บทที่ 330 ขโมยดาวในคืนฝนพรำ

บทที่ 330 ขโมยดาวในคืนฝนพรำ

ค่ำคืนนี้ถือเป็นช่วงเวลาที่เหมาะเจาะอย่างยิ่งสำหรับการชมดาวและพระจันทร์

เมฆหมอกบาง ๆ ที่บดบังแสงดาวเอาไว้ ให้ความรู้สึกถึงความงดงามที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ม่านหมอก

และบางครั้งก็ราวกับว่ามีมือคู่ใหญ่ยื่นเข้ามาแหวกม่านหมอกที่บดบังออก เผยให้เห็นแสงดาวระยิบระยับ ที่เปล่งประกายสีแดงระเรื่อออกมาจาง ๆ

เฉินเซียวดื่มด่ำไปกับความงดงามเบื้องหน้าจนถอนตัวไม่ขึ้น

ใคร ๆ ก็บอกว่าดวงดาวสามารถกะพริบตาได้ ตอนแรกเฉินเซียวก็ไม่เชื่อหรอกนะ

แต่พอม่านหมอกจางหายไป จนไร้ซึ่งสิ่งบดบัง ดวงดาวเหล่านั้นก็เปล่งประกายกะพริบวิบวับเป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอจริง ๆ

จางถิงไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร เฉินเซียวจึงรับหน้าที่เป็นผู้ฝึกสอนคอยให้คำแนะนำอย่างใจเย็น

ทำให้เธอได้เรียนรู้ความรู้ใหม่ ๆ มากมายเลยทีเดียว

นั่งอยู่ในสนามกีฬาเป็นเวลานาน ขาของจางถิงก็เริ่มมีอาการเหน็บชา

เฉินเซียวจึงประคองเธอให้ลุกขึ้น แล้วเดินไปส่งเธอที่หอพัก ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าวิ่งกลับไปที่หอพักของตัวเอง

เสียงฟ้าร้องดัง “เปรี้ยง” ชายหนุ่มที่กำลังเดินฝ่าสายฝนกลับหอพัก ต้องวิ่งหน้าตั้งอย่างไม่ห่วงภาพพจน์ใด ๆ

แต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจหลุดพ้นจากชะตากรรมที่ต้องเปียกปอนไปทั้งตัวได้อยู่ดี

หลังจากที่จัดการธุระส่วนตัวเสร็จสรรพ เฉินเซียวก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง

อารมณ์สุนทรีย์ของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขาแต่งกลอนที่ชื่อว่า ‘ขโมยดาวในคืนฝนพรำ’ ขึ้นมากลางดึก แล้วนำไปโพสต์ลงในเว็บบอร์ด

บรรดาพวกบ้ากามทั้งหลายต่างก็แห่กันเข้ามาคอมเมนต์ว่า “กลอนเพราะมาก กลอนเพราะมาก......”

ฝนที่ตั้งเค้ามาทั้งวัน เทกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งคืน

จะบอกว่าฝนตกหนักราวกับฟ้ารั่วก็คงจะยังน้อยไป เพราะมันเหมือนกับสายฝนที่ตั้งใจจะชะล้างความชั่วร้ายบนโลกใบนี้ให้หมดสิ้นไปมากกว่า

แต่ความชั่วร้ายบางอย่าง เมื่อทำลงไปแล้ว ย่อมต้องทิ้งร่องรอยเอาไว้

อย่างเช่นเรื่องของหวังเจ๋อ

ในขณะที่เขายังคงนอนซมอยู่ในห้องไอซียู วีรกรรมเลวร้ายที่เขาเคยก่อเอาไว้ ก็ถูกแฉออกมาจนหมดเปลือกแล้ว

บนดาดฟ้าเรือยอร์ชที่จอดอยู่ในทะเลสาบเฉียนหู เฉินเซียวสวมเสื้อโค้ทผ้าวูลเนื้อดีราคาแพง และรองเท้าหนังสีดำ ยืนต้านรับสายลมที่พัดผ่านมา

ด้านหลังของเขามีสองพี่น้องฝาแฝดในชุดพนักงานออฟฟิศ และชายหนุ่มสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังเก่า ๆ ที่ดูไม่โดดเด่นสะดุดตายืนขนาบข้างอยู่

“เจ้านาย ผมรวบรวมหลักฐานทั้งหมดมาเรียบร้อยแล้วครับ แค่หลักฐานพวกนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้มันต้องไปนอนเน่าอยู่ในคุกสัก 20 ปีได้สบาย ๆ เลยครับ”

เฉินเซียวพยักหน้ารับ “อืม ส่งมันเข้าคุกไปซะ เรื่องนี้มันควรจะจบลงได้แล้ว”

“ครับ!”

อันจงหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ

เพื่อนำหลักฐานทั้งหมด ไปส่งมอบให้กับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง

จากนั้นก็รอคอยดูจุดจบของหวังเจ๋ออย่างใจเย็น

......

เฉินเซียวหันหลังกลับมา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไป! เราไปเที่ยวเล่นที่เซี่ยงไฮ้กันสักรอบดีกว่า”

“ได้ค่ะเจ้านาย”

เฉินเซียวสั่งเสร็จ ก็เดินเข้าไปในเคบินเรือ

ภายในนั้นมีเครื่องทำความร้อนเปิดทำงานอยู่อย่างเต็มที่ หลินเยียนหรานช่วยถอดเสื้อโค้ทให้เขา ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาบุนวมสุดหรู จิบชาต้าหงเผาชั้นยอด พร้อมกับนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์

สภาพจิตใจของเขาในตอนนี้รู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

บริษัทแต่ละแห่ง ล้วนมีคนคอยดูแลจัดการให้

ส่วนตลาดการเงินก็มีความคืบหน้าไปได้ด้วยดี

การที่เฉินเซียวตัดสินใจเดินทางไปเซี่ยงไฮ้ในครั้งนี้ ความจริงแล้วมันก็แค่ความตั้งใจแบบปุบปับเท่านั้น

แต่พอมาคิดดูอีกที รถบูกัตติที่ไป๋หลานเฉิงรับปากว่าจะยกให้เขา ตอนนี้มันก็ยังจอดอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ ถือโอกาสนี้ไปรับรถกลับมาซะเลยก็แล้วกัน

.....

ณ ปินหูหยาย่วน หลังจากที่ซูถังจัดการงานของตัวเองเสร็จสิ้น เธอก็ปลีกเวลาเดินทางมาที่บ้านของเซี่ยอวี่เตี๋ย

เป็นไปตามคาด คนที่เดินมาเปิดประตูให้เธอก็คือแม่บ้านนั่นเอง

เรื่องส่วนตัวของเฉินเซียว ซูถังเป็นคนคอยดูแลจัดการให้ทั้งหมด

ดังนั้น คนรับใช้ทุกคนจึงรู้จักเธอเป็นอย่างดี

“สวัสดีค่ะคุณซู”

“อืม เซี่ยอวี่เตี๋ยอยู่ไหม?”

“อ้อ อยู่ค่ะ กำลังเล่นเกมอยู่บนชั้นสองค่ะ”

“อืม เธอไปทำงานของเธอต่อเถอะ”

“ค่ะ”

ซูถังกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ภายในบ้านดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย ถือว่าเธอค่อนข้างจะพอใจในผลงานของแม่บ้านคนนี้เลยทีเดียว

แน่นอนว่า ที่เธอเดินทางมาในวันนี้ ไม่ได้มาเพื่อเรื่องพรรค์นี้หรอกนะ

การประเมินผลการทำงานของคนรับใช้แต่ละคน จะมีเจ้าหน้าที่จากแผนกโลจิสติกส์เป็นผู้รับผิดชอบอยู่แล้ว

แต่ที่ซูถังมาในวันนี้ ก็เพื่ออยากจะมาพูดคุยกับเซี่ยอวี่เตี๋ยนั่นเอง

เธอเดินขึ้นบันไดไปอย่างช้า ๆ ก่อนจะเคาะประตูห้องสตรีมเกมเบา ๆ

“ใครคะ? เข้ามาสิ” เซี่ยอวี่เตี๋ยที่กำลังยุ่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ไม่มีเวลาแม้แต่จะหันกลับมามอง

“ฉันเอง ซูถัง”

เซี่ยอวี่เตี๋ยชะงักไป รีบกดออกจากเกมทันที ก่อนจะหันไปบอกลาแฟนคลับในห้องไลฟ์แบบลวก ๆ

“พอดีฉันมีธุระด่วนน่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องขอจบการสตรีมเพียงเท่านี้...”

จากนั้นก็กดปิดห้องไลฟ์ลงทันที

บรรดา ‘เพื่อนสนิท’ ของเฉินเซียวต่างก็รู้ดี ว่าบางเรื่องเฉินเซียวอาจจะยอมปล่อยผ่านไป แต่ถ้าเป็นเรื่องที่ซูถังเป็นคนจัดการล่ะก็ ไม่มีทางรอดพ้นสายตาของเธอไปได้อย่างแน่นอน

ไม่ว่าจะเป็นเซี่ยอวี่เตี๋ย หรือแม้กระทั่งซีอวิ้นหรู ต่างก็รู้สึกเกรงกลัวซูถังอยู่ไม่น้อย

เพราะเธอมักจะมีวิธีค้นหาจุดอ่อนของทุกคนเจอเสมอ และสามารถใช้มันเพื่อควบคุมพวกเขาได้อย่างอยู่หมัด

และที่สำคัญที่สุดก็คือ เฉินเซียวให้ความไว้วางใจเธออย่างไม่มีเงื่อนไขเลยทีเดียว......

“พะ...พี่ซูถัง มาแล้วเหรอคะ” เซี่ยอวี่เตี๋ยเปิดประตูออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

ซูถังพยักหน้ารับ พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องสตรีมเกม ก่อนจะส่งยิ้มให้พร้อมกับเอ่ยชมว่า

“เธอเล่นเกมเก่งไม่เบาเลยนะ ฉันเองก็เป็นแฟนคลับของเธอเหมือนกันนะ”

“ฮิฮิ พี่ชมเกินไปแล้วล่ะค่ะ ฉะ...ฉันก็แค่เล่นสนุก ๆ ไปอย่างนั้นเองแหละค่ะ”

“อืม การเอาแต่อุดอู้อยู่แต่ในห้องเป็นเวลานาน ๆ มันไม่ค่อยดีต่อสุขภาพหรอกนะ เราออกไปเดินเล่นข้างนอกกันหน่อยดีไหม?”

“อ้อ ได้สิคะ ไปกันเถอะค่ะ”

บนเส้นทางเดินขึ้นเขาของปินหูหยาย่วน เซี่ยอวี่เตี๋ยเดินหอบแฮ่ก ๆ ตามหลังซูถังไปติด ๆ พยายามควบคุมจังหวะการหายใจของตัวเองอย่างระมัดระวัง

“พี่ซูถังคะ การปีนเขามันเหนื่อยจังเลยค่ะ”

ซูถังหยุดเดิน แล้วผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ

“ถ้างั้นก็พักกันสักหน่อยเถอะ”

เซี่ยอวี่เตี๋ยฉีกยิ้มกว้างอย่างน่ารักน่าเอ็นดูในทันที “ฮิฮิฮิ......”

จากนั้นซูถังก็บอกว่า “อวี่เตี๋ย ฉันหาอาจารย์มาสอนพิเศษให้เธอหลายคนเลยนะ เดี๋ยววันหลังพวกเขาจะแวะไปสอนเธอที่บ้านนะ”

“เอ๋? อาจารย์สอนพิเศษวิชาอะไรคะ?”

ซูถังทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็มีหมดทุกวิชานั่นแหละ ทั้งเศรษฐศาสตร์ จิตวิทยา การศึกษา และอื่น ๆ อีกมากมาย”

เซี่ยอวี่เตี๋ย: “......”

“นี่มัน......”

แค่วิชาเรียนในมหาวิทยาลัย เธอก็แทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว ถ้าต้องมาเรียนวิชาพวกนี้เพิ่มอีก แล้วเธอจะมีเวลาไปเล่นเกมได้ยังไงล่ะ......

ซูถังมองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหนักใจของเธอ แล้วยิ้ม “อวี่เตี๋ย เธอลองคิดดูสิ ว่าถ้าวันข้างหน้าเธอเกิดมีลูกกับเฉินเซียวขึ้นมา เธอจะสอนให้ลูกเล่นเกมไปวัน ๆ อย่างนั้นเหรอ?

ต่อให้ลูกของเธอจะคว้าแชมป์โลกมาครองได้ แล้วมันจะยังไงล่ะ? ในเมื่อลูกของเขาสามารถทุ่มเงินซื้อสโมสรอีสปอร์ตระดับท็อปของโลกมาเป็นของตัวเองได้อย่างง่ายดาย

การจะก้าวขึ้นมาเป็นคุณนายตระกูลเศรษฐี มันไม่ได้เป็นกันได้ง่าย ๆ หรอกนะ เธอเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม?”

เด็กสาวที่ยังเรียนไม่จบอย่างเซี่ยอวี่เตี๋ย จะไปคิดอะไรได้ลึกซึ้งขนาดนั้น

พอได้ฟังคำพูดของซูถัง เธอถึงเพิ่งจะตระหนักได้ ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเฉินเซียว มันไม่ใช่ความรักกุ๊กกิ๊กแบบนักศึกษาทั่วไป

ผู้ที่คู่ควรกับมงกุฎ ย่อมต้องแบกรับน้ำหนักของมัน การจะก้าวเท้าเข้าสู่ตระกูลเศรษฐีได้ ย่อมต้องมีด่านทดสอบอันแสนโหดหินรออยู่

“อ้อ ฉันเข้าใจแล้วค่ะพี่ซูถัง”

ซูถังพยักหน้ารับ “อืม เธอสามารถเลือกเรียนต่อในระดับปริญญาโท ในสาขาวิชาของอาจารย์ที่ฉันหามาให้พวกนั้นได้ตามใจชอบเลยนะ”

ก่อนหน้านี้เซี่ยอวี่เตี๋ยไม่เคยคิดเรื่องเรียนต่อปริญญาโทเลยแม้แต่น้อย แต่พอซูถังพูดชี้แนะแบบนี้ เธอก็รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่จำเป็นจริง ๆ

“ตกลงค่ะ ฉันจะตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดค่ะ”

“พยายามเข้านะ เราต้องพยายามไปด้วยกัน ตอนนี้ฉันเองก็กำลังเรียนปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจอยู่เหมือนกัน”

“ค่ะ”

“อืม กลับกันเถอะ เดี๋ยวฉันต้องไปเข้าประชุมต่อ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้ตลอดเวลาเลยนะ”

“ค่ะ พี่ซูถังเดินทางปลอดภัยนะคะ”

“อืม”

......

หลังจากที่ซูถังกลับไป เซี่ยอวี่เตี๋ยก็มานั่งคิดทบทวนดูอีกครั้ง ใบหน้าสวยหวานของเธอก็สลดลงทันที

“คนใจร้าย! ตอนกลางคืนก็ทำเอาฉันเหนื่อยสายตัวแทบขาด ต่อไปนี้ตอนกลางวันฉันก็คงจะไม่ได้พักผ่อนอีกแล้วสิ แล้วเวลาเล่นเกมของฉันล่ะ......”

พอกลับมาถึงบ้าน เซี่ยอวี่เตี๋ยมองดูห้องสตรีมเกมที่เธออุตส่าห์ตกแต่งเอาไว้อย่างพิถีพิถัน แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เฮ้อ เพื่ออนาคตของเรา ยอมเสียสละความสุขส่วนตัวสักหน่อยก็แล้วกัน เอาล่ะ ตั้งใจเรียน!”

เซี่ยอวี่เตี๋ยมานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ในห้องหนังสือ ผมแกละสองข้างของเธอดูเหมือนจะเหี่ยวเฉาลงไปถนัดตา......

แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงพยายามฝืนความรู้สึก หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ

ในขณะเดียวกัน เฉินเซียวก็เดินทางมาถึงเซี่ยงไฮ้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

รถบูกัตติที่ไป๋หลานเฉิงประมูลมาได้ เพิ่งจะส่งมาถึงที่นี่เมื่อไม่นานมานี้เอง

รถสปอร์ตซูเปอร์คาร์สุดหรูมูลค่ากว่าสามสิบล้านหยวนคันนี้ ในตอนนี้มีเพียงคันเดียวในเซี่ยงไฮ้เท่านั้น

เฉินเซียวพาลูกน้องเดินทางมาที่บริษัทประมูล เพื่อมารับรถด้วยความตื่นเต้นดีใจ

แต่พนักงานกลับฉีกยิ้มกว้าง พร้อมกับบอกว่า “ต้องขออภัยด้วยครับคุณผู้ชาย ตอนนี้คุณยังไม่สามารถรับรถกลับไปได้ครับ”

เฉินเซียวพูดไม่ออก “จ่ายเงินไปแล้วไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงเอากลับไปไม่ได้ล่ะ?”

“ต้องขออภัยจริง ๆ ครับ เจ้านายของเราต้องการจะพบคุณครับ”

เฉินเซียว: “......”

“แม่งเอ๊ย! ไม่เจอเว้ย!”