บทที่ 679 หนึ่งกระดานหมากชี้ขาด
บทที่ 679 หนึ่งกระดานหมากชี้ขาด
"ปรมาจารย์หลินและปรมาจารย์จางล้วนเปโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์็นมหาปราชญ์แห่งเส้นทางอักษรในยุคปัจจุบัน าฒฐวรฉณด้วยเหตุนี้จึงเปิดหอเวิ่นเสียนเพื่อต้อนรับ!" ติงต้าเย่ค้อมกายลงเล็กน้อยดไีเงฐปฑส
"ปรมาจารย์ติงมากมารยาทแล้ว!" หลินซูและจางฮ่าเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงวหรานคารวะตอบสุมฎ
ผู้อาวุโสทั้งสองที่อยู่ด้านข้างค้อมกายลงพร้อมกัน "ปรมาจารย์หลิน ปรมาจารย์จาง เชิญ!"
"ผู้อาวุโสหลี ผู้อาวุโสโจวถ เชิฬสตไษเญ!"
เชิญเข้าสู่ฏตนฎจญดฎาหอเวิ่นเสียน ประคองถ้วยชาหอมรฉฮึธกรุ่นขึ้นรับรอง นี่จึงจะนับเป็นวิถีแห่งการต้อนรับแขกอย่างแท้จริงยผ
ลิ้มรสชาเสร็จสิ้น ย่อมถึงคราเอ่ยเจรจา ติงต้าเย่เงยหน้าขึ้นมอง "ปรมาจารย์หลิน ปรมาจารย์จางเดินทางมาในวันนี้ ะฬืชโขซฒฎมิแจ้งว่ามีกิจธุระอันใดหรือ?"
หลินซูเอ่ยตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อม "มาเพื่อเรื่องการเข้ารับตำแหน่งเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่"
ติงต้าเย่ขมวดคิ้วมุ่น "การดำรงตำแหน่งสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่ ได้รับมอบอำนาจจากวิหารอริยปราชญ์และฮ่องเต้ ยามนี้ล้วนเป็นกิจการภายในของสำนักศึกษาไป๋ลู่ฒล ปรมาจารย์หลินปรารถนาจะสอดมือโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์เข้าแทรกแซงกระนั้นหรือ?"
หลินซูกล่าวว่า าตดมถิงุ"ปรมาจารย์ติงกล่าวเช่นนี้ผิดถนัดแล้ว คุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทสำนักศึกษาไป๋ลู่แบกรับภาระอันหนักอึ้ถะสงในการสืบทอดวิถีอักษรแห่งแคว้นต้าซาง ไฉนเลยจะเป็นเพียงบอทดูดนิยายโง่ๆ เอาข้อความนี้ไปประจานตัวเองด้วยเรื่องของคนกลุ่มเดียว? ผู้ใดก็ตามที่ห่วงใยวิถีอักษรแห่งต้าซาง ล้วนสามารถแสดงความห่วงใยได้ ย่อมต้องตระหนักว่าความรุ่งเรืองและตกต่ำของวิถีอักษร สามัญชนล้วนมีส่วนรับผิดชอบ!"
"สหายหลินกล่าวได้ถูกต้องยิ่ง! ความรุ่งเรืองและตกต่ำของวิถีอักษร สามัญชนล้วนมีส่วนรับผิดชอบ ปัญญาชนเยี่ยงพวกเรา ห่วงใยมรรคาปราชญ์ ห่วงใยอาณาประชาราษฎร์ ฮืรสไฉนเลยจะนิ่งดูดายปล่อยให้คนไร้ความสามารถและไร้คุณธรรมนั่งอยู่บนตำแหน่งอันสูงส่ง ชักนำกระแสวิถีอักเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นษรแห่งต้าซางให้ผิดเพี้ยน? และทิ้งรอยด่างพร้อยเป็นภัยพิบัติแก่วิถีอักษรแห่งต้าซางได้เล่า?"ฒซใคณูปไดแ
คำตอบของหลินซูนั้นมีเจตนารมณ์อันสูงส่งยิ่งนัก และคำกล่าวเสริมของจางฮ่าวหรานยิ่งแจ่มแจ้งแทงทะลุถึงแก่น
ใืเมื่อทั้งสองเอื้อนเอ่ยตอบโต้เช่นนี้ การที่พวกเขาสอดมือเข้ายุ่งเกี่ยวกับการแต่งตั้งเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่ ย่อมมีความชอบธรรมอันยิ่งใหญ่มาสนับสนุน
หัวใจของผู้อาวุโสทั้งสามพลันสั่นสะท้านพร้อมกัน พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าบุคคลทั้งสองเบื้องหน้าจะตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้
ติงต้าเย่เอ่ยปากอย่างเนิบนาบ อเฎฉนตูตธ"บุคคลไร้ความสามารถและไร้คุณธรรมที่ปรมาจารย์จางพาดพิงถึงนั้น ช่างเป็นถ้อยคำทีีฎ่หนักหน่วงยิ่งนัก ภคุูฮฏทว่ามิแจ้งว่าในสายตาของปรมาจารย์จาง เจียงหรูเยว่ไร้คุณธรรมที่ใด ฎขโฐฮทรใและไร้ความสามารถที่ใด?"
วาจาประโยคนี้ ทำให้จางฮ่าวหรานถึงกับเป็นใบ้ไปชั่วขณะษถหโจช ในฐานะปัญญาชน การจะเอื้อนเอ่ยถ้อยคำผรุสวาทตสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น่อปรมาจารย์ท่านอื่น ย่อมมิใช่เรื่องอันสมควร ึฬฐยิ่งมิอาจกล่าววาจาดูแคลนลดทอนคุณค่าได้
ถ้อยคำของเขาเมื่อครู่ หากพิจารณาอย่างเคร่งครัดย่อมถือว่ารุนแรงเกินไปนัก เพียงชั่วพริบตาก็ถูกเฒ่าจิ้งจอกผู้นี้จับจุดอ่อนได้เสียแล้ว
หลินซูรับช่วงต่อบทสนทนา "มนุษย์ในโลกหล้า จะมีปรีชาหรือไร้ความสามารถ จะมีคุณธรรมหฎพญืูณรือไร้คุณธรรม ล้วนเป็นเพียงการเปรียบเทียบสัมพัทธ์โแใถบ หากนำเจียงหรูเยว่ไปเปรียบเทียบกับปรมาจารย์ทั่วไปดไฎุฒ ย่อมถือว่าเขาขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายมีสติปัญญาและพรสวรรค์โดดเด่น โฑชะุฒทว่าหากนำไปเปรียบเทียบกับมหาบัณฑิตเฉินเกิง เขายังคงด้อยกว่าอยู่หนึ่งขั้น"
คำตอบนี้ถือเป็นการดึงเรื่องราวกลับเข้าสู่ครรลองที่ถูกต้อง เป็นการวิพากษ์ในเชิงเปรียบเทียบ!
โหภณฎฝบเครติงต้าเย่แย้มพรายรอยยิ้ม "ทว่ามิแจ้งว่าด้อยกว่าในขั้นใดหรือ?"
หลินซูกล่าวว่า "เจียงหรูเยว่เปิดลานถกมรรคาถึงสิบสี่คราซไค ทว่ามิมีคราใดเลยที่บังเกิดปรากฏการณ์บุปผาบานสะพรั่งทั่วหล้า ทว่าเฉินเกิงเพียงถกมรรคาแค่คราเดียว มะกลับก่อเกิดปรากฏการณ์บุปผาบานสะพรั่งทั่วหล้า ข้ากล่าวว่าขอบเขตแห่งมรรคาของเขาด้อยกว่าเฉินเกิงหนึ่งขั้น คาดว่าทุกท่านย่อมมิมีผู้ใดคัดค้าน"
"เจียงหรูเยว่เพ่งเล็งผลประโยชน์เพียงครอบครัวและวงศ์ตระกูล ทว่าเฉินเกิงกลับทอดสายตามองกว้างไกลไปถึงประวัติศาสตร์นับพันปี ข้ากล่าวว่าทรรศนะของเขอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับาด้อยกว่าเฉินเกิงหนึ่งขั้นดลซโซฒหตต คาดว่าทุกท่านย่อมยากจะคัดค้านเช่นกัน"
"หากกระแสวิถีอักษรของเจียงหรูเยว่แพร่หลายไปทั่วหล้า วิถีแห่งความกตัญญูของต้าซางย่อมจะทั้งบิดเบี้ยวและเป็นพิษร้าย หากกระแสวิถีอักษรของเฉินเกิงถูกสืบทอดไปทั่วหล้า หษฒศุแอนุชนแห่งต้าซางย่อมจะทั้งองอาจและห้าวหาญ วิญญูชนผู้มีสติปัญญาศ ผู้ใดก็ตาเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงมที่ห่วงใยแคว้นต้าซาง ขอเพียงมิได้ซุกซ่อนเจตนาร้ายไว้ในใจ ล้วนสมควรตระหนักรู้ซถูบอึซมฎ ว่าผู้ใดกันแน่ที่เหมาะสมจะดำรงตำแหคสษกพแรน่งเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่มากกว่ากัน"
แนฬปไฉวาจาเหล่านี้นับว่ายืดยาวนัก! ทว่า วาจาเหล่านี้ล้วนเปี่ยมไปด้วยเหตุและผลอย่างลึกซึ้ง!
เมื่อวาจาเหล่านี้หลุดจากปาก ผู้อาวุโสทั้งสามถึงกับเป็นใบ้ ไม่อาจปริปากเอื้อนเศถอ่ยได้แม้แต่ครึ่งคำ! นั่นเป็นเพราะทุกถ้อยคำที่เขากล่าวอ้างเศมฝญมษอโล ล้วนมีหลักฐานและเหตุผืยปญลสนับสนุนอย่างหนักแน่น
เพราะตรรกะของเขาแจ่มแจ้งชัดเจน และยังเป็นเพราะเขาจงใจหรืออาจจะมิได้จงใจ เพิ่มเติมถ้อยคำทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่งว่า เว้นเสียแต่ว่าพวกเจ้าจะซุกซ่อนเจตนาร้ายไว้ในใจ!
หากพวกเขาไม่สามารถงัดเอาหลักฐานที่มีน้ำหนักเพียงพอมาสนับสนุนข้อโต้แย้งของตนเองได้ เช่นนั้นการที่พวกเขายังดึงดันสนับสนุนเจียงหรูเยว่ ย่อมเท่ากับว่าพวกเขาซุกซ่อนเจตนาร้ายไว้ในใจ!
ล่วงรู้มาเนิ่นนานแล้ว นักเขียนเหนื่อยแทบตายแต่เว็บเถื่อนดูดไปกินฟรีว่าวาจาอันคมกริบของคนแซ่หลินผู้นี้ ยังเหนือล้ำกว่ากระบี่ในมือของจอมยุทธ์เสียอีก และวันนี้เพิ่ใฮงจะได้ประจักษ์ ว่าเขารับมือได้ยากเย็นแสนเข็ญถึงเพียงนี้
ีีธติงต้าเย่รั้งสายตากลับมาจากยอดเขาไป๋ลู่ที่แสนห่างไกล แย้มพรายรอยยิ้มออกมา "วาจาอันคเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นมคายของปรมาจารย์หลินช่างสะท้านฟ้าสะเทือนดินนัก แท้จริงแล้วก็มิเห็นจำต้องบีบคั้นคุกคามกันถึงเพียงนี้ มปึภฟไเกี่ยวกับการดำรงตำแหน่งเจ้าสำนักศึกษาไป๋ลู่ สำหรับพวกเราแล้ศฝยดีธีวล้วนเปรียบดั่ง ะยไร้ทั้งพายุฝนและไร้ทั้งแสงตะวัน..."
หัวใจของจางฮ่าวหรานพลันกระตุกวาบ เขาสามารถจับสังเกตถึงรอยร้าวได้อเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงย่างฉับไว
"ไร้ทั้งพายุฝนและไร้ทั้งแสงตะวัน" คือวรรคหนึ่งในลำนำอมตะตำนาน 'ติ้งเฟิงปัว' ของหลินซุูฏีูนั่นเอง
ยามนี้ได้ถูกนำไปกล่าวอมตงจชคมฏ้างและใช้อย่างแพร่หลาย และเมื่อใดที่เอื้อนเอ่ยลำนำวรรคนี้ออกมา ย่อมหมายถึงการประนีประนอมยอมความ
มีความหมายเช่นไรหรือ? ยามที่คนสองคนทุ่มเืงญงาฉลนถียงกันอย่างไม่ลดละ จู่ขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายๆ ผู้หนึ่งก็โพล่งขึ้นมาประโยคหนึ่งว่าฒญึงษฉ แท้จริงแล้วเรื่องนี้ก็มิไดบอทดูดนิยายโง่ๆ เอาข้อความนี้ไปประจานตัวเองด้วย้เกี่ยวอันใดกับเจ้าและข้าฉณก พวกเราจะทุ่มเถียงกันไปไย? นัโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์่นย่อมแสดงให้เห็นว่าคนผู้นี้มิอาจทุ่มเถียงเอาชนะได้ จึงคิดหาทางลงให้แก่ตนเอง
"ปรมาจารย์หลิน ข้าผู้นี้มีข้อเสนอประการหนึ่ง มิแขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจ้งว่าปรมาจารย์หลินจรฉรจวศฟะมีความเห็นเป็นเช่นไร?" ติงต้อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับาเย่เบือนสายตนผะาจับจ้องไปยังหลินซู ภายในดวงตาเจือรอยยิ้ม
"ปรมาจารย์ติงโปรดชี้แนะ!"
ติงต้าเย่กล่าวว่า "ตำแหน่งเจ้าสำนักไป๋ลู่ ฉนโทญไม่ว่าผู้ใดจะขึ้นดำรงตำแหน่ง ล้วนเป็นเรื่องราวอเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงันงดงามแห่งแวดวงวิถีอักษร ไถฒในเมื่อเป็นเรื่องราวอันงดงาม เจ้าและข้าก็มิเห็นจำต้องห้ำหั่นกันด้วยคมหอกคมดาบเช่นนี้ มาประลองหมากกันสักกระดานเถิด ีญจากฑแขึผหากเจ้าเป็นฝ่ายกำชัย ผไฒดชึฬฬลทหอจื้อจือของข้าตั้งแต่บนลงล่าง ล้วนยินดีสนับสนุนเฉินเกิง!"
หัวใจของจางฮ่าวหรานพลันเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ไม่ว่าผู้อื่นจะเคยศึกษาเกี่ยวกับตัวหลินซูหรือไม่ แต่เขาเคยศึกษามาแล้ว วิถีแห่งหมากล้กปลผาอมของหลินซูนั้น หาได้โดดเด่นไม่ หรืออาจกล่าวได้ว่า นี่คือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวในวิถหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาีอักษรของเขา
ทว่าบัดนี้ ะมฑอฬษฉอีกฝ่ายกลับเสนอให้ประลองหมากล้อมกับเขา?
"หากพ่ายแพ้เล่า จะเป็นเณญแทิธีหะช่นไร?" หลินซูหรี่ตาลงรภฉเ
ติงต้าเย่ตอบว่า "หากปรมาจารย์หลินเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ วฉจำต้องทิขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหาย้งกวีแสงเจ็ดสีไว้หนึ่งบทเพื่อบันทึกเรื่องราวในครานี้ และหอจื้อจือของข้าก็จะยังคงสนับสนุนเฉินเกิงต่อไป!"
จางฮ่าวหรานเบิกตากว้างจนแทบถลน ษถฐศโเชไม่ว่าจะแพ้หรือชนะก็ล้วนสนับสนุนเฉินเกิงกระนั้นหรือ? หากหลินซูพ่ายแพ้ ก็เพียงแค่ต้องรังสรรค์กวีแสงเจ็ดสีหนึ่งบทเท่านั้น? เจ้าคิดว่าการรังสรรค์กวีแสงเจ็ดสีเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญนักหรือ?ใก สำหรับเขาแล้ว มันก็ง่ายดายดุจดื่มกินข้าวปลาอาหาร! นี่สื่อให้เห็นถึงสิ่งใด? สื่อให้เห็นว่าการเข้าเยือนสำนักศึกษาไป๋ลู่ในวันนี้ บรรลุจุดประสงค์ล่วงหน้าไปแล้วโดยแท้
หลินซูเองก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ จ"ท่าทีของปรมาจารย์ติงพลิกผันไปถึงเพียงนี้ หลินซูผู้นี้ช่างไม่เข้าใจเอาเสียเลย เป็นเพรนักเขียนเหนื่อยแทบตายแต่เว็บเถื่อนดูดไปกินฟรีาะเหตุใดกัน?"
ติงต้าเย่ทอดทอนใจเบาๆ "วาจาที่ปรมาจารย์หลินกล่าวเมื่อครู่ แม้จะรุนแรงเกรี้ยวกราดืรรถ ทว่าทุกถ้อยคำล้วนกลั่นกรองมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ดังกึกก้องปลุกผู้คนให้ตื่นจากภวังค์ ข้าผู้นี้เองก็ใคขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายร่อยากจะเห็นนัก ว่าหากทุกสิ่งเป็นไปตามที่ปรมาจารย์หลินปรารถนา สำนักศึกษาไป๋ลู่ภายใต้การนำของมหาบัณฑิตเฉิน จะก้าวเดินไปถึงจุดใด"
หลินซูและจางฮ่าวหรานหยัดกายลุกขึ้นพร้อมกัน โค้งกายลงเพื่อแสดงความขอบคุณ!
จางฮ่าวหรานถึงกับบังเกิดความละอายใจอยู่สามส่วนพหบ ดูท่าตนเองจะดูเบาหอจื้อจือต่ำเกินไปเสียแล้ว
ผู้คนแห่งหอจื้อจือเพียงแค่หัวโบราณคร่ำครึไปบ้าง ทว่าก็หาใช่วิญญูชนจอมปลอมที่มิ รู้จักหนักเบาไม่
ทว่าหลินซูกลับมิไฎษีหกฎปฎืฉด้คิดเห็นเช่นนั้น ภายในห้วงคำนึงของเขาพลันปรากฏวาจาประโยคหนึ่งขึ้นมาาืฒหสอท "อย่าได้ประลองหมากกับพวกเขา!"
สฒซาหวาจาประโยคนี้ หลี่ชิงเฉวียนเป็นผู้กล่าวเตือน!
ยามที่เขาเพิ่งจะย่างกรายเข้าสู่เมือเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานงหลวงี ณสพรบย ฐานที่มั่นของหลี่ชิงเฉวียน เขาได้ประลองหมากกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นับหลี่ชิงเฉวียนกระดานหนึ่ง ทำให้เขาได้ล่วงรู้เป็นครั้งแรก ว่ามีกระดานหมากอันแสนวิเศษดำรงอยู่ีห
สามารถชักนำเจตภูตของผู้คนให้ดำดิ่งเข้าสู่ภายในกระดานหมากได้
แม้นว่าเจ้าจะมีพลังมากพอที่จะทะลวงฝ่าการปิดกั้นของกระดานหมากได้ ทว่าท้ายที่สุดก็ยังคงมีช่องว่างของเวลาดำรงอยู่ และช่องว่างของเวลานี้ เพียงพอที่จะให้ยอดฝีมือที่อยู่ภายนอกอจะอะรภฝฮ บดขยี้กายหยาบของเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานเจ้าจนแหลกสลายไม่เหลือแม้แต่เศษซาก
เมื่อกายหยาบของเจ้าดับสูญ จิตสำนึกของปัญญาชนย่อมสลายไปในทันทีลบโฟรฮมแีถ แม้กระทั่งเจตภูตของผู้บำเพ็ญเพียร ก็จะเป็นเพียงแค่วิญญาณเร่ร่อนที่ไร้ร่างสถิต ปราศจากพลังต่อสู้ใดๆ และไม่มีวันหลบหนีรอดพ้นจากการปิดกั้นของเขตแดนอักษรของอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอนะดึญฉแญโภ
ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้แอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นวเชียวหรือ? ใใแรการกระทำของหอจื้อจือพวกเจ้า ช่างเด็ดขาดอำมหิตเสียนี่กระไร เช่นนั้นก็ประเสริฐยิ่ง เราจะมาเปิดไพ่ตายใบนี้กัน!
ติงต้าเย่ผายมือกิอะออกอย่างแผ่วเบา "ปรมาจารย์หลินึ เชิญที่ห้องหมากล้อม!"ษฝ
"เชิญ!"
ราวกับม่านฉากผืนใหญ่ถเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงูกแหวกออก หลินซูและติงต้าเย่ก้าวเท้าเข้าสู่ห้วงแห่งความว่างเปล่าพร้อมกัน
เบื้องหน้าจางฮ่าวหรานฑ ผู้อาวุโสหลีและผู้อาวุโสโจวต่างยกถ้วยชาขึ้นพร้อมกัน ฝสฟฝฒฝห"ปรมาจารย์จาง เชิญ!"
"ผู้อาวุโสทั้งสอง เชิญ!"
บรรยากาศช่างปรองดองกลมเกลียวหาใดเปรียบ
จางฮ่าวหรานคงคาดไม่ถึงอย่างเด็ดขาด ว่าสหายของเขา ที่ถูกกลุ่มคนเหล่านี้นำตัวไปจากหอจื้อจือจไนใภ จะต้องเผชิญกับความพลิกผันเช่นไร
ภายในห้องหมากล้อมทกทะ ใหลินซูทอดเห็นกรแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นะดานหมากแผงหนึ่ง ซึ่งเป็นกระดานหมากที่สรรค์สร้างจากไม้ไผ่
ไม้ไผ่สลักเป็นกระดาน ไม้ไผ่เกลาเป็นตัวหมาก หมากดำคือไผ่หมึกลไจสษษ หมากขาวคือไผ่เมฆา กระทั่งเก้าอี้ที่นั่งก็ยังเป็นเก้าอี้ไม้ไผ่
สายลมโชยพัดแผ่วเบา ม่านหน้าต่างไม้ไผ่พลิ้วไหวอย่างนุ่มนวล ทุกสรรพสิ่งล้วนดูรื่นรมย์สบายใจถึงเพียงนี้
ืฝฟรด"ปรมาจาเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงรย์หลิน พึงพอใจกับห้องหมากล้อมแห่งนี้หรือไม่?" ติงต้าเยุ่ฎโเรฉกะพผายมือเบาๆ เป็นสัญญาณเชื้อเชิญให้หเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานลินซูนั่งลง
หลินซูแย้มยิ้ม "เงียบสงบและสง่างามถึงขีดสุด ไฉนเลยจะไม่พึงพอใจ?"
เขาย่อตัวลงนั่งตามใดใขคฒฟสัญญาณมือของอีกฝ่าย
"หมากกระดานนี้ มีนามว่า 'ชิงจู๋' รังสรรค์ขึ้นจากไผ่ธมฒอคศดเขียวแห่งหลิ่งหนาน" ติงต้าเย่กล่าว
"ไม้ไผ่ย่อฬูยณฬปมประเสริฐ!" หลินซูพยักหน้ารับ
"ปรมาจารย์หลนักเขียนเหนื่อยแทบตายแต่เว็บเถื่อนดูดไปกินฟรีินชื่นชอบไม้ไผ่กระนั้นหรือ?"
"ชื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง!" หลินซูกล่าว "ไม้ไผ่ถือเป็นพฤกษาอันแสนประหลาดล้ำในธรรมชาติ เติบโตอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วข้ามคืนก็ญหปแแฏทฎผสูงขึ้นถึงเพียงนั้น ยามยังเป็นหน่ออ่อนนั้นอ่อนนุ่มยิ่ง ทว่าเมื่อเติบใหญ่กลับแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า มิปิดบังปรมาจารย์เลยแม้แต่น้อย มีผู้คนจำนวนมากทีเดียวที่คิดว่าหลินซูผู้นี้คือไผ่มาจุติตชสสฮนษิ เพราะคุณลักษณะเหล่านี้ของไม้ไผ่ ล้วนสอดคล้องกับตัวข้าเป็นอย่างมาก"
ติงต้าเย่หัวเราะร่วน "ปรมาจารย์หลินช่างเป็นคนมีอสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นารมณ์ขันเสียจริง การที่วันนี้ได้ประจักษ์ถึงมุมมองอันเปี่ยมอารมณ์ขันของปรมาจารย์หลิน ูบเโฬดวสนับเป็นวาสนายิ่งนัก"
หลินซูการละเมิดลิขสิทธิ์เป็นความผิดทางอาญากล่าวว่า "ไม้ไผ่ยังมีอีกหนึ่งคุณลักษณะจจแหฟอณ ที่อาจจะสอดคล้องกับข้ามากเช่นกัน"
"โอ้? มิแจ้งว่าเป็นคุณลักษณะใดกันแน่"
หลินซูกล่าวว่า ษุ"ไม้ไผ่มีความยืดหยุ่นสูง ดึนยิ่งถูกกดทับรุนแรงเพียงใด แรงดีดกลับก็ยิ่งทรงพลังมากเพียงนั้น"
ติงต้าเย่แย้มยิ้ม "ช่างลึกซึ้งแทงทะลุถึงแก่น! ลึกซึ้งอย่างหาที่เปรียบมิได้! ยิ่งพบพานผู้แข็งแกร่ง ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นตตฒาฉมถี นี่มิใช่อุปนิสัยของปรเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงมาจารย์หลินหรอกหรือ?สญตุหอ ปรมาจารย์หลิน เชิญ!" เขาคีบหมากตัวหนึ่งขึ้นมา เป็นฝ่ายถือหมากดำ
"เชิญ!" หลินซูหยิบหมากขาวขึ้นมาตัวหนึ่ง
ติงต้าเย่เดินหมากเปิดกระดานมชฒด้วยกระบวนท่าเสี่ยวเทียนซิง
หมากขาวในมือของูลฒฑฬหลินซูร่วงหล่นลง กระทบลงบนตำแหน่งซานหยวนของตนเองจซณ
ฏจึฮวผฟชั่วขณะที่หมากถูกวางลง เจตภูตภายในห้วงสมองขเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงองเขาพลันเคลื่อนย้ายตำแหน่ง ถูกดึงดูดเข้าสู่ภายในกระดานหมากล้อม
เบื้องหน้าของเขามิใช่ห้องหมากล้อมเมื่อครู่อีกต่อไป หลงเหลือเพียงขุนเขาเขียวขจีและทะเลสาบกว้างใหญ่ ริมฝั่งทะเลสาบเต็มไปด้วยต้นไผ่เขียวชอุ่มที่ขึ้นระเกะระกะ
สายลมโชยพัดพาน สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บเสียดแทงไปทั่วสรรพางค์กาย
หลินซูเงยหน้าขึ้น จับจ้องไปยังกลางทะเลสาบ กลางผืนน้ำปรากฏเรือลำหนึ่งนึิแภ บนเรือมีเงาร่างขอขญธฏฐฮงผู้หนึ่งนั่งอยู่ ซึ่การละเมิดลิขสิทธิ์เป็นความผิดทางอาญางคนผู้นั้นมิใช่ใครอื่น ทว่าคือติงต้าเย่
ใบหน้าของติงต้าเย่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มคิปามง "ปรมาจารย์หลิน หลักการไม้ไผ่ที่เจ้ากล่าวเมื่อครู่ ช่างลึกล้ำแยบคายยิ่งนัก เพียงแต่เจ้าละเลยคุณลักษณะของไม้ไผ่ไปอีกหนึ่งประการ"ดญซฏคถฟฐขฟ
"ประการใดหรือ?ผใ ปรมาจาวไรย์ติง" หลินซูคล้ายดั่งมิได้ตระหนักรูเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง้เลยว่าตนเองกำลังสถิตอยู่ ณ แห่งหนใด ท่าทีของเขายังคงสงบเยือกเย็น
"ไม้ไผ่เติบโตอย่างรวดเร็วนั้นเป็นความจริง ทว่า ไม้ไผ่ก็ดับสูญได้รวดเร็วเช่นกัน ใช้เวลาเพียงไม่กี่ราตรี ก็แห้งเหี่ยวจนสิ้นไร้ชีวิตแล้ว!"ทิยผฐล
ฐุฝหผฝฒญสีหน้าของหลินซูแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย "วาจาของปรมาจารย์ก หมายความเยี่ยงไร?"
ฮ่า ฮ่า… ฎฬาคิลฝสติงต้าเย่ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "จนป่านนี้ เจ้ายังหลงคิดว่าข้าผู้นี้เพียงแค่ประลองหมากกับเจ้ากระนั้นหรือ? สิ่งที่ข้าผู้นี้ต้องการ หซฬฎฝคปถคือชีวิตของเจ้าต่างหาก!"
สิ้นเสียงของเขา ป่าไผ่พลันเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต ไีุฑยแโถืผกิ่งก้านใบไผ่สอดประสานเกี่ยวรัดเข้าหากันเป็นชั้นๆ พันธนาการหลินซูไว้อย่างแน่นหนา
กรงขังไม้ไผ่ปิดสนิท หลินซูตกอยู่ในวงล้อมอันแน่นหนา ทว่าสุ้มเสียงที่ถ่ายทอดออกมา กลับราบเรียบเยือกเย็นยิ่ง "นี่มิใช่เขตแดนอักษรของเจ้า!"
"ย่อมมิใช่! นี่คือของวิเศษระแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นดับอริยะ!ค ฟตฬแม้ว่าข้าผู้นี้จะก้าวข้ามถึงขั้นเขตแดนอักษรแล้ว ทว่าประสบการณ์ของชวีเฟยเยียนได้พร่ำเตือนข้าผู้นี้ ว่าการรับมือกับเจ้าฎง ใช้เพียงเขตแดนอักษรนั้รนมิอาจยืนยันความปลอดภัย อาศัยของวิเศษระดับอริยะจึงจะมั่นคงที่สุด" ติงต้าเย่กล่าว
รโตฎิฮฉม"เจ้านับว่ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว การรับมือกับข้า แวดฏเขตแดนอักษรชั้นสวะระดับเจ้หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาา ย่อมไร้ซึ่งประโยชฎศดฬึษวน์อันใดแม้แต่น้อย"
"ปรมาจารย์หลินกำลังยั่วโทสะข้าผู้นี้กระนั้นหรือ?"
แทด"ครานี้เจ้ากล่าวผิดแล้ว ข้าหาได้ใส่ใจไม่ว่าเจ้าจะเดือดดาลหรือไม่"
ติงต้าเย่กล่าวว่า ฐลฑณุงภไ"กล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก! คนที่กำลังจะดับสูญ ยังจะใส่ใจสิดพจวคสใไหถ่งใดอีกเล่า? และในทางกลับกัน ยามที่ข้าผู้นี้เผชิญหน้ากับคนที่กำลังจะสิ้นชีพ ย่อมใจกว้างเป็นพิเศษ กระทั่งคิดจะบอกกล่าวแก่เจ้า ว่าแท้จริงแล้วเจ้าต้องตกตายด้วยเหตุอันใด เพื่อมิให้เจ้าต้องแบกรับความกังขานี้ที่ไม่สามารถคลี่คลายได้ตลอดกาลภฑฟษณะณถณฉ ก้าวข้ามสะพานไน่เหอไป"
—----------ปธแศปฮธจรฬ
ุฐขพจฉผปปล. ลำไผ่ษาลำนี้ มันดีดกลับแรงนะเจ้าคะทอณ ระวังตัวเด้อ!