บทที่ 3 ที่คุณบอกไง ให้กล้าตัดอย่างมั่นใจ

บทที่ 3 ที่คุณบอกไง ให้กล้าตัดอย่างมั่นใจ

"หัวหน้าหวังครับ แบบนี้จะไม่ดีเอาหรือเปล่า หมอเซียวเพิ่งมาได้ไม่นาน ประสบการณ์ยังน้อย ถ้าให้เขาเป็นศัลยแพทย์หลัก ผมกลัวว่าเวลาในการดมยาสลบของผู้ป่วยจะนานเกินไป จนทำให้เกิดปัญหาขึ้นมาได้"

วิสัญญีแพทย์ผู้รับผิดชอบการผ่าตัดเคสนี้แสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ล้อกันเล่นหรือไง!

ถ้าเป็นการผ่าตัดปกติในตอนกลางวันก็ว่าไปอย่าง

แต่นี่ผู้ป่วยอาการวิกฤตต้องเข้าห้องผ่าตัดกะทันหัน แถมยังเป็นการผ่าตัดในช่วงเวลากลางคืน คนก็ไม่เพียงพออยู่แล้ว นี่หัวหน้าหวังยังจะให้เด็กใหม่มาเป็นคนผ่าตัดอีก ไม่ต้องพูดถึงว่าจะทำสำเร็จหรือเปล่า ถ้าหากเกิดปัญหาขึ้นมาใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?

เขาเคยเห็นมานักต่อนักแล้วกับภาพที่เด็กใหม่ในแผนกผ่าตัดพลาด จนหัวหน้าต้องเข้ามาช่วยแก้สถานการณ์จนถึงรุ่งสาง

นี่ล้วนเป็นบทเรียนที่แลกมาด้วยเลือดทั้งนั้น!

"ฉันไม่ได้บอกว่าให้เขาเป็นศัลยแพทย์หลัก แค่ให้เขาเริ่มเปิดผิวหนังก่อน ส่วนการผ่าตัดตลอดทั้งขั้นตอนฉันจะทำเอง"

คำพูดของหวังจินกังนั้นดูย้อนแย้งในตัวเอง แต่ก็มีความเด็ดขาด และในความเด็ดขาดนั้นยังแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ดื้อรั้นอยู่นิดๆ

"หัวหน้าครับ หรือจะให้เสี่ยวเซียวมาอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยคนที่หนึ่งเพื่อเรียนรู้ก่อนดีไหมครับ..."

จ้าวเฉวียนซุ่นที่อยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยคนที่หนึ่ง ในฐานะลูกศิษย์ที่หวังจินกังฟูมฟักมากับมือ ย่อมเข้าใจความคิดในใจของอาจารย์ตัวเองดี

ในเมื่อแผนกกำลังเผชิญกับการถูกยุบและบุคลากรต้องถูกกระจายไปที่อื่น หากเซียวเฉินกวงที่ออกไปจากที่นี่แล้วทำแม้กระทั่งการผ่าตัดเปิดหน้าท้องยังไม่เป็น คนอื่นก็คงต้องตำหนิอาจารย์ว่าไม่สั่งสอนศิษย์

แต่การฝึกสอนลูกศิษย์แบบนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เป็นไปตามกฎระเบียบของโรงพยาบาล หากข่าวนี้แพร่ออกไป เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือของอาจารย์ไม่น้อย

เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มตึงเครียด จ้าวเฉวียนซุ่นตั้งใจจะถอยคนละก้าว โดยยอมสละตำแหน่งผู้ช่วยคนที่หนึ่งเพื่อให้เซียวเฉินกวงได้เรียนรู้ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะถูกสายตาคมกริบของหวังจินกังจ้องกลับมาจนต้องเงียบไป

"เซียวเฉินกวง ขึ้นโต๊ะผ่าตัด"

หวังจินกังถอยหลังหนึ่งก้าว สองมือที่สวมถุงมือยางแขวนไว้ที่หน้าอก เขาหันข้างไปมองเซียวเฉินกวงด้วยสายตาที่ไม่ยอมให้มีการปฏิเสธ

ในขณะเดียวกัน ทุกคนที่อยู่ในห้องผ่าตัดต่างก็หันมามองเซียวเฉินกวงเช่นกัน

ณ วินาทีนั้น อากาศในห้องผ่าตัดราวกับหยุดนิ่ง

เมื่อเผชิญกับสายตาของทุกคนที่จ้องมองมา เซียวเฉินกวงฉีกยิ้มกว้าง แม้จะมีหน้ากากอนามัยปิดบังอยู่ แต่ก็ไม่อาจซ่อนรอยยิ้มอันสดใสของเขาได้

"ได้ครับหัวหน้า ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวคงต้องรบกวนช่วยดูให้ผมด้วยนะครับ"

เซียวเฉินกวงตอบรับอย่างนอบน้อมแต่หนักแน่น เขาไม่รีรอแม้แต่น้อย เดินตรงไปยังตำแหน่งศัลยแพทย์หลักทันที

ส่วนวิสัญญีแพทย์ที่ยืนอยู่ตรงหัวเตียงผู้ป่วยและกำลังมีไฟลุกโชนอยู่ในแววตา ถูกเซียวเฉินกวงมองข้ามไปอย่างไม่ใส่ใจ

"เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นเริ่มผ่าตัดได้"

หวังจินกังเห็นดังนั้น คิ้วที่ขมวดมุ่นก็ผ่อนคลายลง

ชายชราวัยห้าสิบกว่าปีคนนี้สวมแว่นสายตาหนาเตอะ เมื่อเห็นเซียวเฉินกวงยืนอยูบนโต๊ะผ่าตัดเพียงลำพังด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง ใบหน้าที่ถูกปิดบังไว้ด้วยหน้ากากอนามัยผ้าฝ้ายนั้นกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกยินดี และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงสมัยที่ตัวเองยังหนุ่มๆ ว่าก็เคยเป็นแบบนี้เช่นกัน

"ถ้ามีเวลามากกว่านี้ก็คงจะดี"

หลังจากความยินดีผ่านไป หวังจินกังก็รู้สึกผิดเล็กๆ ในใจ

นักเรียนหัวกะทิที่จบมาจากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ชั้นนำที่เขาอุตส่าห์ฝากฝังคนรู้จักดึงตัวมาเข้าแผนกศัลยกรรมทั่วไป ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน

ตามแผนที่เขาวางไว้คืออยากจะฝึกฝนเซียวเฉินกวงสักสองสามเดือน รอจนกว่าเขาจะคุ้นเคยกับการดำเนินงานพื้นฐานของแผนกเสียก่อนแล้วค่อยสอนวิธีผ่าตัด

ใครจะไปคิดว่าแผนการจะไล่ตามการเปลี่ยนแปลงไม่ทัน

รายละเอียดการประเมินโรงพยาบาลระดับตติยภูมิที่จู่ๆ ก็ถูกประกาศออกมา ทำให้แผนกศัลยกรรมทั่วไปที่เขาดูแลอยู่ตกอยู่ในภาวะวิกฤต

แผนกต่างๆ เช่น ศัลยกรรมตับและทางเดินน้ำดี, ศัลยกรรมทางเดินอาหาร, ศัลยกรรมเต้านมและต่อมไร้ท่อ, แผนกหลอดเลือดและลำไส้ใหญ่ ที่ถูกแยกออกไปตามรายละเอียดการประเมิน จะค่อยๆ เข้ามาแย่งชิงพื้นที่การอยู่รอดของแผนกศัลยกรรมทั่วไปไปทีละน้อย

และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ยิ่งกลายเป็นชนวนเหตุสำคัญที่ทำให้แผนกใกล้จะถูกยุบเต็มที

เฮ้อ นี่มันโชคชะตาชัดๆ

หวังจินกังถอนหายใจออกมา หันไปมองเซียวเฉินกวงที่อยู่บนโต๊ะผ่าตัด เตรียมที่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดนี้สอนให้เซียวเฉินกวงรู้จักการผ่าตัดเปิดหน้าท้อง

โดยไม่นึกเสียดายชื่อเสียงของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ส่วนเซียวเฉินกวงจะเรียนรู้ได้ถึงระดับไหน ก็ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ของเขาเองแล้ว

ดึงความคิดกลับสู่ความเป็นจริง หวังจินกังเริ่มอธิบายประวัติผู้ป่วย

[ผู้ป่วยชาย อายุ 69 ปี เข้ารับการรักษาเนื่องจากอาการปวดท้อง อาเจียน และท้องเสียมาสามวัน ตรวจร่างกายพบอาการกดเจ็บรอบสะดือ ภาพถ่ายรังสีหน้าท้องแสดงให้เห็นภาวะลมในลำไส้เล็ก คาดว่าเป็นภาวะลำไส้อุดตันชนิดไม่สมบูรณ์]

[เนื่องจากอาการไม่ดีขึ้นหลังจากรักษาตามอาการ วันนี้ผู้ป่วยมีอาการเยื่อบุช่องท้องอักเสบกะทันหัน จึงปรึกษาแผนกโรคระบบทางเดินอาหาร และหลังจากปรึกษากับผู้ป่วยและญาติแล้ว จึงดำเนินการผ่าตัดสำรวจช่องท้องในภาวะฉุกเฉิน]

"เซียวเฉินกวง ต่อจากนี้ฉันจะช่วยเธอเปิดช่องท้อง ไม่ต้องตื่นเต้น ตัดอย่างมั่นใจได้เลย"

"ได้ครับหัวหน้า"

หวังจินกังเพิ่งอธิบายประวัติผู้ป่วยจบ ก็รู้สึกเหมือนมีประกายเย็นวาบผ่านหน้าไปภายใต้แสงไฟไร้เงา ทำให้เขาตั้งสติไม่ได้อยู่ครู่ใหญ่

เซียวเฉินกวงลงมือตัดไปแล้วหรือ?

จ้าวเฉวียนซุ่นที่ยืนอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยคนที่หนึ่งถึงกับตาค้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจ

ที่หัวหน้าบอกว่าให้ตัดอย่างมั่นใจนั้น เป็นเพราะกลัวว่าคุณที่เป็นคนผ่าตัดหลักครั้งแรกจะตื่นเต้นจนมือสั่น

ลองนึกดูสิ ตอนที่เขาเพิ่งขึ้นโต๊ะผ่าตัดเปิดหน้าท้องกับอาจารย์เป็นครั้งแรก แค่จะกรีดผิวหนังมือก็สั่นราวกับเป็นโรคพาร์กินสันแล้ว แค่ไม่เผลอตัดโดนตัวเองก็ถือว่าบุญโขแล้ว

แต่เซียวเฉินกวงกลับทำตรงกันข้าม ขึ้นมาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือผ่าตัดทันที

ช่างใจกล้าเสียจริง

หวังจินกังที่เพิ่งได้สติกลับมาก็ตกใจจนใจหล่นวูบ

เขาหยิบผ้าก๊อซบนถาดวางอุปกรณ์ขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ เตรียมจะกดแผลให้ผู้ป่วย

เพราะในบรรดาเด็กใหม่ที่เขาเคยสอนมา ก็เคยเจอพวกใจร้อนที่เริ่มผ่าตัดปุ๊บก็ทำเอาแผลผู้ป่วยเละเทะไปหมดเหมือนกัน

"เด็กคนนี้ใจร้อนเกินไปแล้ว"

ในวินาทีนั้น หวังจินกังกลับรู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง

ตอนนี้เขาทำได้เพียงหวังว่า การกรีดแผลครั้งนี้ของเซียวเฉินกวงจะไม่ไปโดนหลอดเลือดหรือเส้นประสาทของผู้ป่วยมากจนเกินไป

ไม่อย่างนั้นหากเกิดภาวะแทรกซ้อนอย่างเช่นแผลแยกหลังผ่าตัดขึ้นมา เรื่องจะยุ่งเอาได้

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่หวังจินกังยืนขึ้นบนโต๊ะผ่าตัด เขากลับกดผ้าก๊อซในมือลงไปไม่ลง

เขาเห็นแผลผ่าตัดยาวประมาณ 15 เซนติเมตร บริเวณกล้ามเนื้อหน้าท้องด้านซ้ายของผู้ป่วย

รอยแผลกรีดตรงเป็นเส้นละเอียด ราวกับใช้ปากกาวาดลงไปบนหน้าท้องของผู้ป่วย

ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่มีเลือดซึมออกมาจากรอบแผลเลยแม้แต่น้อย ซึ่งทำให้หวังจินกังคาดไม่ถึง

กรีดตื้นไปหรือเปล่า?

หวังจินกังตะลึง

แม้จะมีบางคนที่ผ่าตัดผิวหนังครั้งแรกแล้วตื่นเต้นจนต้องกรีดซ้ำหลายรอบกว่าจะผ่านชั้นหนังกำพร้าไปได้

แต่รอยแผลที่เรียบร้อย เส้นสายชัดเจน และทำเสร็จภายในครั้งเดียวแบบตรงหน้านี้ ทำให้หวังจินกังรู้สึกเลือนรางไปชั่วขณะ

ดูเหมือนว่าเขาจะเคยเห็นรอยแผลแบบนี้ก็ตอนที่ไปศึกษาดูงานที่เมืองหลวง และเห็นอาจารย์ใหญ่ๆ ลงมือผ่าตัดเท่านั้น

เด็กใหม่ที่เพิ่งหัดผ่าตัดเปิดหน้าท้องครั้งแรก แต่กลับทำได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้ คงเป็นเรื่องบังเอิญกระมัง?

ทว่าการกระทำถัดไปของเซียวเฉินกวง ก็ช่วยทำลายความเคลือบแคลงใจของหวังจินกังจนหมดสิ้น