บทที่ 11 – การประลอง
บทที่ 11 – การประลอง
บทที่ 11 – การประลอง
ปัจจุบัน โชกุนอยู่ในจุดสูงสุดของอำนาจ ปกครองทั่วทั้งประเทศและถือครองอำนาจอันยิ่งใหญ่
ภายใต้การปกครองของโชกุน แต่ละสถานีจะมีตระกูลใหญ่คอยดูแล รักษาการทำงานและความเป็นระเบียบของสถานี รวมถึงรับผิดชอบในการป้องกันการโจมตีของคาบาเนะ
สถานีอารากาเนะเองก็มีผู้ปกครองเช่นกัน
และนั่นก็คือตระกูลโยโมะคาวะ
การแข่งขันศิลปะการต่อสู้นั้นถูกจัดขึ้นโดยตระกูลโยโมะคาวะ เป็นการแข่งขันที่ไม่เป็นทางการ
ทำไมถึงเรียกว่าไม่เป็นทางการ?
เพราะจุดประสงค์หลักของการแข่งขันนี้คือเพื่อให้เหล่าซามูไรในสถานีอารากาเนะมีทางระบายความเครียด
ในสถานการณ์ที่ยังไม่มีวิธีการจัดการกับคาบาเนะที่เด็ดขาด เหล่าซามูไรที่ประจำการในสถานีอารากาเนะต่างก็ต้องอยู่ด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกฆ่าหรือถูกติดเชื้อจากคาบาเนะตลอดเวลา
เรื่องนี้ ฟางหลี่เองก็รู้ดี และแน่นอนว่าตระกูลโยโมะคาวะที่รับผิดชอบการปกครองสถานีอารากาเนะก็ไม่อาจเพิกเฉยได้
ในสถานการณ์เช่นนี้ หากปล่อยให้เหล่าซามูไรต้องคอยระแวดระวังและอยู่ในความหวาดกลัวตลอดเวลา ย่อมเกิดปัญหาใหญ่ตามมาในที่สุด
ด้วยเหตุนี้ ผู้นำตระกูลโยโมะคาวะจึงตัดสินใจจัดการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ทุกสิบวัน เพื่อให้ซามูไรในบังคับบัญชาได้ระบายความเครียดออกมาบ้าง
"ยังมีเรื่องแบบนี้อีกเหรอ?"
หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากคนแปลกหน้า ฟางหลี่ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
ท้ายที่สุด นี่เป็นเรื่องที่ไม่ได้ปรากฏในต้นฉบับ
อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาแล้ว ภายใต้การคุกคามของความตายตลอดเวลา หากไม่มีทางระบายเช่นนี้ ก็คงเกิดปัญหาขึ้นจริง ๆ
การที่ต้นฉบับไม่ได้กล่าวถึง ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น
"ดูเหมือนว่าการล่วงรู้ล่วงหน้าจะมีขีดจำกัดจริง ๆ การรับรู้ผ่านหน้าจอนั้นไม่สามารถเข้าใจรายละเอียดทั้งหมดได้"
ขณะที่ฟางหลี่กำลังครุ่นคิดเช่นนี้ บนเวทีที่สร้างขึ้นอย่างง่าย ๆ ซามูไรสองคนกำลังเผชิญหน้ากัน
เมื่อมองไปที่ซามูไรสองคนที่กำลังประจันหน้ากันบนเวที ฟางหลี่ก็เลิกคิ้ว
เพราะซามูไรทั้งสองคนนี้ ฟางหลี่พอจะรู้จักอยู่บ้าง
รู้จักจากต้นฉบับ
"ลุยเลย!"
"ล้มมันให้ได้! คุรุสึ!"
"อย่าแพ้คุรุสึนะ! คิบิโตะ!"
"สู้ ๆ!"
ท่ามกลางเสียงเชียร์อันบ้าคลั่งของเหล่าซามูไรที่ดูเหมือนจะคลั่งไคล้ ซามูไรทั้งสองบนเวทีกำลังถือดาบยาว จ้องมองอีกฝ่ายอย่างดุเดือด
ซามูไรฝั่งซ้ายเป็นผู้สวมชุดซามูไรสีดำสลับน้ำเงินที่ดูเข้มงวด มีออร่าเคร่งขรึม
ซามูไรคนนี้คือคุรุสึ — โคโนะจิ คุรุสึ
ฝั่งขวาเป็นชายวัยกลางคนที่มีกล้ามเนื้อแข็งแรง สวมชุดเกราะสีแดงอ่อน
ซามูไรคนนี้คือคิบิโตะ — อารากะ คิบิโตะ
ทั้งสองเป็นซามูไรที่รับใช้ตระกูลโยโมะคาวะ ซึ่งปกครองสถานีอารากาเนะ และในต้นฉบับก็มีบทบาทสำคัญมาก พวกเขาเคยร่วมต่อสู้กับตัวเอกหลายครั้งในเหตุการณ์ที่เสี่ยงตาย
ด้วยเหตุนี้ ฟางหลี่จึงรู้จักพวกเขา
"ไม่นึกเลยว่าผู้ต่อสู้จะเป็นพวกเขา"
ฟางหลี่จ้องมองไปยังโคโนะจิ คุรุสึ และอารากะ คิบิโตะ
ขณะนี้ โคโนะจิ คุรุสึ และอารากะ คิบิโตะต่างถือดาบยาว ปลายดาบชี้ไปยังอีกฝ่าย แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเข้มงวด ราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต พวกเขาเมินเฉยต่อเสียงเชียร์รอบข้าง มุ่งสมาธิไปยังอีกฝ่ายเพียงคนเดียว
เมื่อเทียบกับซามูไรที่อยู่รอบ ๆ ซึ่งกำลังเชียร์อย่างบ้าคลั่ง เหมือนจะหลงใหลในเสียงเชียร์ ซามูไรสองคนนี้ให้ความรู้สึกเป็นซามูไรจริง ๆ มีความโดดเด่นเป็นพิเศษ
ในอีกไม่กี่อึดใจถัดมา ซามูไรทั้งสองก็เคลื่อนไหวพร้อมกัน
“ฮึ!”
“ฮะ!”
พร้อมกับเสียงตะโกนต่ำที่ดังพร้อมกัน โคโนะจิ คุรุสึ และอารากะ คิบิโตะกระทืบพื้น พุ่งตัวไปหาอีกฝ่าย
แม้ว่าการเคลื่อนไหวจะดูเรียบง่าย แค่เพียงก้าวหนึ่ง แต่กลับราวกับว่าทั้งสองได้ยิงธนูออกไป ปิดช่องว่างระหว่างพวกเขาในพริบตา และพบกันที่กลางเวที
“ฉัวะ—!”
เสียงดาบคมกริบตัดผ่านอากาศดังก้องชัดเจน
ดวงตาของซามูไรทั้งสองเปลี่ยนจากจริงจังเป็นเฉียบคม ขณะพวกเขาฟาดดาบในมือไปยังอีกฝ่าย
“เฉ้ง—!”
เสียงเหล็กกระทบกันดังกังวาน ขณะที่ดาบยาวของทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรง
ในช่วงเวลานั้นเอง โคโนะจิ คุรุสึเบี่ยงดาบของเขาออกเล็กน้อย ทำให้ใบดาบเสียดสีผ่านดาบของอารากะ คิบิโตะ แล้วฟันเฉียงไปที่คอของอีกฝ่าย
ใบหน้าของอารากะ คิบิโตะเปลี่ยนสีทันที เขาถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว ในพริบตาก็ถอยไปหลายเมตร รอดพ้นจากการฟันคมกริบแบบฉิวเฉียด
แต่ในขณะเดียวกัน โคโนะจิ คุรุสึก็เหยียบพื้นอย่างแรง แล้วพุ่งตัวตามไปอย่างไม่รอช้า
ดวงตาของอารากะ คิบิโตะเบิกกว้าง มือที่ถือดาบเร่งฟันสวนไปทางโคโนะจิ คุรุสึอย่างเต็มแรง
เมื่อเห็นเช่นนั้น โคโนะจิ คุรุสึยังคงรักษาสีหน้าเยือกเย็นและยกดาบขึ้นรับการโจมตี ไม่ถอยหลังแม้แต่น้อย
ทั้งสองคนพุ่งเข้าหากันอีกครั้ง หนึ่งรุกหนึ่งรับจนกลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้ง
“เฉ้ง เฉ้ง เฉ้ง เฉ้ง เฉ้ง—!”
เสียงดาบปะทะกันดังสนั่นต่อเนื่อง ในเสี้ยววินาที ดาบของทั้งสองต่างกระทบกันด้วยความเร็วสูง จนประกายไฟสว่างพุ่งออกมาเป็นชุด
“สุดยอด!”
“เก่งมาก!”
“ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาเป็นซามูไรระดับแนวหน้า!”
การต่อสู้ดุเดือดนี้ทำให้เหล่าซามูไรที่ดูอยู่ด้านล่างส่งเสียงเชียร์อย่างไม่ขาดสาย
แม้แต่ฟางหลี่เองก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง ดวงตาเป็นประกายและพยักหน้าเบา ๆ
ไม่ว่าจะเป็นโคโนะจิ คุรุสึหรืออารากะ คิบิโตะ พวกเขาก็สมกับเป็นซามูไรอย่างแท้จริง
การต่อสู้อันดุเดือดและเฉียบคมนี้ หากพวกเขาต้องต่อสู้กับคาบาเนะจริง ๆ ก็คงสามารถชนะได้อย่างง่ายดาย
อย่างน้อยในแง่ของพละกำลัง ฟางหลี่รู้ดีว่าเขายังห่างไกลจากสองคนนี้มาก
และฟางหลี่ก็รู้ดีว่า ซามูไรทั้งสองบนเวทียังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่
ท้ายที่สุด นี่เป็นเพียงการประลองฝีมือ พวกเขาไม่ได้ตั้งใจฆ่าฟันกันจริง ๆ
“แค่ประลองฝีมือยังสามารถทำได้ถึงขนาดนี้ ช่างน่าทึ่งจริง ๆ”
ขณะที่ฟางหลี่คิดเช่นนั้น การต่อสู้บนเวทีก็เปลี่ยนแปลงอีกครั้ง
“ฮึ!” โคโนะจิ คุรุสึตะโกนออกมาทันที ความเร็วในการฟันดาบของเขาเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน ทันทีที่ฟันออกไปด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง
“อะไร...?” อารากะ คิบิโตะตกใจ แต่ก็ทำได้เพียงตอบสนองชั่วขณะเท่านั้น ก่อนที่คมดาบจะมาถึงตัว
“ฉาง—!”
เสียงดังสนั่นขึ้น ดาบคาตะนะเล่มหนึ่งก็ถูกฟันกระเด็นขึ้นสู่ท้องฟ้า