บทที่ 24 หมากตานี้งั้นหรือ? หมากตานี้คือชะตากรรมที่ซู่เสี่ยวเสี่ยวไม่อาจหลีกหนี

ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความไร้ที่พึ่ง ความสิ้นหวัง และอารมณ์โศกเศร้าสารพัดถาโถมเข้าใส่จนเต็มแน่นอยู่ในอกของซู่เสี่ยวเสี่ยวในชั่วพริบตา

ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้!

ทำไมกัน?

ทำไมถึงต้องเป็นคุณชายด้วย?!

หรือว่า ในใจของเขาไม่เคยล้มเลิกความคิดที่จะฮุบสถานสงเคราะห์เด็กเลยงั้นหรือ?

การที่เขาพูดคุยเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับสถานสงเคราะห์เด็กกับเธอ ก็เพื่อเป็นการปูทางไปสู่การใช้กำลังยึดครองที่ดินของสถานสงเคราะห์ในภายหลังอย่างนั้นหรือ?!

ความรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจแผ่ซ่านอยู่กลางอกของซู่เสี่ยวเสี่ยว มันเจ็บปวดเสียจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่

เจ็บปวดเหลือเกิน!

ทรมานเหลือเกิน!

หากเปลี่ยนเป็นเถ้าแก่คนอื่น ตอนนี้เธอคงจะรู้สึกโกรธแค้นและอยากจะเข้าไปโต้เถียงมากกว่านี้ใช่ไหม?

แต่ตอนนี้ เมื่อได้รู้ว่าเถ้าแก่ผู้อยู่เบื้องหลังการบังคับรื้อถอนสถานสงเคราะห์คือฉินหลาง ก็ไม่รู้ว่าทำไม ซู่เสี่ยวเสี่ยวถึงถูกความรู้สึกเจ็บปวดปางตายนั้นห่อหุ้มเอาไว้ทั้งร่าง

หลอกลวง?

หักหลัง?

หรือว่า... แท้จริงแล้วมันก็เป็นแค่เกมแมวหยอกหนูตั้งแต่แรกอยู่แล้ว?

"คุณชายฉิน..." เสียงเรียกเบาๆ ดึงความสนใจของซู่เสี่ยวเสี่ยว

เธอเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่พร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา มองเห็นฉินหลางเดินออกมาจากหมู่บ้านด้านหลังสถานสงเคราะห์ เขายังคงมีใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคย แต่เมื่อได้พบกันอีกครั้ง ภายในใจของซู่เสี่ยวเสี่ยวกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจและโกรธเคือง

เธอพุ่งตัวเข้าไปหาอย่างไม่คิดชีวิต

"เสี่ยวเสี่ยว ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้? ดึกดื่นป่านนี้เธอมาทำอะไรที่นี่?" สีหน้าของฉินหลางมีความตื่นตระหนกเจือปนอยู่ อดไม่ได้ที่จะมองไปยังสถานสงเคราะห์ที่ถูกรื้อถอนไปครึ่งหนึ่งที่อยู่ด้านข้าง พร้อมกันนั้นก็ตวัดสายตาไปค้อนใส่ผู้รับเหมาที่ตะโกนเรียกเขาเมื่อครู่นี้

บนใบหน้าจิ้มลิ้มของซู่เสี่ยวเสี่ยวยังคงมีคราบน้ำตาเกาะกุม เมื่อมองดูท่าทางลุกลี้ลุกลนของฉินหลาง ภายในใจก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอาดูร

เกรงว่าแม้แต่คุณชายเองก็คงคาดไม่ถึง ว่าคืนนี้เธอจะมาปรากฏตัวที่นี่ใช่ไหม?

ไม่อย่างนั้น ทำไมถึงต้องตื่นตระหนกขนาดนี้ล่ะ?

ไม่มีความเศร้าใดใหญ่หลวงไปกว่าหัวใจที่แตกสลาย!

เธอไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าฉินหลางจะเป็นเถ้าแก่ที่ไร้คุณธรรมแบบนี้ แต่ความจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้สงสัยอีกต่อไป!

"ร้องไห้ทำไมล่ะเนี่ย? ใครรังแกเธอ?" ฉินหลางยื่นมือออกไปด้วยความปวดใจ หวังจะเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของซู่เสี่ยวเสี่ยว

ซู่เสี่ยวเสี่ยวดิ้นรนอย่างรุนแรงอยู่ท่ามกลางความรู้สึกถูกหักหลังและภาพฝันในอดีต ภายในหัวมีแต่ความคิดสารพัดที่พันกันยุ่งเหยิงไปหมด

เปลวไฟแห่งความโกรธในใจถูกสะกดกลั้นเอาไว้จนถึงขีดสุด เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะกางเล็บข่วนหน้าฉินหลางให้รู้แล้วรู้รอด แต่เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ เธอกลับทำได้เพียงระบายความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดที่มีผ่านกำปั้นของตัวเองเท่านั้น

"ทำไม? ทำไมถึงต้องเป็นคุณด้วย!? ทำไมคุณต้องบังคับรื้อถอนสถานสงเคราะห์ด้วย เด็กๆ ตั้งมากมายกว่าจะมีที่ซุกหัวนอนสักแห่ง คุณทำไมต้องมาละโมบอยากได้ที่ดินแค่นี้ด้วย?!"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวพุ่งชนเข้าใส่อ้อมอกของฉินหลางด้วยความโกรธแค้นและโศกเศร้า กำปั้นเล็กๆ ทั้งสองข้างระดมทุบลงบนหน้าอกของเขาอย่างแรงราวกับห่าฝน หยาดน้ำตาสายใสไหลริน ท่ามกลางแสงไฟส่องสว่างของเขตก่อสร้างในยามค่ำคืน มันทอประกายระยิบระยับเป็นสาย

"คุณมันคนบ้า คนเลว! เพื่อนร่วมงานของฉันพูดถูกไม่มีผิด พวกคุณชายอย่างคุณ ก็แค่เห็นการปั่นหัวคนเป็นเรื่องสนุก ทำไมคุณต้องรังแกฉันด้วย! ทำไม?!"

ฉินหลางดูเหมือนจะมีรสนิยมชอบถูกกระทำอยู่บ้าง ปล่อยให้ซู่เสี่ยวเสี่ยวในอ้อมอกทุบตีตามใจชอบ นอกจากจะไม่ห้ามปรามแล้ว เขายังจงใจยืดอกรับอีกต่างหาก

ตีเลย!

ทุบเลย!

ออกแรงอีกสิ!

ยิ่งทุบตีแรงเท่าไหร่ เดี๋ยวพอรู้ความจริง ก็จะยิ่งรู้สึกผิดมากเท่านั้น

รอจนกระทั่งซู่เสี่ยวเสี่ยวในอ้อมอกเริ่มจะหมดแรง ฉินหลางถึงใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือขาวผ่องของเธอเอาไว้ พร้อมกับปั้นหน้าเศร้าสร้อยและโกรธเคืองเอ่ยถามกลับ "เสี่ยวเสี่ยว เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ? อะไรคือฉันยึดครองที่ดินของสถานสงเคราะห์?!"

ซู่เสี่ยวเสี่ยวที่โกรธจัดและออกแรงมากเกินไป บนใบหน้าจิ้มลิ้มไม่เพียงแต่มีคราบน้ำตา แต่ยังแดงระเรื่อไปหมด

เมื่อมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม ซึ่งเคยเข้ามาใกล้ชิดเธอแบบนี้ในความฝันนับครั้งไม่ถ้วน เธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดทรมาน!

เธอชี้ไปที่เขตก่อสร้าง "สถานสงเคราะห์ถูกรื้อจนเละเทะขนาดนี้แล้ว ความจริงก็เห็นๆ กันอยู่ ยังจะมีอะไรให้ต้องอธิบายอีก?"

"ตั้งแต่แรกที่คุณยอมให้ฉันอยู่ต่อ คุณก็วางแผนเตรียมจะยึดที่ดินของสถานสงเคราะห์เอาไว้แล้วใช่ไหม?"

ก็โทษไม่ได้ที่เธอจะคิดเตลิดไปในทางนั้น ตอนที่ทำแจกันลายครามยุคหยวนแตก ข้อเรียกร้องแรกที่ฉินหลางเสนอ ก็คือให้เธอไปเกลี้ยกล่อมผู้อำนวยการ เพื่อขายที่ดินของสถานสงเคราะห์ให้ในราคาถูก

พูดไปแล้วก็เป็นแค่นักธุรกิจหน้าเลือด!

เมื่อเห็นว่าไม่มีวิธีอื่น ก็คงทำได้เพียงใช้วิธีบังคับรื้อถอนเท่านั้น!

แล้วก็เรื่องที่ผู้อำนวยการโทรเรียกเธอมาอย่างเร่งรีบ แต่ต่อมาก็บอกว่าไม่มีอะไรแล้วก็รีบวางสายไปกะทันหันนั่นอีก

คงเป็นเพราะไม่อยากให้เธอต้องมามีเรื่องกับเถ้าแก่ใหญ่อย่างฉินหลางสินะ!

ทุกอย่างมันกระจ่างแจ้งหมดแล้ว!

ฉินหลางไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว ยอมทนรับความโกรธเกรี้ยวของซู่เสี่ยวเสี่ยวอย่างเงียบๆ ต่อให้ถูกเธอชี้หน้าด่า เขาก็ไม่ปริปากพูดอะไรเลย

จนกระทั่งซู่เสี่ยวเสี่ยวเริ่มใจเย็นลง เขาถึงค่อยๆ เอ่ยปาก ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แค่นหัวเราะเยาะตัวเอง "เสี่ยวเสี่ยว หรือว่าในใจเธอ ฉันมันเป็นแค่คนเห็นแก่ตัว ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อผลกำไรจากที่ดินแค่นี้ ถึงขนาดยอมหลอกลวงเธอเลยงั้นเหรอ?"

หัวใจของซู่เสี่ยวเสี่ยวกระตุกวูบ ราวกับตัวเองไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรลงไป สัญชาตญาณทำให้เธอเริ่มใจอ่อน แต่พอหันไปมองสถานสงเคราะห์ที่ถูกรื้อถอน เธอก็แข็งใจตวาดกลับ "หรือว่ามันไม่จริงล่ะ? คุณยังจะมาแก้ตัวอยู่อีกเหรอ?"

การทะเลาะวิวาทของทั้งสองคน ดึงดูดความสนใจของคนงานในที่เกิดเหตุจำนวนมาก รวมถึงคุณยายผมสีเงินที่เพิ่งเดินออกมาจากหมู่บ้านด้วย

"เสี่ยวเสี่ยว ทำไมเธอถึงมาอยู่นี่ล่ะ?" ผู้อำนวยการเมื่อเห็นเสี่ยวเสี่ยว บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว พอเดินเข้าไปใกล้ เห็นบรรยากาศรอบๆ ไม่ค่อยปกติ ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย "คุณชายฉิน เสี่ยวเสี่ยว พวกคุณเป็นอะไรกันไป? ทะเลาะกันเหรอ?"

"ผู้อำนวยการคะ ไม่ต้องกลัวนะคะ เรามีเหตุผล ต่อให้พูดออกไปก็ไม่ต้องกลัวเขาหรอกค่ะ!" ซู่เสี่ยวเสี่ยวดึงมือที่หยาบกร้านของผู้อำนวยการมายืนอยู่ข้างๆ กัดริมฝีปากด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวเป็นพิเศษ

ภายในดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ราวกับสายตาในวันที่เธอออกมายืนขวางหน้าฉินหลางจนถูกไช่หย่งตบไปหนึ่งฉาด ไม่มีผิดเพี้ยน!

เธอไม่กลัวหรอก!

เพราะในใจไม่ได้รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ และรู้สึกว่าสิ่งที่ทำนั้นถูกต้องแล้ว!

"กลัวอะไรกัน? เสี่ยวเสี่ยว เธอพูดเหลวไหลอะไรน่ะ? ทำไมถึงทำเหมือนคุณชายฉินเป็นคนเลวซะขนาดนั้นล่ะ?" ผู้อำนวยการหัวเราะเจื่อนๆ

ซู่เสี่ยวเสี่ยวมีสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย ชี้ไปที่สถานสงเคราะห์ที่ถูกรื้อถอน "เขาไม่ใช่คนเลวหรือไงคะ? ถึงขั้นบังคับรื้อสถานสงเคราะห์แบบนี้แล้ว"

ผู้อำนวยการกลอกตาบนทันที "เสี่ยวเสี่ยว เธอเอาอีกแล้ว พูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย? อะไรคือบังคับรื้อถอน? สถานสงเคราะห์ของเราเก่าแก่ทรุดโทรม ขาดการซ่อมแซมมานานจนกลายเป็นอาคารอันตรายไปแล้ว การรื้อถอนมันก็เป็นเรื่องสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ"

"อีกอย่าง คุณชายฉินซื้ออพาร์ตเมนต์ในหมู่บ้านแสงตะวันไว้ทั้งตึก เพื่อทำเป็นสถานสงเคราะห์แห่งใหม่แล้วนะ พื้นที่ใหญ่กว่าเดิมตั้งสี่ห้าเท่า! ต่อไปเด็กทุกคนก็จะได้มีห้องนอนส่วนตัวของตัวเองแล้ว"

พูดพลาง ผู้อำนวยการก็ยื่นโฉนดที่ดินที่ฉินหลางทิ้งไว้ให้ในอ้อมอกส่งคืนไป ยิ้มอย่างอ่อนโยน "คุณชายฉินคะ การที่คุณชายยื่นมือเข้ามาช่วย ถือเป็นบุญวาสนาของสถานสงเคราะห์เด็กของเรา โฉนดที่ดินฉบับนี้รับไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ มันล้ำค่าเกินไป ตั้งห้าสิบล้านเชียวนะ ต่อให้รื้อสถานสงเคราะห์ของเราทิ้งไปสักสิบแห่งก็ยังได้เงินไม่ถึงขนาดนี้เลย"

"ทำธุรกิจที่ไหน เขาจะยอมขาดทุนขนาดนี้กันคะ?"