครามโลกนินจาครั้งที่สามกำลังจะสิ้นสุดลงในที่สุด โลกจะกลับคืนสู่สันติภาพอีกครั้ง

แน่นอนว่าทุกคนย่อมดีใจ

เพราะสงครามหมายถึงความตาย

และหากหมู่บ้านโคโนฮะพ่ายแพ้ ชะตากรรมที่ชาวบ้านจะต้องเผชิญก็แทบไม่ต้องจินตนาการเลย

ดังนั้นไม่มีใครชอบสงครามหรอก

คณะทูตจากหมู่บ้านคุโมะเดินทางมาด้วยผู้คนกลุ่มหนึ่ง ภายใต้การต้อนรับของชาวหมู่บ้านโคโนฮะ พวกเขาต่างเดินเข้ามาด้วยสีหน้าร่าเริงเช่นกัน

นารูโตะไม่ได้ออกไปร่วมงานเฉลิมฉลองนี้

แต่ถึงจะซ่อนตัวอยู่ในบ้าน เขาก็ยังใช้สนามรับรู้ติดตามสถานการณ์ทั้งหมดได้ โดยเฉพาะลักษณะจักระของหัวหน้าคณะนินจาจากหมู่บ้านคุโมะ เขาจดจำเอาไว้อย่างแม่นยำ

ถึงขั้นหันไปพูดกับคุรามะว่า

“คุรามะ ช่วยจำกลิ่นของหมอนั่นไว้ให้ฉันหน่อย”

“นายคิดว่าฉันเป็นหมาหรือไง?”

คุรามะโมโหทันที

มันไม่ใช่หมาสักหน่อย!

อะไรคือให้จำกลิ่น?

คิดได้ยังไงกัน!

ที่แท้นารูโตะนึกถึงเหตุการณ์ในเนื้อเรื่องเดิมขึ้นมาได้ เขากังวลว่าหัวหน้าคณะนินจาของหมู่บ้านคุโมะจะลงมือกับฮินาตะ และยิ่งกลัวว่าจะเกิดความคลาดเคลื่อนจากเนื้อเรื่องจนเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น

เขาไม่อยากตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น แล้วได้รับข่าวว่าภรรยาในอนาคตของตัวเองถูกลักพาตัวไปแล้ว

ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฮินาตะจะยังไม่เริ่มต้นจริง ๆ เลยก็ตาม

แต่คุรามะก็พูดขึ้นทันทีว่า

“ถึงฉันจะไม่รู้ว่ากลิ่นที่นายพูดถึงคืออะไร แต่ฉันสามารถรับรู้การเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของคนอื่นได้ เช่น ตอนที่พวกเขาแสดงเจตนาร้ายออกมา ถ้าเอาความสามารถของฉันรวมกับสนามรับรู้ของนาย ก็จะตรวจจับได้ว่าเป้าหมายมีเจตนาร้ายหรือเปล่า”

ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?

ฟังดูเหมือนไม่ได้เพิ่มความสามารถอะไรขึ้นมากนัก แต่ในบางสถานการณ์ก็น่าจะให้ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงได้

ตัวอย่างเช่น เมื่อสนามรับรู้ของนารูโตะไม่สามารถระบุตัวตนของเป้าหมายได้ เขาก็สามารถดูได้จากเจตนาร้ายของอีกฝ่ายว่าคนนั้นเป็นศัตรูหรือไม่ และเตรียมใจรับมือเอาไว้ล่วงหน้า

ถ้าเป็นศัตรู ก็ไม่มีอะไรต้องพูดมาก

แอบเข้าไปแล้วจัดการเงียบ ๆ ก็พอ

แต่ถ้าไม่ใช่ศัตรู อย่างน้อยก็อาจโผล่ออกไปทำให้อีกฝ่ายตกใจเล่นได้...

นิสัยแสบจริง ๆ

พักเรื่องของนารูโตะไว้ก่อน

ขบวนต้อนรับอันยิ่งใหญ่ด้านนอกยังคงดำเนินต่อไป

ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือกิจกรรมทางการทูตระหว่างสองหมู่บ้านนินจาและสองแคว้น อีกทั้งยังเกี่ยวข้องกับการยุติสงครามโลกนินจา ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่ระดับโลกนินจา

จึงสมควรได้รับความสนใจและการเฉลิมฉลองอย่างยิ่ง

เมื่อคณะทูตเดินทางมาถึงอาคารโฮคาเงะท่ามกลางฝูงชนที่รายล้อม โฮคาเงะรุ่นที่สามก็เตรียมพร้อมอยู่แล้ว พร้อมด้วยที่ปรึกษาโฮคาเงะทั้งสองคน โฮมูระ มิโทคาโดะ และโคฮารุ อุทาทาเนะ

เดิมทีดันโซก็เป็นที่ปรึกษาโฮคาเงะเช่นกัน

แต่หลังจากเหตุลอบสังหารโฮคาเงะเมื่อสามปีก่อน แม้โฮคาเงะรุ่นที่สามจะไม่ได้ลงโทษเขาอย่างจริงจัง อย่างน้อยก็ไม่ปล่อยให้เขาดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาโฮคาเงะอีกแล้ว

นอกจากนี้ยังมีหัวหน้าตระกูลใหญ่ต่าง ๆ ของหมู่บ้านโคโนฮะ รวมถึงเหล่าโจนินจำนวนหนึ่งเข้าร่วมด้วย

ในความเป็นจริง ไม่ว่าหมู่บ้านนินจาแห่งใด โจนินก็ถือเป็นกำลังรบระดับสูงสุดของหมู่บ้าน และยังมีบทบาททางการเมืองระดับสูงส่วนหนึ่งด้วย

ที่จริงแล้วระดับ “กึ่งคาเงะ” ไม่ได้มีอยู่จริง และมีเพียงห้าหมู่บ้านนินจาใหญ่เท่านั้นที่มีตำแหน่งคาเงะ ส่วนหมู่บ้านนินจาขนาดเล็กอื่น ๆ ผู้นำก็ถูกเรียกเพียงหัวหน้าเท่านั้น

กล่าวอีกอย่างคือ นอกจากห้าคาเงะแล้ว ไม่มีคาเงะคนอื่นที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการ

และนอกจากคาเงะแล้ว ระดับถัดลงมาก็คือโจนิน

ไม่ว่าจะเป็นสามนินจา หรือที่ปรึกษาโฮคาเงะ แท้จริงแล้วในระบบตำแหน่งนินจาพวกเขาก็ยังถือเป็นโจนินเท่านั้น

ดังนั้นโจนินจำนวนมากจึงมาทำหน้าที่เป็นสักขีพยานในครั้งนี้ด้วย

ในที่สุด เมื่อตัวแทนของหมู่บ้านโคโนฮะและหมู่บ้านคุโมะลงนามในสัญญาพันธมิตรเรียบร้อย สงครามที่ดำเนินมายาวนานก็สิ้นสุดลงในที่สุด

หลังจากนี้ แคว้นและหมู่บ้านต่าง ๆ ที่เข้าร่วมสงครามโลกนินจาครั้งนี้ ก็ควรจะเข้าสู่ช่วงฟื้นฟูและพักฟื้นกำลังแล้วสินะ

อย่ามองว่าหมู่บ้านคุโมะดูแข็งกร้าวและกดดันคนอื่นอยู่เสมอ ความจริงแล้วพวกเขาก็สูญเสียไม่น้อยเช่นกัน

ไรคาเงะรุ่นที่สามของพวกเขาเสียชีวิตในสงครามโลกนินจาครั้งนี้

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ใช้พลังของตัวเองเพียงลำพัง ต้านทานกองทัพศัตรูหนึ่งหมื่นนายในสนามรบกับหมู่บ้านอิวะได้สำเร็จ โดยยอมสละชีวิตตัวเองเพียงคนเดียวเพื่อรักษากำลังหลักของหมู่บ้านคุโมะเอาไว้

ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่มีทางวางท่าแข็งกร้าวแบบนี้ และสงครามโลกนินจาก็คงจบไปนานแล้ว

บางครั้งเรื่องราวต่าง ๆ ก็มีสองด้านจริง ๆ

--------------------

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >> Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🍃เกิดใหม่เป็นนารูโตะ: ฉันจะหนีออกจากหมู่บ้านโคโนฮะ

🏆มาร์เวล: จัดอันดับ 10 ซูเปอร์ฮีโร่

⚡️เดอะแฟลชในจักรวาลมาร์เวล

🐯ผู้ฝึกสัตว์อสูร: ฉันปลุกพรสวรรค์ระดับ SSS ตั้งแต่เริ่มต้น

🍬ฮอกวอตส์ : เกิดใหม่เป็นดัดลี่ย์!

♾️วันสิ้นโลก: ระบบเพิ่มพูนเสบียง 10 ล้านเท่า

📦วันสิ้นโลก: สายเลือดคริปโตเนียนจากกล่องสมบัติล้านใบ