บทที่ 13 ตลาดการค้า!

บทที่ 13 ตลาดการค้า!

ที่นี่คือสถานที่แลกเปลี่ยนซื้อขายของศิษย์สายนอกและศิษย์รับใช้บางส่วน แม้จะไม่อาจเทียบเคียงกับความเจริญรุ่งเรืองของเมืองเซียนที่แท้จริงได้ แต่ก็มีโอสถ ยันต์อาคม และวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ อย่างครบครัน

หลี่ชิงซานปะปนอยู่ในฝูงชน ดูผิวเผินเหมือนกำลังเดินเตร็ดเตร่ไปมาอย่างไร้จุดหมาย แต่แท้จริงแล้วเขากำลังเงี่ยหูฟัง เพื่อเก็บเกี่ยวข้อมูลทุกอย่างที่เป็นประโยชน์

เขาเดินไปเจอร้านขายของชำที่หน้าร้านดูใหญ่โตสักหน่อย เถ้าแก่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรรูปร่างอ้วนท้วนท่าทางเจ้าเล่ห์เพทุบาย ดูแล้วน่าจะมีระดับการฝึกฝนเพียงแค่เลี่ยนชี่ขั้นกลางเท่านั้น

"เถ้าแก่ ข้าต้องการแลกเปลี่ยนหินวิญญาณ"

หลี่ชิงซานดัดเสียงแหบพร่า พลางหยิบหินวิญญาณระดับกลางสองก้อนนั้นออกมา

ดวงตาของเถ้าแก่อ้วนลุกวาว หินวิญญาณระดับกลางใช่ว่าจะหาดูได้ง่ายๆ เขาตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วจึงยิ้มกล่าวว่า "ผู้อาวุโส ตามกฎแล้ว หินวิญญาณระดับกลางหนึ่งก้อน แลกหินวิญญาณระดับต่ำได้หนึ่งร้อยห้าก้อน สองก้อนข้าให้ท่านสองร้อยสิบก้อน เป็นอย่างไร?"

เขาพยายามจะกดราคาลงเล็กน้อย

หลี่ชิงซานส่ายหน้า แล้วเอ่ยอย่างเนิบนาบว่า "กฎของตลาดการค้า คือหนึ่งต่อหนึ่งร้อยสิบ" แม้เขาจะเพิ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่ตอนที่เดินเตร็ดเตร่เมื่อครู่นี้ เขาได้ลอบสืบราคาตลาดมาอย่างชัดเจนแล้ว

เถ้าแก่อ้วนเห็นว่าเขารู้ทัน จึงทำได้เพียงหัวเราะแห้งๆ "ผู้อาวุโสช่างหูตาไวเสียจริง เอาตามที่ท่านว่าก็แล้วกัน"

เขานับหินวิญญาณระดับต่ำสองร้อยยี่สิบก้อนออกมาให้อย่างว่าง่าย

สาเหตุที่หลี่ชิงซานกล้าแลกเปลี่ยนหินวิญญาณระดับกลาง ก็เพราะเขาสืบมาแล้วว่า ศิษย์สายนอกและศิษย์สายในจำนวนมาก ล้วนไม่ขาดแคลนหินวิญญาณระดับกลาง ดังนั้นการนำหินวิญญาณระดับกลางออกมา จึงไม่ถือว่าสะดุดตาจนเกินไปนัก

ถึงอย่างไร สำนักชุนชิวก็เป็นถึงสำนักใหญ่แห่งดินแดนตงฮวง ภายในสำนักมีปรมาจารย์ระดับหยวนอิง (ก่อเกิดวิญญาณ) คอยประจำการอยู่ เมื่อหลายปีก่อนก็ได้ไปแย่งชิงเหมืองหินวิญญาณมาไม่น้อย ศิษย์ในสำนักจึงใช้จ่ายกันอย่างมือเติบพอสมควร

"เถ้าแก่ ที่นี่มีโอสถสำหรับยกระดับการฝึกฝนหรือไม่?"

หลี่ชิงซานต้องการซื้อโอสถสักหน่อย

พึ่งพาแค่ของเสียจากตำหนักเฟ่ยเป่าอย่างเดียวนั้นยังไม่ค่อยพอ เขาต้องการโอสถที่ดีกว่านี้สักหน่อย

"แน่นอนว่าต้องมี! ผู้อาวุโส ท่านซื้อไปให้ลูกหลานที่บ้านฝึกฝนอย่างนั้นรึ? ไม่ได้โม้นะ โอสถในร้านของข้า ล้วนเป็นของชั้นยอดทั้งสิ้น ล้วนถูกหลอมขึ้นโดยศิษย์ของตำหนักโอสถ รับรองว่าดีกว่าพวกที่ตั้งแผงขายอยู่ข้างนอกนั่นเยอะ!"

ดวงตาของเถ้าแก่อ้วนเปล่งประกาย รีบเสนอขายอย่างกระตือรือร้นทันที

เขาหยิบเอาโอสถวิญญาณออกมาสี่ห้าชนิด แล้ววางเรียงรายอยู่ตรงหน้าของหลี่ชิงซาน

"นี่คือโอสถรวบรวมปราณระดับต่ำขั้นหนึ่ง หนึ่งหินวิญญาณได้ห้าเม็ด นี่คือ โอสถบำรุงปราณ ระดับต่ำขั้นหนึ่ง หนึ่งหินวิญญาณได้สิบเม็ด แล้วก็ยังมีโอสถชิงหลิง ระดับกลางขั้นหนึ่ง หนึ่งหินวิญญาณต่อหนึ่งเม็ด รวมไปถึงโอสถชิงฮวา ระดับกลางขั้นหนึ่ง ซึ่งเป็นโอสถวิญญาณสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บชั้นยอด ต่อให้ผู้บำเพ็ญเพียรระดับเลี่ยนชี่ขั้นกลางได้รับบาดเจ็บสาหัส กินเข้าไปแค่เม็ดเดียวก็สามารถกลับมากระโดดโลดเต้นได้ทันที ขอเพียงแค่สามหินวิญญาณก็สามารถซื้อได้หนึ่งเม็ดแล้ว..."

เถ้าแก่อ้วนคุยโวโอ้อวดจนน้ำลายแตกฟอง ยกยอโอสถวิญญาณของตัวเองเสียจนเลิศเลอเพอร์เฟกต์ หาที่เปรียบไม่ได้ทั้งบนฟ้าและใต้หล้า

ทว่าหลี่ชิงซานมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่า โอสถวิญญาณพวกนั้นล้วนเป็นเพียงของคุณภาพระดับต่ำทั้งสิ้น แม้แต่ระดับกลางยังไม่มีเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับยอดเยี่ยม

"เถ้าแก่ ที่นี่มีโอสถวิญญาณระดับยอดเยี่ยมที่มีลวดลายโอสถสี่เส้นหรือไม่?"

หลี่ชิงซานคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากถามออกไป

"โอสถวิญญาณระดับยอดเยี่ยมงั้นรึ? ผู้อาวุโส ท่านเลอะเลือนไปแล้วหรือ? ทั่วทั้งสำนักชุนชิว มีคนหลอมโอสถวิญญาณระดับยอดเยี่ยมออกมาได้ไม่กี่คนหรอกนะ!"

"โอสถวิญญาณระดับยอดเยี่ยม นั่นมันคือโอสถวิญญาณที่สมบูรณ์แบบ ปราศจากพิษโอสถใดๆ ทั้งสิ้น มูลค่าของมันแพงหูฉี่เลยล่ะ! ยกตัวอย่างเช่นโอสถรวบรวมปราณนี่ หากเป็นโอสถรวบรวมปราณคุณภาพสมบูรณ์แบบ แค่เม็ดเดียวก็ต้องใช้หินวิญญาณอย่างน้อยยี่สิบก้อนแล้ว ใครจะไปมีปัญญากินล่ะ?"

เถ้าแก่อ้วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง! ชายชราอย่างข้าช่างกบในกะลาเสียจริง! เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน โอสถวิญญาณพวกนี้ ข้าเอามาอย่างละหน่อยก็แล้วกัน เอาโอสถชิงฮวาหนึ่งขวด ส่วนโอสถรวบรวมปราณกับโอสถชิงหลิง เอามาอย่างละสิบขวดก็แล้วกัน!"

หลี่ชิงซานกล่าว

หินวิญญาณพวกนี้ เปลี่ยนเป็นโอสถวิญญาณเสียยังจะทำให้สบายใจกว่า

"ได้เลย! ผู้อาวุโสโปรดวางใจ โอสถวิญญาณของข้าที่นี่ ซื่อสัตย์ยุติธรรม ไม่หลอกลวงเด็กและคนชรา รับรองว่าท่านจะต้องพึงพอใจอย่างแน่นอน!"

ดวงตาของเถ้าแก่อ้วนเปล่งประกาย เอ่ยด้วยความตื่นเต้น

"เถ้าแก่ ลูกหลานของข้าเพิ่งจะเข้าสำนักมาได้ไม่นาน ยังไม่ค่อยรู้เรื่องราวภายในสำนักเท่าไหร่นัก เถ้าแก่พอจะช่วยแนะนำให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่ ว่าในบรรดาศิษย์ด้วยกัน มีใครบ้างที่มีเบื้องหลังลึกซึ้งและไม่ควรไปตอแยด้วย? จะได้กันไม่ให้ลูกหลานของข้า ไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเข้า จนต้องสูญเสียชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์!"

หลี่ชิงซานคิดบางอย่างในใจ จึงเอ่ยปากถามขึ้น

เถ้าแก่อ้วนยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า "ท่านถามถูกคนแล้ว! หากจะพูดถึงความรอบรู้เกี่ยวกับสำนักชุนชิวล่ะก็ ถ้าหวังฮ่าวผู้นี้เป็นที่สอง ก็ไม่มีใครกล้าอ้างตัวเป็นที่หนึ่ง! ข้ามี 'สารานุกรมบำเพ็ญเพียร' อยู่เล่มหนึ่ง ราคาแค่สิบหินวิญญาณเท่านั้น พี่ชายสนใจหรือไม่?"

พูดจบ เถ้าแก่อ้วนก็หยิบหนังสือเล่มหนาเตอะออกมาเล่มหนึ่ง บนหน้าปกมีตัวอักษรโบราณขนาดใหญ่สี่ตัวเขียนเอาไว้ว่า 'สารานุกรมบำเพ็ญเพียร'

"สารานุกรมบำเพ็ญเพียรเล่มนี้ ไม่เพียงแต่จะบันทึกเรื่องราวของสำนักใหญ่ต่างๆ ในดินแดนตงฮวงเอาไว้เท่านั้น แต่ยังมีเกร็ดความรู้ลับๆ เกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องราวภายในสำนักชุนชิวของเรา ซึ่งในนั้นก็มีรายชื่อของเหล่าศิษย์ที่มีเบื้องหลังลึกซึ้ง และไม่ควรไปตอแยด้วยรวมอยู่ด้วย!"

เถ้าแก่อ้วนพูดน้ำลายแตกฟอง พรีเซนต์สรรพคุณอย่างไม่หยุดหย่อน

"แพงเกินไปแล้ว! ข้าให้หนึ่งหินวิญญาณ!"

หลี่ชิงซานส่ายหน้าพร้อมกับกล่าว

"แปดก้อน ลดกว่านี้ไม่ได้แล้ว นี่มันราคาทุนแล้วนะ!"

"สองก้อน!"

"ห้าก้อนก็แล้วกัน ขืนลดให้มากกว่านี้ข้าต้องขาดทุนแน่ๆ..."

ในที่สุด หลังจากต่อรองราคากันไปมาพักใหญ่ ทั้งสองฝ่ายก็ตกลงซื้อขายสารานุกรมบำเพ็ญเพียรเล่มนี้กันได้ในราคาสามหินวิญญาณ

หลี่ชิงซานเปิดดูคร่าวๆ เนื้อหาละเอียดมากจริงๆ เขาพอใจมาก

เขาขาดแคลนหนังสือประเภทนี้อยู่พอดี

หลี่ชิงซานสุ่มชี้ไปที่ชื่อๆ หนึ่งในนั้นแล้วถามว่า "เถ้าแก่ เย่หลิงซวงผู้นี้เป็นใครกัน? เหตุใดจึงถูกจัดให้อยู่ในอันดับหนึ่งของศิษย์ที่ไม่ควรตอแยด้วยเล่า?"

เขาเข้าใจแจ่มแจ้งอยู่ในใจแล้ว ในสารานุกรมบำเพ็ญเพียรเล่มนี้ ต่อให้เป็นจางหงซิ่ว ก็ยังถูกจัดให้อยู่ในอันดับที่ห้าเท่านั้น

แต่เย่หลิงซวงกลับอยู่ในอันดับหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่านางมีเบื้องหลังที่ลึกซึ้งมากจริงๆ

"แม้แต่เย่หลิงซวงท่านยังไม่รู้จักงั้นรึ? จุ๊ๆ นางคือศิษย์สืบทอดสายตรงของสำนักชุนชิวเราเลยนะ เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับเลี่ยนชี่ขั้นสมบูรณ์แบบ ซ้ำยังเป็นถึงเทพธิดอันดับหนึ่งแห่งสำนักชุนชิว พรสวรรค์ไร้ผู้ต่อต้าน งดงามหยดย้อยหาใครเปรียบ!"

"ได้ยินมาว่าช่วงหนึ่งถึงสองปีนี้ ศิษย์พี่หญิงเย่หลิงซวง ก็เตรียมตัวที่จะทะลวงเข้าสู่ระดับจู้จี (สร้างรากฐาน) แล้ว! สาเหตุที่นางกลายเป็นคนที่ไม่ควรไปตอแยด้วย นอกเหนือจากความแข็งแกร่งของนางแล้ว ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ ได้ยินมาว่านางมีความเกี่ยวข้องกับผู้อาวุโสสูงสุดระดับหยวนอิง (ก่อเกิดวิญญาณ) ในตำนานผู้นั้นด้วย!"

เถ้าแก่อ้วนรีบกล่าว

"มีความเกี่ยวข้องกับผู้อาวุโสสูงสุดระดับหยวนอิงงั้นรึ? ซี้ด... เบื้องหลังยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"

หลี่ชิงซานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แสร้งทำเป็นตกตะลึงแล้วเอ่ยถาม

"มันก็แค่ข่าวลือ ใครจะไปรู้ล่ะ? แต่ถึงอย่างน้อย เบื้องหลังของนางก็มียอดฝีมือระดับจินตาน (แก่นทองคำ) คอยหนุนหลังอยู่ เอาเป็นว่า อย่าไปล่วงเกินนางก็พอ!"

เถ้าแก่อ้วนอธิบาย

"ข้าเข้าใจแล้ว ขอบคุณเถ้าแก่มาก!"

หลี่ชิงซานพยักหน้า จากนั้นก็เก็บโอสถวิญญาณและสารานุกรมบำเพ็ญเพียรทั้งหมดขึ้นมา แล้วเดินออกจากร้านขายของชำไป

ยังเหลือหินวิญญาณระดับต่ำอยู่อีกหลายสิบก้อน หลี่ชิงซานเตรียมที่จะนำพวกมันไปยกระดับให้กลายเป็นหินวิญญาณระดับกลางทั้งหมด เพื่อที่ว่าเมื่อระดับการฝึกฝนของเขาแข็งแกร่งขึ้นอีกสักหน่อย ก็จะสามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็นทรัพยากรในการฝึกฝนได้มากขึ้น

เมื่อมีถุงหินวิญญาณตุงๆ พกติดตัว หลี่ชิงซานก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาไม่น้อย

หลังจากออกจากร้านขายของชำ เขาก็ไม่ได้ไปซื้อโอสถสำเร็จรูปพวกนั้นอีก แต่ตั้งใจเดินหาตามแผงลอยของศิษย์ที่ดูมีฐานะขัดสน

ที่มุมหนึ่ง ศิษย์หนุ่มที่มีใบหน้าอมทุกข์คนหนึ่ง กำลังนั่งอยู่หลังแผงที่มีโอสถสองสามขวดและวัสดุอีกจำนวนหนึ่งวางเรียงรายอยู่

หลี่ชิงซานนั่งยองๆ ลง หยิบโอสถขวดหนึ่งที่ติดป้ายว่า 'ผงห้ามเลือด' ขึ้นมา แล้วก็หยิบ 'โอสถฟื้นปราณ' ขึ้นมาอีกขวด ซึ่งล้วนเป็นโอสถระดับต่ำขั้นหนึ่งที่ธรรมดาสามัญที่สุด

"พวกนี้ขายอย่างไร?" หลี่ชิงซานเอ่ยถาม

"ผงห้ามเลือดห้าทรายวิญญาณ โอสถฟื้นปราณสิบทรายวิญญาณต่อหนึ่งขวด"

ศิษย์หนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

ราคาถูกมากจริงๆ

หินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งก้อน มีค่าเท่ากับหนึ่งร้อยทรายวิญญาณ

แม้ว่าโอสถฟื้นปราณจะมีคุณภาพแย่มาก แต่มันก็ถูกกว่าในร้านขายของชำมากทีเดียว

หลี่ชิงซานมองดูรอบๆ ก่อนจะชี้ไปที่ถุงผ้าใบเล็กข้างๆ ซึ่งภายในมีโอสถสีสันหม่นหมองและรูปร่างบิดเบี้ยวอยู่หลายสิบเม็ด "แล้วพวกนี้ล่ะ?"

"พวกนี้ล้วนเป็นโอสถเสียที่ข้าหลอมล้มเหลว ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก หากท่านต้องการ จ่ายแค่หนึ่งทรายวิญญาณ แล้วเอาไปเป็นของแถมให้หมดเลยก็แล้วกัน"

ศิษย์หนุ่มโบกมือปัด

หลี่ชิงซานลอบดีใจอยู่ลึกๆ แต่สีหน้ากลับราบเรียบไม่แสดงอารมณ์ใดๆ "ช่างเถอะ เห็นว่าเจ้าก็คงลำบาก ผงห้ามเลือดกับโอสถฟื้นปราณ ข้าเอาอย่างละสองขวด แล้วก็เอาโอสถเสียพวกนี้มาให้ข้าด้วยก็แล้วกัน ทั้งหมดนี้ข้าให้สามสิบทรายวิญญาณ"

เขาจ่ายทรายวิญญาณเพิ่มให้เล็กน้อย

ศิษย์หนุ่มซาบซึ้งจนแทบจะร้องไห้ออกมาในทันที รีบห่อของแล้วยื่นให้หลี่ชิงซานอย่างรวดเร็ว