บทที่ 41 คุณพ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่!
บทที่ 41 คุณพ่อของเธอยังมีชีวิตอยู่!
ภายในห้องโถงพิจารณาคดีเงียบกริบจนไม่ได้ยินเสียงสิ่งใด
แววตาของกลุ่มสมาชิกแกนนำตระกูลเสิ่นเต็มไปด้วยความหวาดผวา ทุกคนต่างพากันก้มหน้าลงด้วยความตื่นตระหนกตกใจ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เสิ่นหลินกลัวเป็นที่สุดว่าเมียแพศยาของตัวเองจะไปสะดุดเท้าหาเรื่องเจ็บตัวจากเย่เทียนในช่วงเวลานี้ เขารีบถอดถุงเท้าของตัวเองออก แล้วยัดใส่ปากของหวังฟ่งเจวียนจนแน่นหนาทึบ
เสิ่นว่านซานทรุดฮวบนั่งลงข้างกายของนักพรตพันมือ ร่างกายสั่นเทาเหมือนแร้งทึ้ง ใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นสิ้นสภาพ
เย่เทียนจูงมือเล็กๆ ของเสิ่นหว่านชิวเดินตรงไปยังตำแหน่งประธาน
"ตึก ตึก ตึก!"
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นดินดังขึ้นเป็นจังหวะจะโคน ทำลายความเงียบงันปานป่าช้าภายในห้องโถงพิจารณาคดีลง
"หลีกไปหน่อย!"
เย่เทียนปรายสายตามองเสิ่นว่านซานที่อยู่บนพื้น พลางค่อยๆ เอ่ยปากพูด
เสิ่นว่านซานลนลานหยัดกายลุกขึ้นยืนตามปฏิกิริยาตอบโต้ตามสัญชาตญาณ แล้วล่าถอยไปด้านข้าง
เย่เทียนและเสิ่นหว่านชิวทรุดตัวลงนั่งพร้อมกัน
ชั่วขณะนั้น คนทั้งสองราวกับแปรเปลี่ยนเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของตระกูลเสิ่นไปเสียแล้ว
ด้านล่างคือกลุ่มสมาชิกแกนนำตระกูลเสิ่นที่ยืนตัวสั่นงันงกราวกับจักจั่นในฤดูหนาว
ใบหน้าของเย่เทียนประดับด้วยรอยยิ้ม พลางเอ่ยด้วยสายตาอันเปี่ยมล้นไปด้วยความรักและตามใจว่า "ภรรยา ต่อไปตาเธอแล้วล่ะ อยากจะถามอะไรก็ถามได้เลย!"
ดวงตางามของเสิ่นหว่านชิวที่มองไปยังเย่เทียนเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวดวงเล็กๆ
ผู้ชายคนนี้ทำให้เธอต้องตกใจ ซาบซึ้ง และทึ่งใจครั้งแล้วครั้งเล่า
ได้สามีเช่นนี้ ภรรยายังจะต้องการสิ่งใดอีก!
"ฟู่!"
เสิ่นหว่านชิวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รอยยิ้มอันงดงามบนใบหน้ามลายหายไปในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจเกล็ดหิมะเข้ามาแทนที่
"คุณพ่อของฉันตกลงแล้วยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้วกันแน่?"
เสิ่นว่านซานเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงอันแหบพร่าขาดๆ หายๆ: "หว่านชิว เรื่อง...เรื่องของคุณพ่อแกมันพัวพันใหญ่โตเกินไป ฉัน...ฉันพูดไม่ได้ พูดไม่ได้จริงๆ!"
เย่เทียนเลิกคิ้วขึ้น "ไอ้แก่ แกยังไม่โดนทุบตีเลยยังไม่รู้ใช่ไหมว่าหมัดของฉันมันแข็งขนาดไหน หรือว่า…… แกอยากจะลองชิมดูสักหน่อย?"
เสิ่นว่านซานร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง สายตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด
ทว่าในตอนนั้นเอง เสิ่นหลินที่อยู่ด้านล่างก็พลันเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า "คุณพ่อครับ บอกหว่านชิวไปเถอะครับ หล่อนมีสิทธิ์ที่จะได้รับรู้!"
ในขณะที่เสิ่นหลินพูด เขาก็ส่งสายตาใบ้ให้แวบหนึ่งด้วย
เสิ่นว่านซานครุ่นคิดตริตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก็เข้าใจความหมายในทันควัน!
เขาจ้องจับไปที่เสิ่นหว่านชิวพลางเอ่ยเสียงหนัก: "แกแน่ใจแล้วเหรอว่าอยากจะรู้?"
"อย่าพูดจาเหลวไหลไร้สาระ รีบพูดมา!"
เย่เทียนตวาดสั่งเสียงเฉียบขาด
เสิ่นว่านซานพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เล่าเรื่องราวออกมาตามตรง
"คุณพ่อของแก เสิ่นหลิง ยังไม่ตาย!"
คำพูดประโยคเดียวสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นปานฟ้าผ่า
ร่างกายอันบอบบางของเสิ่นหว่านชิวพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เวลาล่วงเลยผ่านไปเนิ่นนานกว่ายี่สิบปี ยามที่ได้ยินข่าวคราวนี้เธอก็ไม่อาจข่มกลั้นอารมณ์เอาไว้ได้อีกต่อไป หยาดน้ำตาพลันทะลักหลั่งไหลออกจากเบ้าตาในพริบตา
"เขา...เขาอยู่ที่ไหน?"
น้ำเสียงของเสิ่นหว่านชิวสั่นเครืออย่างหนัก
ทว่าเสิ่นว่านซานกลับส่ายหัวปฏิเสธ "ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาอยู่ที่ไหน วันที่เขาหายตัวไปเขามาหาฉัน แล้วพูดกับฉันเพียงประโยคเดียวว่า อย่าตามหาเขา มิเช่นนั้นทั่วทั้งตระกูลเสิ่นจะต้องพินาศย่อยยับจนสูญสิ้น!"
เสิ่นหว่านชิวขอบตาแดงก่ำ จ้องจับไปที่เสิ่นว่านซานตาไม่กะพริบ ก่อนจะกัดฟันพูดว่า "ดังนั้น คุณก็เลยไม่เคยตามหาเขาเลยมาตลอด ใช่ไหมคะ? จงใจปิดบังข้อมูลข่าวสารทุกอย่างเอาไว้!"
เสิ่นว่านซานทอดถอนใจยาว "เฮ้อ! ฉันเองก็ไม่มีวิธีอื่น เพื่อตระกูลเสิ่นแล้ว ฉันไม่มีทางเลือก!"
"ไอ้สารเลว!"
เสิ่นหว่านชิวอดไม่ได้ที่จะสบถคำโตออกมาประโยคหนึ่ง ก่อนจะวาดเท้าถีบโครมเข้าใส่จนเสิ่นว่านซานล้มคว่ำลงกับพื้น
คนตระกูลเสิ่นที่อยู่ด้านล่างเห็นภาพนั้นจนหนังศีรษะชาหนึบ
ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำเดียว
เสิ่นหว่านชิวจูงมือของเย่เทียน แล้วเดินตรงออกไปด้านนอกห้องโถงพิจารณาคดี ยามที่เดินมาถึงหน้าประตูบ้าน ฝีเท้าของเธอก็ชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงอันเย็นชาดุจน้ำแข็งจะดังแว่วตามมา
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันเสิ่นหว่านชิวไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลเสิ่นอีกต่อไป!"
"คุณไม่ใช่กลัวว่าตระกูลเสิ่นจะสูญสิ้นหรอกเหรอ? งั้นฉันจะทำให้คุณได้เห็นกับตาตัวเองว่า ตระกูลเสิ่นจะถูกลบชื่อออกจากเมืองเจียงเฉิงได้ยังไง!"
เสิ่นหว่านชิวและเย่เทียนเดินจากไปอย่างโอ่อ่า
ภายในห้องโถงพิจารณาคดีตกอยู่ในความเงียบงันปานป่าช้าอีกครา
เสิ่นหลินเป็นคนแรกที่ดึงสติกลับคืนมาได้ เขารีบพุ่งทะยานเข้าไปหาเสิ่นว่านซาน พลางประคองหยัดกายลุกขึ้นยืน "คุณพ่อครับ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมครับ!"
"อ๊าก! ไอ้สารเลว!"
เสิ่นว่านซานแผดเสียงคำรามลั่น มัดกล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูปไปทีละน้อย
"เสิ่นหว่านชิว! เย่เทียน! ฉันจะต้องทำให้พวกแกชดใช้อย่างสาสมแน่นอน!"
เสียงคำรามด้วยความโกรธจัดระเบิดกึกก้องไปทั่วทั้งห้องโถงพิจารณาคดี
เสิ่นหลินขมวดคิ้วมุ่น พลางเอ่ยถามด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่งว่า "คุณพ่อครับ ท่านมีแผนการอะไรหรือยังครับ?"
เสิ่นว่านซานเงยหน้าขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความอำมหิตและเหี้ยมเกรียม "เสิ่นหว่านชิวไม่ใช่อยากจะสืบหาความจริงหรอกเหรอ? งั้นก็ปล่อยให้หล่อนสืบไป เรื่องราวนั้น ยิ่งรับรู้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งตายไวเท่านั้น!"
นัยน์ตาของเสิ่นหลินสาดประกายเฉียบคมแวบหนึ่ง "คุณพ่อครับ ความหมายของท่านคือบอกเรื่องนี้แก่ท่านผู้นั้นงั้นเหรอครับ?"
"ใช่แล้ว! มาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้เพียงทุ่มหมดตัวเท่านั้น!"
หลังจากเสิ่นว่านซานพูดจบ ก็กดสายโทรศัพท์ออกไปสายหนึ่ง
ทันทีที่สัญญาณโทรศัพท์ถูกเชื่อมต่อ เขาก็บิดเอวก้มตัวลงอย่างรวดเร็ว พลางเอ่ยทำความเคารพด้วยความนอบน้อมอย่างยิ่ง: "เรียนท่านหลิงเฟิง เสิ่นหว่านชิวรับรู้เรื่องที่เสิ่นหลิงยังไม่ตายเรียบร้อยแล้วครับ!"
"ครับ ครับ ครับ! ผม...ผมจะให้ความร่วมมือกับท่านอย่างแน่นอนครับ!"
เสิ่นว่านซานกดวางสายไป
โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว แผ่นหลังของเขาถูกหยาดเหงื่อกาฬไหลซึมจนเปียกชุ่ม แววตายังคงหลงเหลือความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ จิตใจยังไม่สงบนิ่งดีนัก
เสิ่นหลินรวบรวมความกล้า เอ่ยปากถามหยั่งเชิงว่า "คุณพ่อครับ ท่านหลิงเฟิงว่ายังไงบ้างครับ?"
เสิ่นว่านซานเอื้อมมือไปเช็ดหยาดเหงื่อที่ผุดซึมเต็มหน้าผาก พลางพ่นลมหายใจยาวออกมาคำหนึ่งราวกับยกภูเขาออกจากอก "ท่านหลิงเฟิงบอกว่า…… ท่านจะส่งคนมาจัดการเรื่องนี้เอง!"
เมื่อเสิ่นหลินได้ยินเช่นนั้น ในใจก็ลิงโลดด้วยความยินดีเป็นล้นพ้น "มีท่านหลิงเฟิงออกโรงลงมือ เสิ่นหว่านชิวต้องตายแบบไม่มีที่ฝังศพแน่นอน วนไปเวียนมา สุดท้ายหว่านชิวกรุ๊ปก็ยังคงตกเป็นของพวกเราอยู่ดี!"
เสิ่นว่านซานแค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม
"จะโทษก็ต้องโทษนังเด็กหว่านชิวคนนั้นเองที่ไม่รู้จักดีชั่ว"
"เหอะ!"
"เจ้าสอง แกไปเตรียมการให้พร้อมสรรพ คอยสแตนบายรอรับช่วงต่อหว่านชิวกรุ๊ปได้เลย!"
"ครับ คุณพ่อ!"
เสิ่นหลินน้อมตัวทำความเคารพ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นตื่นตัวอย่างยิ่ง
ทันใดนั้น เขาก็หันหน้าไปมองทางนักพรตพันมือที่นอนร่อแร่ปางตายอยู่บนพื้น พลางขมวดคิ้วเอ่ยถามประโยคหนึ่ง: "คุณพ่อครับ ชายคนนี้จะจัดการยังไงดีครับ?"
เสิ่นว่านซานก้มหน้ามองลงไป ความเกลียดชังในแววตาถูกเผยออกมาโดยไม่มีการปิดบัง "ไอ้ขยะไร้ค่า โยนมันออกไป ปล่อยให้มันเผชิญชะตากรรมเอาเองเถอะ!"
"ครับ คุณพ่อ!"
เสิ่นหลินโบกมือใหญ่ สมาชิกจอมยุทธ์ชุดดำสองคนรีบเข้ามาลากร่างของนักพรตพันมือออกไปด้านนอกทันที
เรื่องราวของตระกูลเสิ่นก็เป็นอันจบสิ้นลงไปเปาะหนึ่ง ณ ตอนนี้
……
ในเวลาเดียวกัน
บนรถยนต์ เย่เทียนมองดูเสิ่นหว่านชิวที่ขมวดคิ้วมุ่น อารมณ์ตกต่ำย่ำแย่ จึงเอ่ยปลอบโยนเสียงนุ่มว่า:
"ภรรยา ถึงแม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีข่าวคราวของคุรพ่อตา แต่เขายังมีชีวิตอยู่ นี่ก็ถือว่าเป็นข่าวดีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"
"ค่อยๆ หาไป เดี๋ยวก็ต้องเจอเบาะแสแน่นอนครับ!"
เมื่อเสิ่นหว่านชิวได้ยินเช่นนั้น ก็พยักหน้าให้เล็กน้อย ฝืนเค้นรอยยิ้มออกมาแวบหนึ่ง "สามีคะ เหตุผลที่คุณพูดฉันเข้าใจทุกอย่างค่ะ แต่ฉันมักจะรู้สึกอยู่เสมอว่าเสิ่นว่านซานยังมีความลับบางอย่างปิดบังฉันอยู่ เขาต้องรู้แน่นอนว่าคุณพ่อของฉันอยู่ที่ไหน?"
"งั้นพวกเราวนรถกลับไปเค้นถามเขาอีกรอบไหมครับ?"
"ช่างเถอะค่ะ!" เสิ่นหว่านชิวส่ายหัวปฏิเสธ "ฉันกลัวว่าจะไปบีบคั้นไอ้แก่คนนั้นจนตรอก แล้วมันจะทำเรื่องบ้าคลั่งอะไรที่ไร้มนุษยธรรมขึ้นมา รออีกสักหน่อยเถอะค่ะ!"
"แบบนั้นก็ดีครับ!" เย่เทียนชะงักคำพูดไปแวบหนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างกะทันหัน "พวกเราสองคนนี่ก็นับว่ามีชะตากรรมคล้ายๆ กันนะ เธอกำลังตามหาคุณพ่อ ส่วนฉันก็กำลังตามหาคุณพ่อคุณแม่เหมือนกัน"
เสิ่นหว่านชิวได้ยินเช่นนั้น ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงติตนเองอยู่บ้างว่า "สามีคะ ขอโทษด้วยนะคะ ฉันยังติดต่อหงส์โลหิตไม่ได้เลยค่ะ"
เย่เทียนยิ้มเจื่อน พลางเอ่ยว่า "ไม่โทษเธอหรอก! บางที ยามที่พวกเราเลิกติดต่อหาหงส์โลหิตแล้ว หล่อนอาจจะเป็นฝ่ายกลับมาติดต่อหาพวกเราเองก็ได้นะ……"
ยังไม่ทันที่คำพูดจะสิ้นสุดลง
"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง～～"
เสียงสัญญาณโทรศัพท์มือถืออันบาดแก้วหูก็ดังขัดจังหวะขึ้น
เสิ่นหว่านชิวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ยามที่ได้เห็นรายชื่อผู้โทรเข้าที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ทั่วทั้งร่างก็ถึงกับนิ่งอึ้งกิมกี่ไปตรงนั้นทันที
เย่เทียนชะงักสายตามองตามไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็พลันแข็งทื่อไปตามๆ กัน ลมหายใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระชั้นถี่ขึ้นมาทันควัน
แลเห็นเพียง!
บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือปรากฏรายชื่อสองคำประโยคเด่นชัด นั่นคือ: หงส์โลหิต!!!