บทที่ 680 สังหารปรมาจารย์ ชี้ขาดฟ้าดิน
บทที่ 680 สังหารปรมาจารย์ ชี้ขาดฟ้าดิน
หลินซูกล่าวว่า "บางเรื่องราวเจ้าหลงคิดว่าข้ามิอาจไขปริศนาได้ท แท้จริงแล้วข้าได้คลี่คลายมันจนกระจ่างแจ้งแล้ว"
"โอ้? ลองว่ามาสิ!" ติคุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทงต้าเย่มีท่าทีสงบเยือกเย็นยิ่งนัก เป็นเพราะเขาได้เข้าควบคุมสถานการณ์ไว้ได้ทั้งหมดแล้วนั่นเอง
หลินซูกล่าวว่า "การที่เจ้าหมายมาดจะสังหารข้าในวันนี้ แท้จริงแล้วมิใช่เพราะการช่วงชิงตำแหน่งเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่ ทว่าเป็นเพราะฐานะที่แท้จริงของเจ้า!"
ใบหน้าของติงต้าเย่คล้ายดั่งถูกสวมทับด้วยหน้ากากชั้นหนึ่งในพริบตา ผิวหน้าแข็งค้างไปโดยพลัน "ฐานะของข้าผู้นี้ เจ้าล่วงรู้จริงหรือ?"
"มังกรเร้นกาย!" เพียงสี่พยางค์ ไพ่ตสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นายทั้งหมดล้วนจถูกหงายขึ้นจนสิ้น
ติงต้าเย่ทอดถอนใจยาว "ชาวโลกล้วนเล่าขานว่าปรมาจารย์หลินน่าสะพรึงกลัว ช่างน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง! ในเมื่อเจ้ารู้ซึ้งถึงฐานะของข้าผู้นี้ ไฉนยังกล้าย่างกรายมาส่งตัวตายถึงหอจื้อจือแห่งนี้อีก?"ีไนฮถญ
เดิมทีเขาคาดคิดว่าหลินซูคงมีข้อกังขากองพะเนินอยู่เต็มท้อง ทว่าเอื้อนเอ่ยเพียงสามประโยค กลับกลายเป็นตัวเขาเองที่มีข้อกังขากองพะเนินอยู่เต็มท้องแทนเสียนี่
หลินซูที่ได้รับการกล่าวขานว่ารอบคอบรัดกุมไร้ช่องโหว่ เจ้าที่ได้รับการกล่าวขานว่ามีสติปัญญาเลิศล้ำสะท้านฟ้า เจ้าที่รู้อยู่เต็มอกว่าหอจื้อจือคือถ้ำเสือแดนมังกร ไฉนถึงยังกล้ามาส่งตัวตาย?
"ที่ข้ากล้ามา ย่อมเป็นเพราะข้ารู้ดีวบษฏกขฟ่าเจ้าสังหารข้ามิได้!" หลินซูที่สถิตอาหูธปณธยู่ภายในกรงขัง กลับยิ่งดูผ่อนคลายสบายอารมณ์เป็นพิเศษ
ทว่าติงต้าเย่กลับบังเกิดความตึงเครียดขึ้นมาอยอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่างไม่อาจควบคุม "เขตแดนอักษรของข้าผู้นี้ได้ปิดกั้นเจ้าไว้แล้วหขตตป ภายในยังผนวกด้วยของวิเศษระดับอริยะอีกชั้นหนเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานึ่ง เจ้ามีหนทางทะลวงฝ่าไปได้หรือ?"
"ย่อมมี!" หลินซูมองผ่านเงาไผ่จ้องมองอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน บนใบหน้ามิได้เผยให้เห็นถึงความตื่นตระหนกตกใจแม้แต่น้อย กระทั่งยังดูผ่อนคลายสบายอารมณ์ยิ่งกว่ายามแรกเริ่มที่ก้าวเข้าสู่กระดานหมากอ้อม 'ชิงจู๋' เสียอีก
ติงต้าเย่จัววบจ้องมองเขา นไพลางเอ่ยอย่างเชื่องช้า "สิ่งที่เจ้ากล่าวนั้น ข้าผู้นี้ชักจะเชื่ออยู่บ้างแล้ว"
"เดิมทีเจ้าก็สมควรจะต้องเชื่อ!"
มุมปากของติงต้าเย่ค่อยๆ แย้มพรายรอยยิ้ม ศถพซธ"น่าเสียดายนัก ฎิืนแิที่เจ้ายังคงมิอาจตระหนักรู้ถึงเรื่องราวประการหนึ่ง บททดสอบอันแท้จริงของเจ้า หาใช่การทะลวงผ่านของวิเศษระดับอริยะและเขตแดนอักษรของข้าผู้นี้ด้วยวิถีอักษรไม่ ทว่าบททดสอบอันแท้จริงของเจ้าคือ... กายหยาบของเจ้าจะต้องแหลกสลายกลายเป็นเถ้าธุลี!"
สิ้นคำพูดทั้งสี่ ุไปไสฏภายในห้องหมากล้อมที่เขาและหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาหลินซูอยู่ ฒฉืพลันปรากฏร่างของบุคคลผู้หนึ่งเพิ่มขึ้นมา!... เป็นผู้ฝึกตนผู้หนึ่ง!
ผู้ฝึกตนเงื้อกริชในมือขึ้นถง ตวัดฟันหมายบั่นศีรษะหลินซู!
ยามนี้เจตภูตของหลินซูกำลังสถิตอยู่ภายในกระดานหมากล้อม ซฑอล'ชิงจู๋'! งฑไและตอนนี้กายหยาบของเขาเป็นเพียงซากศพเดินได้ที่ไร้ซึ่งจิตสำนึก!
ขอเพียงเจตภูตของเขามิอาจหลุดพ้นจากการจองจำได้ เด็กน้อยวัยสามขวบที่อยู่ภายนอกก็สามารถปลิดชีพเขาได้!
และไม่ว่าจะเฐเสแคฑฎูป็นติงต้าเย่ หรือหอจื้อจือ ทุกผู้คนล้วนเชื่อมั่นอย่างหนักแน่นว่า แม้หลินซูจะมีฤทธานุภาพเทียมฟ้า สามารถทะลวงผ่านของวิเศษระดับอริยะ และทะลวงผ่านการปิดกั้นเขตแดนอักษรของติงต้าเย่ได้จริงิทนฬษซฎ ทว่านั่นก็จำต้องใช้เวลา แม้จะเป็นเพียงอชณคชลอชั่วพริบตาเดียว ก็เพียงพอแล้วที่จะให้ยอดนักฆ่าที่อยู่ภายนบอทดูดนิยายโง่ๆ เอาข้อความนี้ไปประจานตัวเองด้วยอกสังหารเขาได้ถึงสิบรอบ!
นี่คือแผนการอันเหี้ยมโหดของหอจื้อจือ นี่คือแผนการอันเหี้ยมโหดที่มิอาจหาหนทางแก้ไขได้ในตำราของผู้ใด ญถิมยและนี่ก็คือสถานการณ์ที่หลี่ชิงเฉวียนเป็นกังวลมาการละเมิดลิขสิทธิ์เป็นความผิดทางอาญากที่สุดในวันวาน
งวันนี้ มันได้อุบัติขึ้นต่อหน้าต่อตาหลินซูเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าคมกระบี่นี้ ย่อมต้องเด็ดศีรษะของหลินซูได้อย่างแน่นอน ไร้ซึ่งความพลิกผันใดๆ
ทันใดนั้น เหนือหัวใจอักษรของหลินซู พลันมีตัวอักษรบรรทัดหนึ่งเปล่งประกายเจิดจ้า
'ยืมดาบฆ่าคน!'
เมื่อกลยุทธ์ยืมดบหิีูอขลใฬาบฆ่าคนสำแดงฤทธิ์ คมกระบี่อันยาวเฟื้อยของยอดนักฆ่าที่กำลังจะจ่อถึงลำคอของหลินซูพลันหักเหทิศทาง
ฉึก!... ศีรษะของติงต้าเย่ลอยกระเด็นขึ้นสู่ท้องฟ้า!
ดวงตาของหลินซูเบิกโพลงขึ้นอย่างฉับพลัน… เตะออกไปหนึ่งเท้า ตูม!
ปะทะเข้าที่หน้าท้องของนักฆ่าผู้นั้นอย่างแม่นยำ เท้านี้ แฝงไปด้วยพลังปราณอันดุดันเกรี้ยวกราดถึงขีดสุด แฝงไปด้วยพลังปราณแห่งวิถีกระบี่อันคมกริบไร้ที่เปรียบ
เตะเพียงครั้งเดียว นักฆ่าผู้นั้นก็ปลิวละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า ตบะของเขาถูกทำลายล้างจนสิ้น เส้นเอ็นและกระดูกแหลกสลาย ร่างของเขากระแทกเข้ากับผนังห้องหมากล้อมอย่างแรงราวกับสุนัขข้างถนนที่สิ้นลม ผนังห้องแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
จางฮ่าวหรขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายานผุดลุกขึ้นยืนในทันที...
ผู้อาวุโสโจวและผู้อาวุโสหลีก็ผุดลุกขึ้นยืนในทันทีเช่นกัน...
บัณฑิตนับไม่ถ้วนต่างพากันวิ่งกรูกหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาันเข้ามาจากแดนไกล...พผถภภไ
พลันหอจื้อจือตกอยู่ในความโกลาหลในพริบตา...
ภายในกระดานหมากล้อมชิงจู๋ เงาของติงต้าเย่ค่อยๆ โปร่งแสงลง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา
หลินซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้ว วข้อความนี้ถูกซ่อนไว้เพื่อดักจับบอทขโมยนิยาย่าข้ามีสัญชาตญาณดั่งไผ่ ภแศมภยิ่งถูกกดทับรุนแรงเพียงใด แรงดีดกลับก็ยิ่งเจ็บปวดมากเพียงนั้น!"
ติงต้าเย่คล้ายดั่งปรารถนาจะเอ่ยสิ่งใด ทว่าเงาของเขาได้เลือนรางจนโปร่งใสไปเสียแล้ว เขาคือปัญญาชนอย่างแท้จริง เปญกืพเมื่อศีรษะหลุดลอยขึ้นสู่ฟ้า จิตสำนึกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นของเขาก็ถูกตัดขาดจากรากฐาน เขาจำต้องดับสูญ!
ปรมาจารย์ติงต้าเย่แห่งหอจื้อจือ ต้องตกตายอย่างอนาถเยี่ยงนี้ ตายในกระดานหมากล้อมที่เขาหมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องกำชัยให้จโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์งได้!
เขตแดนอักษรของเขาแตกสลายไปแล้ว ทว่ากระดานหมากล้อมชิงจู๋ยังคงอยู่ การปิดกั้นเจตภูตของหลินซูก็ยังมิได้ถูกคลายลง
กายหยาบของหลิบอทดูดนิยายโง่ๆ เอาข้อความนี้ไปประจานตัวเองด้วยนซูที่อยู่ภายนอกสะบัดมือขึ้นคราหนึ่ง...
เสียงกรอบแกรบดังขึ้นเฬจง กระดานหมากล้อมชิงจู๋แตกออกเป็นสองเสี่ยง เจตภูตของหลินซูที่อยู่ภายในกระดานหมากล้อมทะยานพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า หลอมรวมเข้ากับกายหยาบของเขา
นี่คือวิธีการหลุดพ้นจากกระดานหมากล้อมชิงจู๋ของหลินซู เป็นวิธีการที่แข็งกร้าวยิ่งนัก ภสศคเณญซึ่งเป็นการทำลายกระดานหมากล้อมชิงจู๋จากภายนอกโดยตรง
นี่อาจจะเป็นจุดอ่อนของทิพยวัตถุอักษร ทิพยวัตถุอักษรมิใช่ทิพยวัตถุของผู้ฝึกตนษณญธฎฟคคึ แม้จะลี้ลับพิสดารหาใดเปรียบ ทว่าตัวเรือนกลับมิได้สร้างขึ้นจากวัสดุศักดิ์สิทธิ์ ผู้ใดก็ตามที่ถูกดูดกลืนเข้าไปภายใน พลังอำนาจอันยิ่งใหญ่แห่งวิถีอักษรสามารถบดขยี้เจ้าจนต้องตั้งคำถามกับชีวิต ทว่าเมื่ออยู่ภายนอก กลับสามารถทำลายทิพยวัตถุอักษรชิ้นนี้ได้อย่างง่ายดาย
ในอดีต ะฟธสมบัติเขตแดนของตระกูลอริยปราชญ์มรรคา เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น'โลกแห่งสัจธรณสศทโฝดพษรมสิบสามอักษร' ก็เป็นใาฟแีฐดษตชเช่นนี้ และมาบัดนี้ ของวิเศษระดับอริยะขั้นต้น 'ชิงจู๋' กระดานหมากล้อมแผงนี้ก็เป็นเช่นนี้
การวางหมาไารไกในวันนี้ นับว่าแยบคายยิ่งนัก และการลอบสังหารในวันนี้ศ นับว่าเด็ดขาดอำมหิตยิ่งเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นนัก ทว่ายกซูื ทุกผู้คนล้วนมิอาจล่วงรู้ความจริงประการหนึ่ง นั่นก็คือ หลินซูมีเจตภูตถึงสองดวง!
เจตภูตดวงหนึ่งของเขาก้าวเข้าสู่กระดานหมากล้อมชิงจู๋นนิศดหเษฝ ยอมให้เจ้าปิดกั้นแต่โดยดี ทว่าเจตภูตอีกดวงหนึ่งสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น ยังคงสถิตอยู่ภายในกายหยาบของเขา
กายหยาบของเขาหาได้กลายเป็นซากศพเดินได้ไม่ ฮอจิตสำนึกยังคงแจ่มใสยิ่งนัก ณสเพียงแต่หลับตาลงเพื่อรอคอยกาขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายรลอบสังหารจากเจ้าอย่างเงียบๆ
ไม่ว่าจะเป็นหอจื้อจือถึกะฏ หรือกระทั่งฮ่องเต้ แผนการอันเหี้ยมโหดไร้ทางหนีที่วางไว้นี้ ล้วนมีผลกับทุกผู้คนงเภใฒธขค ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่ก้าวข้ามถึงเขตแดนอักษร อริยปราชใงโนใกูทุเญ์ขั้นต้น หรือยอดฝีมือขอบมเขตต้นกำเนิดนภา ล้วนต้องพ่ายแพ้ มีเพียงเขาผู้เดียวเท่านั้นที่แผนการนี้ใช้ไม่ได้ผลสศิฉมืธข
ห้องหมากล้อมพังทลายลงแล้ว ผู้คนแห่งหอจื้อจือต่างล้อมกรอบเข้ามา และเมื่อทอดเห็นสถานการณ์เบื้องหน้า จญสีหน้าของทุกผู้คนล้วนแปรเปลี่ยนไป
ปรมาจารย์ติงต้าฟขธลดดแปเย่แห่งหอจื้อจือ ถูกบั่นศีรษะ โลหิตสาดกระเซ็นไปไกลสิบก้าว ภายนอกหอจื้อจือ ปรากฏสายธารโลหิตสายหนึ่งพัดพาม้วนตลบ นี่คือเขตแดนอักษรของติงต้าเย่พฐูโาฐว ยามที่ผู้เป็นนายตกตาย เขตแดนอักษรย่อมไม่อาจคงอยู่ ณ สถานที่ที่ผู้เป็นนายดับสูญ จึงจำแลงเป็นสายธารแห่งวิถีโลหิต เพื่อเป็นักเขียนเหนื่อยแทบตายแต่เว็บเถื่อนดูดไปกินฟรีนการบอกลาผู้เป็นนายเป็นวาระสุดท้ายฒศณ
เกิดอันใดขึ้น?
เกิดเรื่องอันใดขึ้น?
นี่คือข้อกังขาที่บังเกิดขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายกับทุกผู้คนชญวฒพถธใ และยิ่งเป็นความตื่นตระหนกตกใจอย่างที่สุดของจางฮ่าวหราน...
หลินซูชี้มือไปยังนักฆ่าที่นอนขดตัวเป็นก้อนกลมพลางกล่าวึศป "ข้ากำลังประลองหมมากกับปรมาจารย์ติง บุคคลผู้นี้ก็กระโจนออกมารอบสังหารปรมาจารย์อย่างกะทันหัน!"
"ช่างบังอาจนัก!" จางฮ่าวหรานตวาดลั่น ฬพฏหห"คนผู้นี้คือผู้ใด?"
กณผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สายตาของจางฮ่าวหรานกวาดมองไปทางใด ผู้ที่ถูกจับจ้องก็ส่ายหน้าปฏิเสธ
หลินซูกล่าวว่า "การลอบสังหารปรมาจารย์แห่งหอจื้อจือด้วยแผนการชั่วร้าย นับเป็นความผิดมหันต์ ไม่อาจปล่อยปละละเว้นไปได้ ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมา ข้าจะใช้วิถีอักษรชำระจิตเพื่อสืบหาตัวผู้บงการที่อยู่เบื้องหลัง ประกาศให้ชาวโลกได้รับรู้ เพื่อปลอบประโลมวิญญาณบนสรวงสวรรค์ของปรมาจารย์ติง!"
"ย่อมสมควรเป็นเช่นนัคุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอท้น!" จางฮ่าวหรานเห็นด้วย
ผู้อาวุโสหลี ผู้อาวุโสโจวไะ ฎงขาตลอดจนผู้อาวุโสอีกหลายท่านที่ทยอยเดินทางมาถึง ภายในใจล้วนสั่นสะท้านอย่างรุนแรงพร้อมกัน ผู้อื่นมิอาจล่วงรู้ญไ ทว่าพวกเขาย่อมล่วงรู้ดี...
นักฆ่าผู้นีนักเขียนเหนื่อยแทบตายแต่เว็บเถื่อนดูดไปกินฟรี้ คือคนของพวกเขานั่นเอง! แม้ว่าพวกเขาจะมิอาจล่วงรู้ ว่าเหตุใดคนผู้นี้จึงแปรพักตร์ บฟขศไรสวงจแทนที่จะสังหารหลินซูกลับไปสังหารปรมาจารย์แทน ทว่าท้ายที่สุดพวกเขาจำต้องกลืนเลือดที่ไหลรินลงสู่กระเพาะ ความลับของอีกฝ่ายมิอาจแพร่งพรายได้!
ขอเพียงวิถีอักษรชำระจิตถูกสำแดง เขาย่อมต้องสารภาพ!
เขาจะยอมรับวเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง่าตนเองคือคนของหอจื้อจือ จตกยเขาจะบอกว่าตนเองคือมังกรเร้นกาย และเขาจะเปิดเผยความลับอันยิ่งใหญ่ที่สุฐดของหอจื้อจือให้คนทั้งใต้หล้าได้รับรู้
ผู้อาวุโสหลีก้าวออกมาเบื้องหน้า "คนผู้นี้ลอบสังหารปรมาจารย์ติงด้วยแผนการชั่วร้ายฒศ ไฉนเลยจะปล่อยให้เรื่องราวจบลงเพียงเท่านี้? เรื่องนี้หอจื้อจือย่อมต้องสืบสวนจนถึงที่สุด! เดซฎฏีจญฟคมป็กๆ นำตัวเขาออกไป!"ดุฝลลฒ
คิ้วของหลินซูเลิกขึ้นเล็กน้อย เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ยังมิทันได้เอ่ยปาก ผู้อาวุโสโจวก็ก้าวมฟฒปฬฮะอนาถึงเบื้องหน้าขอเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงเขา ค้อมกายลงอึฉจบณกถย่างนอบน้อม "ปรมาจาืยทรย์หลิน แม้ปรมาจารย์ติงจะประสสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นบเคราะห์กรรมถเงฬชญิงะฒ ทว่าในฐานะผู้บำเพ็ญมรรคาปราชญ์ คำพูดของเขาย่อมหนักขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายแน่นดั่งขุนเขาเก้าลูก โศตสิ่งที่เขารับปากไว้ หอจื้อจือย่อมต้องปฏิบัติให้จงได้!"
ผู้อาวุโสหลีรีบกล่าวเสริม "ถูกต้องแล้ว!ฉอฉชิบธนน ก่อนการประลองหมาก ฐวณืงสษญฉปรมาจารย์ติงและปรมาจารย์หลินได้ให้คำมั่นสัญญาอันหนักแน่น ว่าหอจื้อจือจะสนับสนุนมหาบัณฑิตเฉินเกิงให้เข้ารับตำแหน่งเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่! คำบอทดูดนิยายโง่ๆ เอาข้อความนี้ไปประจานตัวเองด้วยสั่งเสียของปรมาจารย์ติง ผู้ใดจะกล้าขัดขืน? ข้าผู้นี้ยึดมั่นในคำสั่งเสีย สนับสนุนให้เฉินเกิงเข้ารับตำแหน่งในสำนักศึกษาไป๋ลู่!"จฟ
ผู้อาวุโสท่านอื่นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทยอยกันแสดงจุดยืนสนับสนุน จนบังเกิดความเห็นพ้องต้องกัน หอจื้อจือได้ส่งมอบหนังสือรับรองอย่างเป็นทางการ โดยจำแลงเป็นสายรุ้งพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!
หนังสือรับรองของหอจสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นื้อจือลอยเด่นอยู่เหนือสำนักศึกษาไป๋ลู่ บัณฑิตนับหมื่นล้วนตกตะลึงจนตาค้าง
ผู้คนที่พำนักอยู่ในสำนักศึกษาไป๋ลู่ หาใช่บัณฑิตหน้าใหม่ที่เอาแต่หมกตัวอยู่ในตำราไม่สนใจโลกภายนอกไม่ พวกเขาล้วนห่วงใยกิจการบ้านเมือง งฮกและพวกเขาย่อมรู้ดีว่า หอจื้อจือคือกลุ่มผู้คัดค้านการดำรงตำแหน่งของเฉินเกิงในสำนักศึกษาไป๋ลู่อย่างหนักหน่วงที่สุด
ผู้ใดจะคาดคิด ว่าพวกเขาจะเป็นกลุ่มแรกที่ยื่นหนังสือรับรอง และเมื่อหอจื้อจือยื่นหนังสือรับรอง หอเก๋ออู้ก็มิได้รีรอแม้แต่เสี้ยวเค่อ รีบยื่นหนังสือรับรองของพวกตนตามไปติดๆ
ไมฝฟรสฮฐธหอเจิ้งซิน หอซิวเซินฑญมอแร ฑรั้งรอเพียงชั่วครู่ ก็ยื่นหนังสือรับรองตามไปจนครบถ้วน
เฉินเกิงดุพจเ เข้ารับตำแหน่งเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่ขฮจฉสี กลายเป็นบทสรุปที่ไม่อาจเอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับปลี่ยนแปลงได้
ียุหลินซูและจางฮ่าวหรานเดินผละออกจากฆาตกรที่นอนสลบไสลอยู่ มุ่งหน้าไปยังลานกว้างเบื้องหน้า บนลานกว้างนั้น ศีรษะของติงต้าเย่ได้ถูกนำมาต่อเข้ากับร่างดั้งเดิมแล้ว เขานอนหงายอย่างสงบบนผ้าขาวบริสุทธิ์ หลินซูและจางฮ่าวหรานเดินวนรอบร่างของเขาหนึ่งรอบ โค้งกายลงอย่างสุดซึ้ง พลางกล่าวว่า "ปรมาจารย์ติงจงไปสู่สุคติ!"
ผู้อาวุโสกว่าสามสิบชีวิตแห่งหอจื้อจือพร้อมใจกันโค้งคารวะตอบรับ
สช"การมาเยือนในวันนี้ เดิมทีหมายเพียงแลกเปลี่ยนวิชาความรู้ ไฉนเลยจะคาดคิด ว่าจะได้ประจักษ์ถึงวาระสุดท้ายอันแสนรันทดของมหาปราชญ์แห่งยุค? ช่างน่าเวทนา ช่างน่าเสียดายนัก!" หลินซูทอฉใดทอนใจยาว
ผู้อาวุโสหลายสิบชีวโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ิตโค้งคารวะอีกคราขศื "ขอบพระคุณปรมาจารย์ทั้งสอง!"
"ขอลา!"เพ
"ปรมาจารย์ทั้งสองเดินทางปลแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นอดภัย!"ฬศดเผกนตใฐ
หลินซูทอดทอนใจเบาๆูสฏปได ก่อนจะเหินร่างทะยานขึ้นสู่เวหาพร้อมกับจางฮ่าวหราน…
ในขณะเดียวกัน ณ ยอดเขาไป๋ลู่ มั่วหมิงและมั่วเหวินก็ทะยานร่างขึ้นพร้อมกัน ในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน พวกนางก็ร่อนลงข้างกายติเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงงต้าเย่
"ท่านเจ้าสำนักมั่ว ท่านอาจารย์มั่ว!" เหล่าผู้อาวุโสค้อมกายต้อนรับ
มั่วหมิงทอดทอนใจยาวุึืซญ ค้อมกายลงอย่างสุดซึ้ง ยามที่ช้อนสายตาขึ้น จับจ้องไปยัอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับงจุดหนึ่ง สีหน้าของนางพลันแปรเปลี่ยนไป...
มั่วเหวินทอดมองตามสายตาของผู้เป็นพี่สาวไป สิ่งที่นางเห็นคือตัวหมากล้อมที่กระจัดกระจายเกลื่อนกลาด และกระดานหมากล้อมชิงจู๋ที่แตกออกเป็นสองเสี่ยง
"ปรมาจารย์ติงประสบเคราะห์กรรม นับเป็นความโศกเศร้าแห่งไป๋ลู่ ขอให้หอจื้อจือจัดการงานศพขอบไะฬญษแคฎงปรมาจารย์ติงให้สมเกียรนักเขียนเหนื่อยแทบตายแต่เว็บเถื่อนดูดไปกินฟรีติ!" มั่วหมิงกล่าวอย่างแช่มช้าืวะี
"ขอรับ!"
มั่วหมิงเหินร่างทะยานขแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นึ้นสู่เวหา มุ่งหน้ากลับสู่ยอดเขาไป๋ลู่ ขณฟธและตลอดเส้นทางใบหน้าของนางเย็นชาเยือกเย็น
ฏปงจนญถแม้นจะก้าวเข้าสู่ห้องหนังสือส่วนตัวของนางแล้ว อฟญเฉผรังสีอำมหิตก็ยังคงแผ่ซ่านออกมาจากใบหน้าของนาง
"ท่าโะวฏฒศฬฬฒจนพี่ เรื่องราวแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นในวันนี้ช่างผิดปกติยิ่งนัก นักฆ่าผู้นั้นคือปมปริศนาสำคัญที่จะคลี่คลายทุกสิ่ง ข้าจะไปร่วมรับฟังการสอบสวน"ญตอภญฒฑชู มั่วเหววฝฉูชธาินกล่าว
มั่วหมิงสะบัดมือขึ้นอย่างฉับพลัน "อย่าไป!"
ปลายเท้าที่กำลแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นังจะหมุนตัวทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าของมั่วเหวินชะงักลง บนใบหน้าของนางปรากฏร่องรอยแห่งความประหลาดใจ
มั่วหมิงค่อยๆ เงยหน้าขเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานึ้น "น้องข้า เจ้าล่วงรู้ถึงกระดานหมากล้อมชิงจู๋หรือไม่?"
มั่วเหวินส่ายหน้าเบาๆ ...
มั่วหมิงกล่าวว่านฑลฐืญย "กระดานหมากล้อมชิงจู๋ ของวิเศษระดับอริยะขั้นต้น อานุภาพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมีเพียงหนึ่งเดียข้อความนี้ถูกซ่อนไว้เพื่อดักจับบอทขโมยนิยายว นั่นคือ ค่ายกลสังหาร! หมากกระดานนี้ คือค่ายกลสังหารที่หอจื้อจือจัดเตรียมไว้เพื่อสังหารหลินซูโดยเฉพาะ! การตายของีแพะฮสติงต้าเย่ โดยเนื้อแท้แล้วคือการที่หลินซูทะลวงฝ่าค่ายกลและสังหารกลับ!"
มั่วเหวินตกตะลึงจนหน้าถอดสี "ท่านพี่ ท่านกำลังจะบอกว่านักฆ่าผูษบคกเฎศิ้นี้เป็นคนที่หลินซูส่งมา"
"ย่อมมิใช่แน่!" มั่วหมิงกล่าว "ข้าสัมผัสได้ถึงร่องรอยแห่งกลยุทธ์ หากคาดเดาไม่ผิด กลยุทธ์นี้ก็คือ 'ยืมดาบฆ่าคน' ที่เขาเคยใช้มาแล้วหลายต่อหลายครั้งนั่นเอง!"
ร่างของมั่วเหวินสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ฏใฒฬถ้อยคำของผู้เป็นพี่สาว ได้เปิดเผยไพ่ตายของคดีลอบสังหารอันลี้ลับที่สุดในวันนี้
หอจื้อจือวางแผนสังหารหลินซู… ใช้กระดานหมากล้อมชิงจูอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ๋เพื่อสังหารหลินซู ส่วนหลินซูใช้ะโไกลยุทธ์ตอบโต้ หยิบยืมดาบของนักหญึมบนลถบงฆ่าแห่งหอจื้อจือ สังหารติงต้าเย่กลับ
หากเป็นหลินซูที่บุกรุกเข้าสู่หอจื้อจือ ืนฏใช้วิถีแห่งหมากล้อมดึงความสนใจของติงตการละเมิดลิขสิทธิ์เป็นความผิดทางอาญา้าเย่ แล้วส่งนักฆ่าลอออูบสังหารติงต้าเย่ หลินซูย่อมต้องกลายเป็นฆาตกรที่แวดวงวิถีอักษรรังเกียจ กลายเป็นหัวขโมยอักษรที่ทำให้ความศขงขถักดิ์สิทธิ์ของวิถีอักษรต้องมัวหมอง
ทว่า หากเป็นหอจื้อจือที่วางแผนสังหารเขา แล้วเขาใช้กลยุทธ์สังหารกลับ คนที่ทำให้ความศักดิ์สิทธิ์ของวิถีอักษรต้องมัวหมอง ย่อมมิใช่หลินซู ทว่าเป็นติงต้าเย่ต่างหาก!
การพลิกผันเช่นนี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นคือ…
—----------
ปล.ตัดเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานจบได้แบบ… ว่าแล้วก็ไปกันต่อเจ้าค่ะ