232 คำชี้แนะจากอาจารย์

เมื่ออาจารย์แมวเห็นท่าทางลังเลของดันเต้ เลยเอ่ยเสริมขึ้นมาว่า

“ถ้าไม่เชื่อ...หลังจากเจ้าเจอโคนีเลียหรือโคลอิกซ์แล้ว ก็ลองให้พวกนั้นช่วยตัดสินดูเมี๊ยว ข้าว่าคำตอบจากพวกนั้นน่าจะเคลียร์ที่สุดเมี๊ยว”

ดันเต้: “......”

ดูเหมือนว่ายัยแมวนี่จะไม่ได้ขู่เขาจริงๆ

ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกมืดแปดด้าน เพราะไม่รู้จะเดินเกมต่อยังไงดี จะฝืนทำตัวเป็นเด็กดีต่อไป หรือจะระเบิดตัวตนจริงๆ ออกมาเลยดี? อย่างที่อาจารย์แมวบอก ถ้าเขาฝืนกดความต้องการที่จะป่วนไว้มากเกินไป มันก็ไม่ได้หายไปไหนหรอก แต่มันแค่ถูกสะสมไว้รอวันที่จะระเบิดเหมือนภูเขาไฟ และเมื่อถึงตอนนั้น...เขาคงคุมอะไรไม่ได้เลย

ยิ่งพยายามอดทน ก็ยิ่งเสี่ยง แต่พอคิดถึงทาทา...ดันเต้ก็ทำใจไม่ได้จริงๆ เขาอยากให้ทาทามีอนาคตที่สดใส อยากกอบกู้ชื่อเสียงของเธอคืนมาให้ได้ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ นอกจากอาจารย์แมวแล้ว เขาก็ไม่รู้จะไปปรึกษาใคร...

นอกจาก...

“อาจารย์ อาจารย์อยู่ไหมครับ?”

ดันเต้ลองเรียก ‘แขกรับเชิญ’ ในใจดู แม้จะรู้ดีว่าคำแนะนำที่ได้อาจจะไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่

“อืม มีอะไร?”

เสียงตอบกลับมา ดูเหมือนว่าอาจารย์จะยังไม่หลับ

“อาจารย์คิดว่า...สิ่งที่ผมทำลงไปเมื่อกี้ จะทำให้ภาพลักษณ์ของทาทาพังไหมครับ?”

“หึหึ ถ้าฉันเป็นทาทา ตอนนี้ฉันคงอยากจะหายไปจากโลกนี้ให้รู้แล้วรู้รอด”

“......มันรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอครับ?”

“จากที่ฉันรู้จักมนุษย์นะ...คำตอบคือใช่ ยัยแมวนั่นไม่ได้หลอกนายหรอก”

คำตอบนั้นทำเอาดันเต้เหมือนโดนฟ้าผ่าลงกลางหัว ขนาดปีศาจแท้ๆ ยังคอนเฟิร์มขนาดนี้ ถ้ามองในมุมของคนธรรมดา ผลลัพธ์ที่ทาทาต้องเจอคงไม่ต่างจากหายนะ ดันเต้ถึงกับพูดไม่ออก แล้วความพยายามในสามชั้นแรกที่ผ่านมาของเขาทำไปเพื่อปกป้องอะไรกันแน่? ไหนเขาบอกว่าจะทำตัวเป็นเกราะคุ้มกันให้กับทาทาไง!

“อาจารย์...แล้วผมควรทำยังไงดี?”

ในวินาทีที่มืดแปดด้านที่สุด เขาต้องการที่ปรึกษาที่จะช่วยชี้ทางสว่าง

อาจารย์: “หันหลังกลับ”

ดันเต้: “ครับ”

อาจารย์: “เดินไปข้างหน้า”

ดันเต้: “ครับ แล้วยังไงต่อ?”

อาจารย์: “สั่งอาหาร แล้วส่งตัวนายมาให้ฉัน”

“โถ่เว้ย! ผมไม่น่ามาถามยัยแก่ขี้บ่นคนนี้เลย...!”

...

ตัดมาที่โลกปัจจุบัน

ฟลอร่าทำอะไรไม่ถูก เธอไม่รู้ว่าจะปลอบทาทายังไงดี จึงทำได้เพียงสวมกอดเด็กน้อยที่กำลังสะอึกสะอื้นไว้เงียบๆ เด็กคนนี้น่าสงสารเกินไปแล้ว ที่ต้องมาแบกรับอะไรที่หนักเกินวัย ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแท้ๆ แต่กลับต้องกลายเป็นผู้รับเคราะห์รายใหญ่ที่สุดในโลกเงาครั้งนี้

การมีพี่ชายแบบนี้...ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่

เมื่อก่อนเธอยังแอบหวังซื่อๆ ว่าพี่ชายของเธอจะทำตัวเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาบ้าง แต่พอมาดูสถานการณ์ตอนนี้ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองก็ไม่ได้ต่างไปจากทาทาซักเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยพี่ชายของเธอก็ไม่ได้กลายเป็นร่างจำลองของเธอเพื่อไปทำลายชื่อเสียงตัวของเธอแบบนี้

ทาทาใช้มือเช็ดน้ำตา พยายามพูดทั้งน้ำตาว่า

“พี่ฟลอร่าคะ...หนูไม่อยากอยู่ที่เมืองหลวงแล้ว...”

ฟลอร่าอยากจะบอกความจริงใจจะขาด แต่เธอก็ทำได้เพียงพูดด้วยสีหน้าปวดใจว่า

“...ต่อให้กลับไปอาณาจักรแลนเดียร์ เธอก็หนีไม่พ้นอยู่ดีจ้ะ เพราะการถ่ายทอดสดนี้มันครอบคลุมไปทั่วอาณาจักรทางตอนกลางแล้ว”

“?”

ทาทาหยุดร้องกะทันหัน

“แงงงงง!”

แล้วเธอก็ปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเดิม เสียงร้องไห้ดังลั่นจนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง แต่ไม่มีใครกล้าขยับเข้าใกล้เลยสักคน เพราะใครจะไปรู้ว่าวินาทีถัดไป ยัยเด็กคนนี้อาจจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มร่าแล้วชวนทุกคนมาเล่นเกมเอาชีวิตรอดก็ได้!

ฟลอร่าเริ่มทำตัวไม่ถูก เธอรู้สึกว่าจุดรับชมตรงนี้มันไม่ปลอดภัยสำหรับสุขภาพจิตเธออีกต่อไปแล้ว

“ทาทา เลิกดูเถอะ เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า”

พอเห็นในจอมอนิเตอร์ว่าดันเต้เริ่มเปิดสตรีมกินอาหารแบบดื้อๆ ฟลอร่าก็รู้สึกหิวขึ้นมาเสียดื้อๆ ด้วยความรีบร้อนจนลืมคิด เธอเลยโพล่งประโยคนี้ออกไป

ทาทา: “อืม...ตกลงค่ะ”

ฟลอร่า: “เอ๊ะ?”

ทาทาหยุดร้องไห้ทันควัน แถมแววตายังดูมีความหวังขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อพูดถึงเรื่องของกิน

ฟลอร่ายืนอึ้ง...หรือว่าจริงๆ แล้วเธอมีพรสวรรค์ในการปลอบเด็ก? ใช่แน่ๆ มันต้องใช่แน่ๆ!

“ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ!”

ฟลอร่ารีบจูงมือทาทา แล้วพาหนีออกจากความวุ่นวายตรงนั้นทันที

...

ทางด้านดันเต้ เขาใช้ผ้าเช็ดปากซับมุมปากก่อนจะเรียกผู้คุมมาเช็คบิล

[19565] → [19265]

ถึงเขาจะไม่ได้ลิ้มรสชาติอาหารปีศาจจริงๆ แต่ดูจากท่าทางของอาจารย์แล้ว มื้อนี้คงถูกปากเธอไม่น้อย ติดอยู่ตรงที่ราคามันแรงไปนิด มื้อเดียวสอยแต้มปีศาจเขาไปถึง 300 แต้มแหน่ะ แต่ก็นะ อย่างน้อยมันก็ทำให้เขารู้สึกอิ่มท้องและไม่ขาดทุน

ในชั้นอื่นๆ นอกจากเขตเนรเทศที่มีอาหารจัดเตรียมไว้ให้แล้ว ชั้นปกติก็ซื้อกินได้เหมือนกัน แต่ราคาไม่โหดและไม่หรูหราเท่าที่นี่ หลังจากออกจากร้านอาหารประทานพรแห่งจอมมาร ดันเต้ก็มุ่งหน้าไปยังชั้นที่สี่ทันที เขาตรงไปหาหัวหน้าผู้คุมเพื่อเตรียมตัวสำหรับขั้นต่อไป

เมื่อหัวหน้าผู้คุมเห็นเขา ท่าทางก็ดูคลุมเครือจนเดาไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือกำลังคิดอะไรอยู่ ปีศาจที่อ่านความปรารถนาไม่ออกแบบนี้แหละที่รับมือยากที่สุด

ในเมื่อตอนนี้เขาต้องลุยเดี่ยว ดันเต้จึงไม่อยากเสี่ยงไปลองดีกับปีศาจชั้นสูงตนนี้ เขาเลยเลือกที่จะใช้เงินแก้ปัญหาแทน

“ผมต้องการซื้อข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุกแห่งนี้”

“...ข้อมูลของหัวหน้าผู้คุมชั้นที่สี่ ราคา 400 แต้ม ส่วนข้อมูลของพัสดีที่บอกไปก่อนหน้านี้ ราคา 2,000 แต้ม”

หัวหน้าผู้คุมตอบทันที เขารู้ดีว่าดันเต้ปั่นแต้มจากพวกขุนนางมาไม่น้อย ย่อมมีปัญญาจ่ายแน่นอน

“ซื้อทั้งหมด”

ดันเต้ส่งกำไลปีศาจให้หักเงินทันที

[19365] → [16965]

“หัวหน้าผู้คุมชั้นที่สี่ชื่อว่า อัลทิส ผู้รอบรู้ เธอเป็นตัวประหลาดในหมู่ปีศาจ”

หัวหน้าผู้คุมรายงาน

“เธออันตรายไหม?”

“ไม่...ตรงกันข้าม ด้วยนิสัยหยิ่งยโสและประหลาดของเธอ เธออาจจะไม่สนใจเธอด้วยซ้ำ และปล่อยให้เธอผ่านไปยังชั้นที่ห้าไปง่ายๆ เลยก็ได้”

“มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?”

“แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็จะไม่ทำธุรกิจอะไรกับเธอเลย และถ้าเธอไปตื๊อหรือรบกวนเธอเมื่อไหร่...นั่นแหละคือเรื่องใหญ่”

“......”

ดันเต้รู้สึกเหมือนเจอเดจาวูอย่างบอกไม่ถูก ไม่ว่าจะเป็นนิสัยของหัวหน้าผู้คุมชั้นที่สี่ หรือบทสนทนากับหัวหน้าผู้คุมชั้นที่สามเมื่อกี้...

ทำไมมันคุ้นๆ เหมือนเขาเคยเจอที่ไหนมาก่อนเลยวะ!