บทที่ 8 นายใส่อะไรลงไปในคลิปกันเนี่ย? โคตรเดือด!
บทที่ 8 นายใส่อะไรลงไปในคลิปกันเนี่ย? โคตรเดือด!
[ขายข้าวผัดใต้สะพานเนี่ยนะ? พี่ชาย นายหลอกฉันหรือเปล่า?]
[ใช่สิ! คนดีๆ ที่ไหนเขาจะวิ่งไปใต้สะพานกัน!]
[ใต้สะพานร้างทางตอนใต้ของเมืองนั่นฉันเคยไป อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่หมายังไม่เดินผ่าน จะไปตั้งแผงลอยตรงนั้น นายแน่ใจนะ?]
ชาวเน็ตทุกคนต่างก็มีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมาบนหัว
ผู้ใช้ที่ชื่อ 'พี่หวังริมทะเล' คนนี้ พูดจาได้หลุดโลกเกินไปแล้วจริงๆ
พวกเขาก็เป็นคนในพื้นที่อยู่แล้ว
ย่อมรู้สถานการณ์ทางตอนใต้ของเมืองดีกว่าใคร
นายบอกว่ามีคนไปตั้งแผงขายข้าวผัดไข่ใต้สะพานที่ถูกทิ้งร้างมาหลายปีเนี่ยนะ?
จะขายให้ใครกิน?
"พี่ชายคนนี้น่าสนใจจังเลยนะคะ!"
เมื่อมองดูคอมเมนต์ที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างล้นหลาม ดวงตาของเถาจื่อก็เป็นประกาย ไม่ว่าจะยังไง กระแสนี้ก็ถือว่าจุดติดแล้ว
"ถ้าอย่างนั้นพวกเราลองมาดูคลิปที่เขาโพสต์กันเถอะค่ะ!"
ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน เถาจื่อกดเข้าไปในหน้าโปรไฟล์ของผู้ใช้ 'พี่หวังริมทะเล' คนนี้ทันที
และเธอก็เห็นคลิปที่ถูกปักหมุดไว้อย่างรวดเร็ว
แต่เนื่องจากเป็นคลิปที่เพิ่งโพสต์ แพลตฟอร์มจึงยังไม่ได้ดันคลิปอย่างเป็นทางการ
ยอดวิวก็เลยยังมีไม่มากนัก
พี่เถาจื่อกดเข้าไปดู
[มุงด่วนๆ!]
[ทัพครอบครัวเถามาเพื่อจับโป๊ะแล้ว!]
[เชี่ยแล้วพี่น้อง! อย่าเพิ่งพูดอะไร!]
ในช่องคอมเมนต์มีชาวเน็ตกดเข้ามาดูไม่น้อยแล้ว
อย่าเพิ่งพูด?
พี่เถาจื่อพึมพำกับตัวเอง เธอแชร์หน้าจอเข้าไปในไลฟ์สตรีม และตั้งใจดูอย่างใจเย็น
วินาทีต่อมา
"เชี่ย เชี่ย เชี่ย! โอ้โห พ่อหนุ่มคนนี้! เชี่ยเอ๊ย!"
เสียงพื้นหลังที่หนักแน่นดุดันก็ดังกระหึ่มขึ้นมาทันที
พี่เถาจื่อถึงกับหน้ามืด นี่มันอะไรกันเนี่ย? พวกเราจะมีความผู้ดีกันหน่อยไม่ได้เหรอ?
เธอยังไม่ทันจะได้แสดงความคิดเห็น
สายตาก็ถูกดึงดูดด้วยภาพในคลิปทันที
ปรากฏให้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่มองซ้ายก็เหมือนเผิงอวี๋เยี่ยน มองขวาก็เหมือนอู๋เยี่ยนจู่ มองบนก็เหมือนหูเกอ มองล่างก็ไม่ต่างอะไรกับเฉินกว้านซีปรากฏตัวอยู่ในภาพ
มือข้างหนึ่งของเขาถือตะหลิว มืออีกข้างสะบัดกระทะ
สองมือขยับพลิ้วไหว!
ไฟลุกท่วมผัดอย่างบ้าคลั่ง!
กระทะร่ายรำอยู่ในมือของเขา!
ประกายไฟพวยพุ่งออกมาดังพรึ่บพรั่บ!
"เชี่ย เชี่ย!"
พี่เถาจื่ออ้าปากค้าง ตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า!
เธอเห็นอะไรน่ะ?!
เดี๋ยวนะ?
สะบัดกระทะจนไฟแลบจริงๆ เหรอ?
[แม่เจ้าโว้ย! โคตรเดือด! นายใส่อะไรลงไปในคลิปกันเนี่ย? ทำไมมันถึงได้เดือดขนาดนี้!]
[พี่หวังริมทะเลไม่ได้โกหกพวกเรานี่นา! พ่อหนุ่มคนนี้ โอ้โห เชี่ยเอ๊ย!]
[ฉันจะไม่ไหวแล้ว นี่มันสเปเชียลเอฟเฟกต์ชัดๆ!]
[ใช่ เอฟเฟกต์! ต้องใช่แน่ๆ!]
"เอฟเฟกต์เหรอ?"
พี่เถาจื่อทำหน้าเหลือเชื่อ ใช่สิ! นี่มันจะเป็นเรื่องจริงไปได้ยังไง!
ก็แค่ผัดข้าวผัดไข่เองนะ!
ผัดจนไฟแลบกระจุยกระจายเหมือนกำลังตีเหล็กเนี่ยนะ?
นี่ถ้าไม่ใช่เอฟเฟกต์แล้วจะเป็นอะไร?
[พี่หวังริมทะเล: ไม่ใช่นะ? เอฟเฟกต์ตรงไหน? พวกนายอย่ามาพูดซี้ซั่วนะ!]
ผู้อยู่เบื้องหลังอย่างหวังไห่รัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง
[ตอนนี้ฉันกำลังเดินทางไป พูดตามตรงนะ ฉันขอแนะนำให้พวกนายไปจับโป๊ะด้วยตัวเองเลย ยังไงซะก็อยู่ไม่ไกล! เป็นเอฟเฟกต์หรือเปล่า พวกนายไปดูปราดเดียวก็รู้แล้ว!]
[แต่ฉันขอแนะนำให้พวกนายดูแลกระเป๋าตังค์ตัวเองให้ดีๆ ครั้งนี้ฉันพกเงินไปตั้งสองร้อยหยวนเพื่อจะกินให้หนำใจไปเลย!]
[ไม่พูดแล้ว ฉันจะเรียกแท็กซี่แล้ว!]
พูดจบ 'พี่หวังริมทะเล' ก็กดออกจากไลฟ์สตรีมไปทันที
ดูเหมือนว่ากำลังรีบเดินทางไปจริงๆ
ชาวเน็ตในไลฟ์สตรีมต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก
ที่พูดมานี่มันหลุดโลกเกินไปแล้ว!
ที่บอกให้ดูแลกระเป๋าตังค์ตัวเองให้ดีๆ คืออะไร?
แล้วที่บอกว่าพกเงินไปสองร้อยหยวนเพื่อไปกินข้าวผัดไข่อีก?
ให้ตายเถอะ!
ข้าวผัดไข่นี่มันปกติดีหรือเปล่าเนี่ย!
หรือว่า……
ใต้สะพานนั่นจะมีแผงลอยอะไรอยู่จริงๆ?
[พี่เถาจื่อมีงานเข้าแล้ว! รีบไปจับโป๊ะเร็วเข้า!]
[ใช่ๆ! พอดีเลยอยู่ไม่ไกล ไปดูหน่อยสิ! เดี๋ยวค่าเดินทางฉันเปย์ให้เอง!]
[นี่มันเรื่องหลอกลวงชัวร์ๆ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมีคนทำข้าวผัดไข่ได้เทพขนาดนั้น แถมยังเป็นข้าวผัดไข่ใต้สะพานอีกต่างหาก!]
[ใช่ๆ! แต่ขอแนะนำอย่างยิ่งให้พี่เถาจื่อพกอาวุธไปด้วย! ระวังจะเป็นพวกคนร้ายมาดักซุ่มอยู่ใต้สะพานนะ!]
[......]
คอมเมนต์เลื่อนผ่านอย่างบ้าคลั่ง
พี่เถาจื่อก็ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว
ใช่แล้ว!
ไปจับโป๊ะ!
เธอจะพาสมาชิกในครอบครัวนับพันคนในไลฟ์สตรีมไปจับโป๊ะ!!!
"ทุกคนคะ พวกคุณพูดถูกแล้ว เจอเรื่องหลุดโลกแบบนี้ พวกเราต้องเป็นฝ่ายลงมือค่ะ!"
พี่เถาจื่อเปิดระบบนำทางอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็คิดอะไรบางอย่าง จึงหยิบก้อนหินขึ้นมาจากพื้นข้างๆ
ออกเดินทาง!
ระยะทางประมาณหนึ่งกิโลเมตร
ไม่ไกล!
เธออยากจะรู้เหมือนกันว่า ที่นั่นจะมีแผงลอยขายข้าวผัดไข่อยู่จริงๆ หรือเปล่า!!
"โครก~~"
ท้องของหวังชุ่ยฮวาร้องประท้วงขึ้นมาอย่างไม่รักดี เธอหน้าแดงระเรื่อ
แต่ไม่นานก็ถูกดึงดูดความสนใจไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวผัดอีกครั้ง
มันหอมเกินไปแล้วจริงๆ!
ซูอวิ๋นนำกุ้งแก้วที่หมักไว้เทลงไปในกระทะ ภายใต้อุณหภูมิสูง กุ้งแก้วหดตัวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นสีขาวอมชมพูที่ดูน่าเย้ายวนใจ
แฮมหั่นเต๋า ข้าวโพด และถั่วลันเตาถูกใส่ตามลงไปตามลำดับ
ยิ่งผัดก็ยิ่งหอม!
หลังจากโรยเครื่องปรุงรสแล้ว ซูอวิ๋นก็ปิดเตาแล้วตักใส่จาน
ข้าวผัดไข่สีทองเวอร์ชันซีฟู้ดสิบที่ ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบนเคาน์เตอร์ทำอาหาร
เม็ดข้าวสีเหลืองทองเรียงตัวสวยงาม
ข้าวทุกเม็ดถูกเคลือบด้วยไข่ กุ้งแก้วสีขาวอมชมพู แฮมสีแดงระเรื่อ สีสันต่างๆ ผสมผสานเข้าด้วยกัน
ไอร้อนพวยพุ่งขึ้นปะทะใบหน้า กลิ่นหอมอบอวลจนแทบจะหยดออกมาเป็นน้ำได้
หวังชุ่ยฮวาและหลี่เซียวเซียวต่างก็ยืนอึ้งทึ่งกันไปตามๆ กัน
กลิ่นนี้.....
เหมือนกับที่ได้กลิ่นเมื่อคืนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน!
ไม่สิ หอมกว่าที่ได้กลิ่นเมื่อคืนนี้ซะอีก!
ความหอมสดใหม่ของกุ้งแก้ว! ความเค็มกลมกล่อมของแฮม!
ความหวานละมุนของข้าวโพด! ความสดชื่นของถั่วลันเตา!
กลิ่นหอมนานาชนิดผสมผสานกับกลิ่นข้าวและกลิ่นไข่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ มีมิติที่ชัดเจนแต่กลับกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกัน
หวังชุ่ยฮวาลอบกลืนน้ำลาย
ความสงสัยเพียงเล็กน้อยในใจปลิวหายไปถึงชั้นฟ้าที่เก้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!
กลิ่นหอมแบบนี้ หน้าตาแบบนี้!
อย่าว่าแต่โรงแรมระดับห้าดาวเลย ต่อให้เป็นเชฟระดับจัดเลี้ยงผู้นำประเทศก็คงทำออกมาไม่ได้หรอก!
แต่ผลลัพธ์คือ!
เธอกลับมาเจอมันใต้สะพานแห่งนี้เนี่ยนะ!
"แม่คะ! ดูน่ากินจังเลย!"
หลี่เซียวเซียวขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วกระซิบ "กลิ่นนี้แหละใช่เลย!"
หวังชุ่ยฮวาพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร
เธอตลัวว่าถ้าขืนอ้าปาก น้ำลายก็คงจะไหลออกมาแน่ๆ
"อย่ามัวแต่อึ้งสิ ชิมเลย!"
หลี่เจี้ยนกั๋วแจกตะเกียบให้คนละคู่ ยกจานข้าวผัดขึ้นมาแล้วรีบยัดเข้าปาก!
"ร้อน ร้อน ร้อน!"
เขาร้อนจนต้องสูดปาก แต่ก็ไม่ยอมคายออกมา มีแต่จะกลืนลงไปอย่างบ้าคลั่ง
หวังชุ่ยฮวาอดไม่ได้ที่จะมองบนใส่เขา
ผู้ชายอกสามศอก ทำตัวลุกลี้ลุกลนแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน?
เธอหยิบช้อนขึ้นมา ตักข้าวผัดเข้าปากไปหนึ่งคำ
วินาทีต่อมา ทั้งร่างของเธอก็แข็งทื่อไปเลย!
รสชาติที่คุ้นเคย! อบอวลขึ้นมาในปาก!
วินาทีที่ข้าวเข้าปาก กลิ่นข้าวและกลิ่นไข่ก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง
พอกัดเบาๆ กุ้งแก้วก็สดเด้งสู้ฟัน แฮมก็เข้มข้นกลมกล่อม เม็ดข้าวโพดและถั่วลันเตาก็ให้สัมผัสที่กรุบกรอบ ช่วยเจือจางรสชาติของทั้งสองอย่างให้เข้ากัน
ทั้งช่องปากกลายเป็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่
ต่อมรับรสทุกต่อมถูกกระตุ้นให้เปิดรับอย่างเต็มที่!
อร่อย!
นี่มันอร่อยเกินไปแล้ว!
หวังชุ่ยฮวาใช้ชีวิตมาสี่สิบกว่าปี ไม่เคยได้กินข้าวผัดไข่ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย
เมื่อเทียบกับข้าวผัดไข่เวอร์ชันซีฟู้ดจานนี้แล้ว ที่เธอเคยกินมาก่อนหน้านี้มันคืออะไรกันเนี่ย!
"แม่คะ....ทำไมแม่ร้องไห้ล่ะ?"
หลี่เซียวเซียวที่กำลังโซ้ยข้าวผัดอยู่ถึงกับตกใจ
ท่าทางของแม่เธอน่ากลัวเกินไปแล้ว
"ไม่ได้ร้อง ไม่ได้ร้อง!"
หวังชุ่ยฮวาเช็ดหางตา พยายามกลั้นจนตาสองข้างแดงก่ำ อร่อยชิบหายเลยโว้ย!
ครอบครัวทั้งสามคนไม่พูดไม่จา
ก้มหน้าก้มตาจัดการกับข้าวผัด
กินหมดไปหนึ่งจานก็ต่ออีกหนึ่งจาน
ใต้สะพานเหลือเพียงเสียงตะเกียบกระทบจานดังกริ๊กๆ
ห้านาทีต่อมา
"ขอฉันอีกที่หนึ่ง!"
หลี่เซียวเซียวเงยหน้าขึ้นมา จานหลายใบที่อยู่ตรงหน้าสะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่มีข้าวเหลือแม้แต่เม็ดเดียว
"ฉันก็เอาด้วย!"
หลี่เจี้ยนกั๋วรีบยกมือขึ้นมาทันที กลัวว่าจะช้าไปแม้แต่ก้าวเดียว!
หวังชุ่ยฮวาไม่พูดอะไร มือของเธอกำลังคลำไปบนโต๊ะแล้ว
ผลปรากฏว่าเธอก็พบความจริง
หมดแล้ว?
ข้าวผัดไข่สิบที่?
หมดเกลี้ยงแค่นี้เนี่ยนะ?