บทที่ 3 การมาเยือน

บทที่ 3 การมาเยือน

ซ่า ซ่า ระหว่างทางกลับ สหายหวังพลันสะดุดตากับเสียงลมพัด ข้างทางบนประตูร้านค้าแห่งหนึ่ง กระดาษแผ่นหนึ่งที่ผูกไว้กับเชือกกำลังไหวเอนไปตามสายลม

นี่เป็นวิธีการส่งสารอะไรหรือเปล่า? ในฐานะคนที่ทำงานในสายงานพิเศษ สหายหวังคิดเช่นนี้โดยสัญชาตญาณ

นางเดินตรงเข้าไป และใช้แสงจากไฟฉายส่องดูเนื้อหา มันคือประกาศขายร้านหนังสือจริงๆ ตัดสินใจจากลายมือแล้ว มันน่าจะเพิ่งเขียนขึ้นเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เอง

สหายหวังมองดูสภาพแวดล้อมรอบร้านหนังสือ ไม่ต้องพูดถึงทำเลที่ตั้งอย่างเจียวเต้าโข่วเลย ร้านหนังสือแถวนี้แทบจะไม่มีลูกค้าอยู่แล้ว

ร้านหนังสือนั้นไม่ใหญ่โตนัก แต่มันก็เพียงพอสำหรับภารกิจของพวกนาง สหายหวังจำสถานที่นั้นไว้และเตรียมจะกลับมาสอบถามในเช้าวันรุ่งขึ้น

หากเงื่อนไขเหมาะสม นางก็ไม่ขัดข้องที่จะซื้อร้านหนังสือแห่งนี้เพื่อใช้เป็นจุดติดต่อของพวกนาง

อย่างน้อยที่สุด พวกนางก็พอมีกำลังทรัพย์ที่จะซื้อร้านหนังสือแห่งนี้

ในขณะเดียวกัน เหยียนปู้กุ้ยของเราที่บ้านกำลังนอนหลับอย่างเป็นสุข ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขามีร่างกายที่แข็งแรงและมีครอบครัวแล้ว

ตั้งแต่กลับมาเกิดใหม่ เขาก็ต้องดูแลครอบครัวให้ดีแน่นอน อย่างไรก็ตาม ในยุคสมัยนี้ การเลี้ยงดูลูก 3 คนให้เติบโต แต่งงาน และสร้างครอบครัวเป็นของตัวเองนั้น แรงกดดันของเขานับว่าไม่น้อยเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เหยียนปู้กุ้ยก็รีบออกจากบ้าน ระบบบอกว่าจะจัดการเรื่องร้านหนังสือให้เขาภายในหนึ่งสัปดาห์

เขาจำเป็นต้องแสดงความมุ่งมั่น หากเขาไม่อยู่ที่นั่นแล้วมีคนอยากซื้อร้านหนังสือ พวกเขาก็หาตัวเขาไม่เจอใช่ไหมล่ะ?

ดังนั้น ในฐานะผู้จัดการร้านหนังสือ เขายังคงต้องปรากฏตัวในสัปดาห์สุดท้ายนี้

เขาเพียงแต่ไม่คาดคิดว่าพลังของระบบจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้

ภายในร้านหนังสือ ขณะที่เหยียนปู้กุ้ยกำลังจิบชาอย่างสบายอารมณ์ หญิงสาววัยประมาณ 30 ปีผู้มีแววตาอ่อนโยนก็ผลักประตูร้านเข้ามา

สหายหวังเหลือบมองเหยียนปู้กุ้ย จากการแต่งกายและสถานที่ที่เป็นร้านหนังสือ นางก็เข้าใจสถานการณ์ของเขาโดยพื้นฐานแล้ว

สำหรับผู้ที่ทำงานในสายงานของพวกนาง นี่เป็นทักษะพื้นฐานอย่างหนึ่ง

แต่เหยียนปู้กุ้ยเมื่อมองหญิงสาวที่ปรากฏตัวตรงหน้าและสังเกตพฤติกรรมของนางหลังจากเข้ามา เขากลับรู้สึกไม่สบายใจ

ในวัยของเขา เขาเคยดูละครสงครามต่อต้านญี่ปุ่นและละครสายลับมานับสิบหรืออาจจะถึงร้อยเรื่อง พฤติกรรมของหญิงสาวตรงหน้าบ่งบอกว่านางน่าจะมีตัวตนที่ไม่ธรรมดา

คนเช่นนี้อาจหมายถึงปัญหาได้ หากนางซื้อร้านหนังสือของเขาแล้วเกิดปัญหาขึ้นในอีกไม่กี่วันถัดมา เขาซึ่งเป็นอดีตผู้จัดการอาจจะเดือดร้อนไปด้วย

ในปักกิ่งขณะนี้ ไม่เพียงแต่มีภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ เงินเฟ้อ และการขาดแคลนทุกสิ่งทุกอย่าง แต่กระแสใต้น้ำในเงามืดสามารถกลืนกินสามัญชนอย่างเหยียนปู้กุ้ยได้อย่างง่ายดายโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ

เถ้าแก่ คุณต้องการขายร้านหนังสือแห่งนี้ใช่ไหม? คุณต้องการราคาเท่าไหร่? สหายหวังถามตรงๆ

คุณต้องการหนังสือที่นี่ด้วยไหม? หากคุณยังต้องการดำเนินกิจการร้านหนังสือต่อไป ราคาก็จะแตกต่างออกไป แม้หญิงสาวตรงหน้าอาจจะมีตัวตนที่สร้างปัญหาได้ แต่เหยียนปู้กุ้ยยังคงต้องการรางวัลจากระบบ

เพราะสิ่งของเหล่านั้นสามารถทำให้ครอบครัวของเขาใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย อีกทั้งหากเขาต้องการซื้อหรือเช่าบ้านในปักกิ่ง เขาก็จำเป็นต้องใช้เงินเช่นกัน

ถ้าอย่างนั้นฉันต้องการเซ้งทั้งหมดค่ะ ฉันยังอยากดำเนินกิจการร้านหนังสือต่อไป สหายหวังกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

ติ๊ง โฮสต์ได้กระตุ้นทางเลือกใหม่ โปรดทำการตัดสินใจ

ทางเลือกที่หนึ่ง: บุคคลตรงหน้าเป็นไปตามที่โฮสต์คิดจริงๆ นางมีตัวตนพิเศษและมาจากพรรคแดง โฮสต์สามารถเลือกที่จะรายงานนางได้ หากเลือกตัวเลือกนี้ โฮสต์จะได้รับเหรียญเงิน 100 เหรียญ แป้งสาลีขาว 10 จิน และทองคำแท่งขนาดเล็ก 1 แท่ง

ทางเลือกที่สอง: แสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยและใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบของคุณต่อไป หากเลือกตัวเลือกนี้ โฮสต์จะได้รับเหรียญเงิน 100 เหรียญ ข้าวสารเกรดพรีเมียม 10 จิน และทองคำแท่งขนาดเล็ก 1 แท่ง

เมื่อมองดูสองทางเลือกตรงหน้า เหยียนปู้กุ้ยเหลือบมองสหายหวังและเลือกทางเลือกที่สองทันที

ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจทางเลือกที่สองสำเร็จ คุณได้รับเหรียญเงิน 100 เหรียญ ข้าวสารเกรดพรีเมียม 10 จิน และทองคำแท่งขนาดเล็ก 1 แท่ง หมายเหตุ: สิ่งของทั้งหมดที่ได้รับจากระบบสามารถเก็บไว้ในพื้นที่ระบบ นำออกมาเมื่อใดก็ได้ และส่งกลับเข้าไปในพื้นที่ระบบได้

สหายหวังมองเหยียนปู้กุ้ยพลางรู้สึกงุนงงเล็กน้อย แต่เหยียนปู้กุ้ยได้พูดขึ้นแล้ว

หากคุณต้องการซื้อทั้งหมด ร้านหนังสือแห่งนี้ราคา 350 ดอลลาร์สหรัฐ หรือทองคำแท่งขนาดเล็ก 3 แท่ง

ในยุคนี้ หากถามว่าสกุลเงินใดมั่นคงที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นดอลลาร์สหรัฐ ทองคำ และเหรียญเงิน ส่วนสิ่งอื่นอย่างสกุลเงินกระดาษอาจกลายเป็นเพียงเศษกระดาษในวันพรุ่งนี้

เหรียญเงินก็ใช้ได้เช่นกัน แต่ต้องค่อยว่ากันในภายหลัง

สหายหวังขมวดคิ้ว ราคาที่เหยียนปู้กุ้ยเสนอถือว่าปกติ แต่สิ่งของอย่างดอลลาร์สหรัฐและทองคำแท่งขนาดเล็กเป็นสินค้าที่ค่อนข้างล้ำค่า

ฉันใช้เหรียญเงินได้ไหม? คูปองเงินทองคำก็ใช้ได้นะ! สหายหวังกล่าวทันที

เหยียนปู้กุ้ยชะงักและมองสหายหวังที่อยู่ด้านข้าง น่าเสียดายที่เขาไม่รอเสียงแจ้งเตือนจากระบบในหู ดูเหมือนว่าการเลือกสกุลเงินในช่วงเวลานี้จะไม่กระตุ้นทางเลือกของระบบ

ถ้าใช้เหรียญเงิน ต้อง 800 อัตราแลกเปลี่ยนระหว่างเหรียญเงินกับดอลลาร์สหรัฐในเวลานี้อยู่ที่ประมาณ 2 ต่อ 1 แม้ว่าดอลลาร์สหรัฐจะมั่นคงกว่าก็ตาม

ลดหน่อยได้ไหม? สหายหวังกล่าว

งั้น 780 ถูกกว่านี้ไม่ได้แล้ว เหยียนปู้กุ้ยกล่าว

750 ถ้า 750 ฉันจะซื้อร้านหนังสือนี้ ในตอนนี้ สหายหวังกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเจรจาต่อรองไปแล้ว ช่วยไม่ได้ เหรียญเงิน 30 เหรียญสามารถทำอะไรได้มากมาย

ไม่ได้ ถ้า 750 ฉันยอมเปิดร้านเองดีกว่า 780 สำหรับทำเลนี้ ราคากี้ถือว่าถูกมากแล้ว เหยียนปู้กุ้ยส่ายหัว ยืนกรานราคา 780 เหรียญเงิน

นี่! สหายหวังมองเหยียนปู้กุ้ย เมื่อเห็นว่าเขายืนกรานในราคาเดิมจริงๆ นางก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ราคา 780 หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์ในช่วงเวลานี้ ต่อให้เป็น 1,000 เหรียญเงินหรือมากกว่านั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

ตกลงก็ได้ ฉันจะไปเอาเงินมาให้เดี๋ยวนี้ คุณรออยู่ที่ร้านก่อนนะ แล้วก็ คุณต้องเขียนหนังสือรับรองให้ฉันด้วย สหายหวังกล่าว

ในยุคนี้ไม่มีใครที่จะมาจัดการเรื่องกรรมสิทธิ์ให้คุณได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเขียนหนังสือรับรองกันเอง

สหายหวังจากไป เหยียนปู้กุ้ยนำโฉนดร้านหนังสือและสิ่งของที่คล้ายกันออกจากกระเป๋าใบเก่า แล้วเขียนหนังสือรับรองออกมา

เหยียนปู้กุ้ยเชื่อว่าในอนาคต กรรมสิทธิ์ของร้านหนังสือแห่งนี้จะไม่ได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน เขาจะไม่กลับคำพูด และอีกฝ่ายก็ไม่สามารถมาเรียกร้องอะไรได้เช่นกัน