บทที่ 20 - หนอนตัดเส้นเอ็น!

บทที่ 20 - หนอนตัดเส้นเอ็น!

หวังป๋าเดินตามเถ้าแก่ลู่ลัดเลาะผ่านลานหลังร้านธัญพืชสกุลลู่ เดินผ่านเล้าไก่และคอกสุกร ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องมืดทึบห้องหนึ่ง

รอบด้านมืดมิดจนมองไม่เห็นสิ่งใด ทำให้ภายในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตึงเครียดขึ้นมา

หรือว่าเถ้าแก่ลู่จะล่วงรู้ถึงหินวิญญาณสองก้อนในตัวเขา จึงคิดจะลอบสังหารเขาอย่างนั้นหรือ

เมื่อคิดถึงจุดนี้ หวังป๋าก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสั่นไปถึงแผ่นหลัง ลำคอเริ่มแห้งผาก

"แค่ก เถ้าแก่ลู่ ท่านจะพาข้าน้อยมาดูสิ่งใดกันแน่ขอรับ ไม่ใช่บอกว่าจะพามาดูของที่ใช้แทนเมล็ดหญ้าทะลวงชีพจรหรอกหรือขอรับ"

"ลูกค้าอย่าเพิ่งใจร้อน ถึงแล้ว"

เสียงของเถ้าแก่ลู่ดังมาจากเบื้องหน้า

จากนั้นโดยไม่รอให้หวังป๋าเอ่ยปาก แสงเทียนก็พลันสว่างวาบขึ้นมาจากเบื้องหน้า

"เถ้าแก่ลู่ นี่คือ..."

ยังกล่าวไม่ทันจบ หวังป๋าก็เบิกตากว้างในทันที!

ภายใต้แสงเทียน สาดส่องให้เห็นสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดที่กำลังอ้าปากกางกรงเล็บเต้นเร่าอยู่ทั่วทุกสารทิศ พวกมันบิดกายไปมา รยางค์ที่ดูคล้ายหนวดเกาะติดอยู่บนกำแพง ขื่อคา โต๊ะทำงาน...

ทั้งห้องราวกับเป็นรังของสัตว์ประหลาดอันน่าสะพรึงกลัว!

"ทะ..."

หวังป๋าอ้าปากอุทานด้วยความตกใจ

"อะไรหรือ"

เถ้าแก่ลู่รู้สึกงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะอธิบายต่อ

"นี่คือหนอนตัดเส้นเอ็น เป็นแมลงวิญญาณระดับหนึ่งขั้นต่ำชนิดพิเศษ!"

"พวกมันชอบอาศัยอยู่ในร่างกายของสิ่งมีชีวิต คอยชอนไชตัดเส้นเอ็นทะลวงชีพจร แม้ว่าการทำเช่นนี้จะบั่นทอนอายุขัยอันแสนสั้นของพวกมันอย่างรวดเร็วก็ตาม...จึงได้ชื่อว่า 'หนอนตัดเส้นเอ็น'"

ยังกล่าวไม่ทันขาดคำ

หวังป๋าก็จ้องมองหนวดเส้นหนึ่งที่เลื้อยคดเคี้ยวลงมาจากขื่อคา หล่นแหมะลงบนศีรษะของเถ้าแก่ลู่ ก่อนจะชอนไชเข้าไปในรูหูของเขาดังกุกกัก!

ทว่าเถ้าแก่ลู่กลับทำราวกับไม่รู้สึกรู้สาอันใด เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยต่อไป

"แมลงชนิดนี้หวาดกลัวแสงสว่าง ชอบอาศัยอยู่ในร่างกายมนุษย์ นก สัตว์เดรัจฉาน ปลา และแมลง...ซี๊ด...ทว่าสิ่งที่มันโปรดปรานมากที่สุดกลับเป็นสิ่งของที่มีพลังปราณอัดแน่น อย่างเช่น...หินวิญญาณ"

เถ้าแก่ลู่ล้วงหินวิญญาณออกมาจากแขนเสื้อ วางมันลงบนฝ่ามือ

วินาทีต่อมา

หวังป๋าก็ได้เห็นภาพที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าเดิม!

ริมฝีปากของเถ้าแก่ลู่อ้าออกโดยไม่รู้ตัว สิ่งมีชีวิตที่มีลักษณะคล้ายหนวดสีดำสนิทชอนไชออกมาจากปากของเขา จากนั้นก็เลื้อยไปตามท่อนแขนด้วยความเร็วสูง เข้าไปโอบรัดหินวิญญาณก้อนนั้นเอาไว้

หนวดเส้นนั้นขยุกขยิกไปมาอยู่บนหินวิญญาณในมือของเถ้าแก่ลู่อย่างต่อเนื่อง

ดูเหมือนมันจะมีความสุขเป็นอย่างมาก

เถ้าแก่ลู่มองไปที่ฝ่ามือ บนใบหน้าปรากฏร่องรอยของความรังเกียจและจนปัญญา เขายื่นมือเข้าไปใกล้หวังป๋า เพื่อให้อีกฝ่ายมองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น พร้อมกับอธิบาย

"นี่แหละคือของวิเศษที่ข้าบอกว่าสามารถช่วยเจ้าทะลวงเส้นชีพจร เร่งความเร็วในการฝึกฝนคัมภีร์เสริมกายาได้"

"มีคนเคยใช้มันมานักต่อนักแล้ว"

"ราคาถูกแสนถูก หนึ่งร้อยตัวใช้หินวิญญาณเพียงสองก้อนเท่านั้น เพียงพอให้เจ้าใช้ฝึกฝนได้สิบกว่าวันเลยทีเดียว!"

"แน่นอนว่า...มันออกจะน่าสะอิดสะเอียนไปสักหน่อย"

หวังป๋าอึ้งงัน

"หึหึ ท่านช่างพูดจาไพเราะเสียจริง"

แค่สะอิดสะเอียนไปหน่อยอย่างนั้นหรือ

ตอนนี้เขาขนลุกชันไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเลยด้วยซ้ำ!

แต่เขาก็ยังฝืนทำใจดีสู้เสือเอ่ยถามออกไป

"หนอนชนิดนี้ ต้องทำอย่างไรถึงจะช่วยสนับสนุนการฝึกฝนได้ขอรับ"

"ง่ายนิดเดียว เพียงปล่อยให้มันมุดเข้าไปในร่างกาย จากนั้นก็โคจรคัมภีร์เสริมกายาก็เป็นอันเสร็จสิ้น ไม่จำเป็นต้องใช้หินวิญญาณล่อมันออกมาด้วยซ้ำ โดยปกติแล้วเมื่อปล่อยหนอนหนึ่งตัวเข้าไปในร่างกาย มันก็จะกัดกินจุดฝังเข็มและเส้นชีพจรอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของมันก็จะค่อยๆ ละลายหายไป และจะส่งผลให้เส้นชีพจรทะลวงเปิดออกโดยธรรมชาติ ทว่ามันก็มีผลข้างเคียงเล็กน้อย นั่นคือในระหว่างการฝึกฝนจะเจ็บปวดทรมานจนแทบจะทนไม่ไหว"

"แน่นอนว่า หากเทียบกับการหล่อหลอมรากปราณ เรื่องพวกนี้ก็นับว่าเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น"

เถ้าแก่ลู่อธิบายอย่างหมดเปลือก ไร้ซึ่งความลับปิดบัง

หวังป๋าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก

"สองก้อนหินวิญญาณต่อหนึ่งร้อยตัว...แพงเกินไปขอรับ"

เถ้าแก่ลู่จึงย้อนถามกลับไปทันที

"เช่นนั้นเจ้าคิดว่าราคาเท่าใดถึงจะเหมาะสมเล่า"

หวังป๋านึกถึงคำพูดของมารดาในชาติก่อนที่เคยสอนไว้ว่า เวลาต่อราคาให้ต่อครึ่งหนึ่ง แล้วรอดูว่าอีกฝ่ายจะว่าอย่างไร

เขากัดฟันแน่น

"หินวิญญาณสองก้อนต่อสองร้อยตัวขอรับ!"

"ตกลง!"

เถ้าแก่ลู่ตอบตกลงอย่างเด็ดขาดและรวดเร็ว

ทำเอาหวังป๋าที่ถือหูน้ำเต้าบรรจุหนอนเดินออกจากร้านยังคงรู้สึกมึนงง

เหตุใดเขาถึงไม่ต่อรองราคาสักนิดเลยเล่า

กำไรมันเยอะถึงเพียงนี้เชียวหรือ

เขารู้สึกเหมือนตนเองได้กำไร ทว่าลึกๆ แล้วกลับรู้สึกเหมือนถูกเอาเปรียบอย่างไรพิกล

มองตามแผ่นหลังของหวังป๋าที่เดินจากไป เถ้าแก่ลู่ถึงกับรีบคลายฝ่ามือที่กำแน่นไพล่หลังจนซีดเผือด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"เจ็บแทบตายอยู่แล้ว!"

แต่ถึงแม้จะเจ็บปวดเจียนตาย ไม่นานเขาก็กลับมามีใบหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน ฮัมเพลงในคออย่างอารมณ์ดี ท่าทางประหลาดเช่นนี้ทำให้ลูกจ้างในร้านอดสงสัยไม่ได้

"เถ้าแก่ ธุรกิจหินวิญญาณแค่สองก้อน เหตุใดท่านถึงดูมีความสุขนักเล่าขอรับ ตอนขายได้ยี่สิบก้อนยังไม่เห็นท่านดีใจถึงเพียงนี้เลย"

"เจ้าจะไปรู้อะไร เมื่อครู่นี้ข้าเจ็บจนแทบขาดใจ! แต่ในที่สุดก็สลัดเจ้าพวกตัวผลาญเงินพวกนี้ออกไปได้เสียที! หากไม่ใช่เพราะเจ้านั่นไม่มีหินวิญญาณ ข้าก็อยากจะเหมาขายหนอนพวกนี้ให้เขาในราคาถูกๆ ไปให้หมดเสียด้วยซ้ำ"

"พวกมันผลาญหินวิญญาณของข้าไปตั้งเท่าไรแล้ว!"

"ก็จริงนะขอรับ เช่นนั้นก็สมควรดีใจแล้ว!"

...

หวังป๋าอุ้มหูน้ำเต้าและยาปลุกกำหนัดไก่ล้ำค่าห่อหนึ่งที่ซื้อมาจากร้านสมุนไพรในราคาสามร้อยตำลึงเงิน เดินทางกลับมายังหมู่บ้าน

"ยาแค่ห่อเดียวขายแพงถึงเพียงนี้ หน้าเลือดเกินไปแล้ว!"

หวังป๋าบ่นอุบ ก่อนจะรีบหยิบยาออกมาส่วนหนึ่ง ผสมน้ำ แล้วนำไปเทใส่รางอาหารของไก่ล้ำค่าตัวผู้

ขอลองทดสอบสรรพคุณดูก่อน

เมื่อเห็นว่าไก่ล้ำค่าตัวผู้กินเข้าไปแล้ว เขาก็เฝ้ารอคอยอย่างอดทน

เป็นดังคาด ไม่นานก็เห็นไก่ล้ำค่าตัวผู้เริ่มกระสับกระส่าย เดินไปเดินมาอย่างลนลาน กระพือปีกพรึบพรับ ทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาเช้า มันกลับโก่งคอขันเสียงดังลั่นอย่างไร้สาเหตุ

หงอนบนหัวยิ่งบวมเป่งราวกับมีเลือดคั่ง

หวังป๋าดีใจจนเนื้อเต้น!

ผู้ที่เคยเลี้ยงไก่ย่อมรู้ดีว่า นี่เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่าไก่ตัวผู้เริ่มมีอารมณ์พลุ่งพล่านแล้ว!

เขาเห็นไก่ล้ำค่าตัวนี้ยืดอกอย่างภาคภูมิ ดวงตาเป็นประกาย ค่อยๆ เขยิบเข้าไปใกล้ฝูงไก่ล้ำค่า

จากนั้นมันก็กระโจนขึ้นไปคร่อมไก่ล้ำค่าตัวผู้อีกตัวหนึ่ง แล้วขย่มอย่างบ้าคลั่ง!

หวังป๋า "!!!"

เจ้าบ้าเอ๊ย ผิดตัวแล้ว! นั่นมันพี่น้องของเจ้าต่างหาก!

หวังป๋ากรีดร้องอยู่ภายในใจ!

เขารีบวิ่งเข้าไปหวังจะกระชากเจ้าไก่บัดซบตัวนี้ลงมา

แต่ยังไม่ทันจะถึงตัว เขาก็เห็นมันลงมาเองอย่างสงบราวกับนักบุญผู้บรรลุธรรม

"เอ่อ..."

หวังป๋าที่เห็นฉากนี้ถึงกับปวดฟัน

จะเสร็จไวไปหรือไม่

เขายังไม่ถอดใจ จึงลองป้อนยาให้ไก่ล้ำค่าตัวผู้อีกตัว

ผลลัพธ์ที่ได้ทำให้เขาแทบหงายหลัง ไก่ล้ำค่าตัวผู้ตัวนี้กวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะกระโจนขึ้นไปคร่อมลูกไก่ตัวผู้ตัวเล็กๆ...

"มารดามันเถอะ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่ได้ผล!"

หวังป๋าโกรธจัด เขาจับไก่ล้ำค่าตัวผู้ที่กำลังคึกคักตัวนี้โยนเข้าไปขังรวมกับฝูงแม่ไก่ล้ำค่าเสียเลย

ผลปรากฏว่า ไก่ล้ำค่าตัวผู้ตัวนี้กลับตีฝ่าวงล้อมออกมา แล้วกระโจนขึ้นไปคร่อมรองเท้าบูทของหวังป๋าที่ตากไว้ด้านข้าง ก่อนจะขย่มอย่างบ้าคลั่ง...

ท้ายที่สุดหวังป๋าก็ทนไม่ไหว จัดการถ่ายทอดอายุขัยให้มันไปนิดหน่อย เตรียมตัวจะเชือดมันทิ้งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

"ดูเหมือนว่าเส้นทางนี้จะใช้ไม่ได้ผลเสียแล้ว!"

หวังป๋าที่จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นทิ้งตัวลงนั่งบนขั้นบันไดหิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความจนปัญญา

เขาเริ่มตระหนักถึงความยากลำบากในการขยายพันธุ์ของไก่ล้ำค่าแล้ว

ไก่ตัวผู้นั้นดื้อรั้นไม่ยอมฟังใครเลย!

มิน่าเล่าสำนักถึงได้ใจกว้างถึงเพียงนี้ นอกจากเครื่องบรรณาการแล้ว ที่เหลืออนุญาตให้จัดการเองได้ทั้งหมด

ที่แท้พวกเขาก็รู้ถึงความยากลำบากในการขยายพันธุ์ไก่ล้ำค่ามาตั้งแต่แรก จึงแสร้งทำเป็นใจกว้างเท่านั้นเอง

"การพึ่งพาตนเองเพื่อเพาะพันธุ์ขยายฝูงไก่นั้น ชั่วคราวนี้คงต้องพับเก็บไปก่อน"

หวังป๋าถอนหายใจยาว

เช่นนั้นหนทางที่จะเดินต่อไปได้ก็มีไม่มากนัก

ทำได้เพียงนำไก่จิตวิญญาณไปแลกเป็นไก่ล้ำค่า จากนั้นเมื่อทะลวงอายุขัยเสร็จสิ้น ก็ทำตามขั้นตอนเช่นนี้ซ้ำไปเรื่อยๆ

ข้อดีคือรวดเร็ว ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาเพาะเลี้ยงเอง

แต่ปัญหาเดียวก็คือ เขาไม่สามารถอธิบายได้ว่าเหตุใดตนเองจึงมีไก่จิตวิญญาณมากมายถึงเพียงนี้

ถึงแม้ว่าเขาจะสามารถใช้พลังเทพหยินซ่อนเร้นตนเองได้ แต่หากขายไก่จิตวิญญาณออกไปมากๆ ไม่ช้าก็เร็วย่อมต้องดึงดูดความสนใจจากทางสำนักอย่างแน่นอน

"ดังนั้น ปัญหาก็วนกลับมาที่จุดเดิม...จะฟอกขาวไก่จิตวิญญาณจำนวนมากเหล่านี้ได้อย่างไร"

อันที่จริงเขาก็อยากจะเลี้ยงสัตว์ชนิดอื่นด้วยเช่นกัน อย่างเช่นเต่า ซึ่งมีขนาดเล็ก ไม่เป็นที่สะดุดตา อีกทั้งยังมีอายุยืนยาว น่าเสียดายที่ไม่พบเห็นเต่าในตลาดเลย

การเลี้ยงไก่ในฟาร์มเลี้ยงไก่ ก็เป็นเพียงหนทางเดียวในยามนี้ที่เขาพอจะทำได้ โดยไม่เป็นที่จับตามองจนเกินไป

หวังป๋ามองไปที่หูน้ำเต้าข้างเอว

ในนั้น อาจเป็นความหวังในการฟอกขาวไก่จิตวิญญาณของเขาก็เป็นได้

หนอนตัดเส้นเอ็น!

[จบแล้ว]