ตอนที่ 23 023 การเตรียมตัวหลากหลายอย่าง

เจ้าของร้านไม่ลืมห่อเอกสารทั้งหมดบนตู้มาให้หนึ่งชุด “ด้านหลังมีคิวอาร์โค้ด ถ้าไม่เข้าใจก็สแกนดูได้ มีวิดีโอสอนด้วย”

อวิ๋นถูถูพลิกดูคร่าวๆ ข้างในมีคำอธิบายที่ค่อนข้างชัดเจน แม้แต่เธอที่เป็นมือใหม่ด้านการเพาะปลูกยังพอเข้าใจได้ ไม่ต้องพูดถึงพวกชาวนาที่ชำนาญ

“เซิงเซิง ช่วยเปลี่ยนพวกนี้ให้เป็นอักษรจ้วนได้ไหม?” อวิ๋นถูถูถอนใจเมื่อนึกถึงอักษรจ้วน ถ้าเธอได้ไปอยู่ราชวงศ์ฉินจริง ๆ คงเป็นแค่คนไม่รู้หนังสือ

“ทำได้ก็ทำได้อยู่หรอก แต่เยอะเกินไป ต้องใช้พลังงานเยอะมาก” เซิงเซิงดูไม่ค่อยเต็มใจ ถ้าเป็นแค่กระดาษไม่กี่หน้า สำหรับมันก็ไม่เท่าไหร่ แต่เยอะขนาดนี้ รอบนี้อาจจะเสียเที่ยวเปล่า

อวิ๋นถูถูคัดแยกอยู่พักหนึ่ง แล้วหยิบธัญพืชหลักออกมาบางส่วน “งั้นก็แปลงเท่านี้ก่อน ที่เหลือค่อยจัดการทีหลัง”

ระหว่างที่คุยกัน อวิ๋นถูถูก็สั่งเครื่องมือเกษตรเพิ่มอีกบางส่วน เจ้าของร้านออกใบรายการให้เรียบร้อยและคิดเงินเสร็จแล้ว

ของมากขนาดนี้ ยังราคาไม่เท่าครีมหนึ่งชุดเลย

อวิ๋นถูถูจ่ายเงินเรียบร้อย ได้รับความช่วยเหลือจากเซิงเซิง ก็เก็บของทั้งหมดลงกล่องอย่างเงียบเชียบ พอดีกับที่กล่องแขวนทั้งสองข้างใส่จนเต็ม

“ทีนี้ก็ควรไปซื้อแผนที่ได้แล้วใช่ไหม?” เซิงเซิงไม่ลืมเตือนเธอให้ทำเรื่องสำคัญ

อวิ๋นถูถูขึ้นมอเตอร์ไซค์ ตรงดิ่งไปยังร้านหนังสือ

ในร้านมีหนังสือหลากหลายมากมาย อวิ๋นถูถูเดินไปมาระหว่างชั้นหนังสือแต่ละแถว หนังสือประวัติศาสตร์จีนห้าพันปีต้องมีแน่นอน รวมถึงประวัติสี่สิ่งประดิษฐ์ก็ยิ่งต้องมีด้วย อ้อ ข้างในนี้เป็นอักษรตัวย่อสมัยใหม่ทั้งนั้น งั้นต้องมีพจนานุกรมสักเล่ม

พจนานุกรมคงใช้ไม่ได้ เธอกลับหาเจอตารางเทียบอักษรจ้วนกับอักษรตัวย่อแทน ทั้งหมดนี้มีตั้งห้าพันตัวอักษร คิดว่าเพียงพอแน่นอน

พอแก้ปัญหานี้ได้ ตัวเลือกก็มีเยอะมาก

ประวัติศาสตร์เกษตรจีน, ร่างประวัติวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการเกษตรจีน, ประวัติวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีการเกษตรจีน, ฉีหมินเหย่าซู่, สารานุกรมเครื่องมือเกษตร……

หนังสือด้านยุทโธปกรณ์จีน, หนังสือรวมภาพและคำอธิบายของสะสมทางทหารจีน, สารานุกรมการทหารจีน, สมุดภาพยุทโธปกรณ์จีนโบราณ รวมถึงตำราพิชัยสงครามและกฎหมายต่าง ๆ……

“เธอจะเลือกต่ออีกเหรอ ต้องการจะขนร้านหนังสือทั้งร้านไปเลยหรือไง?” เซิงเซิงเห็นเวลาผ่านไปตั้งนาน อวิ๋นถูถูยังดื้อดึงอยู่ตรงนั้น ก็รีบเตือนเธอ “เรื่องสำคัญยังไม่ได้ทำเลย จะซื้อเพิ่มก็เอาไปไม่หมดอยู่ดี”

อวิ๋นถูถูเห็นพนักงานขายช่วยขนหนังสือไปที่เคาน์เตอร์ ถึงได้รู้ตัวว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอเลือกมามากขนาดนี้แล้ว

“ถ้าใส่ได้อีกสักหน่อยก็คงดี” อวิ๋นถูถูเสียดายมาก รถยังเล็กเกินไป “โอกาสแบบนี้ไม่รีบคว้าไว้ นั่นมันโง่จริง ๆ”

แต่เธอก็ยังไม่หยุด แถมเลือกกระเป๋าเป้ความจุสูงมาอีกสามใบ จากนั้นก็ไปที่ตู้วางแผนที่ เลือกแผนที่โลกมาหลายแผ่น แล้วก็แผนที่ประเทศจีน

“ต้องเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ?” เซิงเซิงก็ยังไม่เข้าใจอีก ฝ่ายนั้นต้องการแค่แผนที่โลกแค่หนึ่งชุดเท่านั้นเอง

“วันนี้อารมณ์ดี จัดโปร ซื้อหนึ่งแถมสิบไง” ตอนนี้อวิ๋นถูถูแค่อยากหวังว่า ภายใต้ความช่วยเหลือจากเมล็ดพันธุ์หนังสือพวกนี้ ท่านปฐมจักรพรรดิจะมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นอีกหน่อย……

“เธอเอาพวกนี้ไปทำอะไรได้? ฉันเพิ่งเช็กประวัติศาสตร์มา จักรพรรดิองค์นี้อายุสั้นมาก” เซิงเซิงสาดน้ำเย็นใส่ทันที

อวิ๋นถูถูตบมือฉาดใหญ่ “ฉันยังบอกอยู่เลยว่าลืมเรื่องอะไรไป ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

พวกเราตกลงกันหน่อยได้ไหม ให้เวลาย้อนกลับไปช่วงที่ท่านปฐมจักรพรรดิเพิ่งรวมแผ่นดินทั้งหกแคว้นได้สำเร็จ”

ตอนนั้นยังไม่ได้เจอการเสด็จตรวจการณ์ครั้งที่สอง ซวีฝูยังไม่เริ่มมีชื่อเสียง ทุกอย่างยังไม่เกิดขึ้น ตอนนี้มีตำราแล้ว แถมยังมีคำเตือนจากเธอ ท่านปฐมจักรพรรดิน่าจะไม่เดินซ้ำรอยเดิมอีกแน่นอน

“อันนี้ไม่ได้……”

“ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ? ลองคิดดูสิ ความตั้งใจที่คนส่งแผนที่โลกไปน่ะ ก็เพื่อขยายดินแดนให้มากขึ้นไม่ใช่เหรอ เธอบอกว่าตัวเอกตายไปแล้ว แผนที่นี่ส่งไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว?”

เซิงเซิง “……ฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง เดี๋ยวฉันลองดูแล้วกัน แต่ไม่รับประกันนะ อาจจะคลาดเคลื่อนได้”

“ได้” อวิ๋นถูถูคิดในใจว่า ในเมื่อรับปากแล้วก็คงไม่แย่ไปไหน ถ้าหากส่งเธอไปตอนที่จักรพรรดิเสด็จตรวจการณ์ตะวันออกครั้งที่ห้า เธอคงร้องไห้โดยไร้น้ำตาจริง ๆ การเตรียมพวกนี้ก็เสียเปล่าแล้ว

จ่ายเงินเสร็จ หนังสือมูลค่าหลายพันหยวนพวกนั้น อวิ๋นถูถูต้องแบกหลายรอบ กดจนกล่องด้านหลังแน่นเต็มไปหมด ของที่เหลือก็ยัดลงกระเป๋าเป้ แขวนซ้ายขวาข้างละใบ และยังมีสะพายหลังอีก

สภาพของเธอในตอนนี้ทำให้คนที่เดินผ่านต้องหันมามอง ถ้าจะขนของเยอะแบบนี้ เรียกรถตู้ย่อมสะดวกกว่ามอเตอร์ไซค์ตั้งเยอะ

“ไม่ต้องซื้ออะไรเพิ่มแล้วใช่ไหม?”

อวิ๋นถูถูรู้ว่าเซิงเซิงกำลังประชดเธอ แต่เธอก็ไม่สน “ถ้าช่วยให้ฉันยัดของเพิ่มได้อีก หรือไม่ก็เธออัปเกรดอีกหน่อย ฉันก็ซื้อเพิ่มได้อีกแน่นอน”

“ออกเดินทางได้แล้ว” เซิงเซิงแค่นเสียงเย็นๆ แล้วหน้าจอนำทางก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอวิ๋นถูถูอีกครั้ง

พอขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้ว ในใจของอวิ๋นถูถูนั้น ทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า

ในใจเอาแต่ตะโกนว่า “มังกรปฐมกาล พี่เจิ้ง ท่านปฐมจักรพรรดิ ฉันมาแล้ว……”

“ช่วยหยุดส่งเสียงดังขนาดนั้นได้ไหม?” เซิงเซิงทนไม่ไหวแล้ว แม้เธอจะตะโกนอยู่ในใจ แต่ตอนนี้พวกเขารับรู้ความคิดกันได้ ความฮึกเหิมแบบนี้ มันเกินจะรับไหวจริง ๆ

“เธอไม่เข้าใจความตื่นเต้นของฉันหรอก” อวิ๋นถูถูลดความเร็วลง ไม่ได้ เธอต้องปรับลมหายใจอีกหน่อย

“เธอลองคิดดูสิ จู่ๆ ไปโผล่ต่อหน้าจักรพรรดิแบบนี้ จะเจออะไรบ้าง?” เซิงเซิงเตือนเสียงเย็น “ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านี่คือทรราชที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์”

อวิ๋นถูถูเบรกกะทันหัน “พูดเหมือนจะมีเหตุผลอยู่เหมือนกันนะ ฉันต้องยืนยันกับเธอก่อน เธอต้องยืนยันว่าฉันจะไม่มีอันตรายถึงชีวิต”

“นั่นแน่นอนอยู่แล้ว ชีวิตเล็ก ๆ นี้จะอยู่จนแก่ตายในโลกนี้เท่านั้น” เซิงเซิงไม่พอใจกับความสงสัยของอวิ๋นถูถูอยู่บ้าง

“แล้วเธอยังให้ฉันเตรียมตัวอีก ถ้ามีอันตรายจริง ๆ ถึงตอนนั้นฉันวางของลง แล้วพวกเรากลับมาก็ได้”

“เธอเป็นคนพูดเองนะ ถึงตอนนั้นห้ามถ่วงเวลาเด็ดขาด ทำธุระเสร็จก็รีบกลับมา” ไปถึงที่นั่นแล้วเสียเวลาเพิ่ม ก็มีแต่จะเปลืองพลังงานของมัน

“แน่นอนอยู่แล้ว” อวิ๋นถูถูไม่เคยเชื่อพวกนิยายที่บอกว่าทะลุมิติไปแล้วจะได้ใช้ชีวิตสุขสบาย พูดถึงความบันเทิงในสมัยโบราณที่มีน้อยนิดแล้ว ต่อให้อาหารอร่อยก็ยังดึงดูดเธอไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสมัยฉิน ที่ทุกคนยังต้องกินรำกับผักป่าประทังชีวิต

“เตรียมพร้อมแล้ว อีกสองโค้งก็ถึงตรอกที่ไม่มีคนแล้ว” เซิงเซิงไม่อยากคุยกับเธอต่อแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้เธอรับมือเอง

อวิ๋นถูถูสูดหายใจลึกๆ หลายครั้ง จากนั้นก็เร่งความเร็วของมอเตอร์ไซค์

พอผ่านตรอกที่ไม่มีคนเส้นนั้นไป พอปรากฏตัวอีกครั้ง ก็ก็ได้ยินเสียงตวาดดังลั่น “คุ้มกันฝ่าบาท!

บังอาจ เป็นใครกัน?”

พอเธอมองเห็นชัดแล้ว รอบๆ ก็รายล้อมไปด้วยองครักษ์เต็มไปหมด ดาบสำริดหลายเล่มจ่อมาทางเธออยู่ ข้างนอกยังมีวงหอกล้อมอีกชั้น

อวิ๋นถูถูเคยเห็นฉากแบบนี้ที่ไหนกัน กลัวจนแผ่นหลังเย็นวาบ แต่ถัดมาก็เห็นองครักษ์ที่คิดจะเข้ามาควบคุมตัวเธอถูกกระเด็นกลับไป ราวกับมีม่านพลังที่มองไม่เห็นครอบอยู่รอบตัวเธอ

“เจ้าคือใคร?” เมื่อหลายคนยังจัดการคนประหลาดที่โผล่มาอย่างกะทันหันไม่ได้ ผู้บัญชาการองครักษ์ก็ถามเสียงเย็น “เหตุใดถึงปรากฏตัวที่นี่กะทันหัน?”

(จบตอน)