บทที่ 22 หน่อไม้ฤดูหนาวเต็มคันรถ

บทที่ 22 หน่อไม้ฤดูหนาวเต็มคันรถ

มองดูเฉินต้าจ้วงที่ยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ด้านข้าง จางเล่ยก็ตะโกนร้องบอกว่า 「ต้าจ้วง ไม่ต้องขุดแล้ว ขุดอีกเกวียนวัวของพวกเราจะใส่ไม่พอนะ」

เฉินต้าจ้วงมองดูหน่อไม้ฤดูหนาวที่ทับถมกันเป็นภูเขาย่อมๆ บนเกวียนวัว ถึงได้หยุดการกระทำในมือลง 「พี่เล่ย พวกเราจะไปตัวอำเภอกันตอนนี้เลยไหม」

「อืม แกพักผ่อนสักหน่อย ประเดี๋ยวพวกเราก็ลงเขาไปตัวอำเภอกัน」 จางเล่ยพยักหน้า

หลังจากปรับเปลี่ยนเรียบง่ายเสร็จสรรพ ก็เตรียมตัวลงเขา

เพราะทางลงเขามันลาดชัน เดิมทีจางเล่ยคิดอยากจะให้เฉินต้าจ้วงเป็นคนขับเกวียนวัว ส่วนตัวเองไปอยู่ด้านหลังเกวียนวัวคอยช่วยประคองหน่อไม้ฤดูหนาวไว้สักหน่อย หน่อไม้ที่พวกเขาสองคนเหน็ดเหนื่อยขุดมา หากร่วงหล่นไปก็น่าเสียดาย

ทว่าเฉินต้าจ้วงไม่ยินยอมท่าเดียว สุดท้ายแล้วยังคงเป็นจางเล่ยขับเกวียนวัว เฉินต้าจ้วงคอยช่วยประคองหน่อไม้ฤดูหนาวอยู่ด้านหลัง

ทว่าหลังจากลงเขามาแล้ว หนทางก็ราบเรียบขึ้น จางเล่ยให้ต้าจ้วงขึ้นมานั่งพักผ่อนบนเกวียนวัวในทันที ส่วนตัวเองเป็นคนขับเกวียนวัวมุ่งหน้าเร่งเดินทางไปทางทิศทางของตัวอำเภอ

หลังจากมาถึงตัวอำเภอ เกวียนวัวของจางเล่ยก็ดึงดูดสายตาของคนเดินถนนไม่น้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเห็นหน่อไม้ฤดูหนาวบนเกวียนวัวเหล่านั้นแล้ว ก็มีคนบางส่วนค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้

เฉินต้าจ้วงกลัวคนเดินถนนจะแอบหยิบหน่อไม้ฤดูหนาวบนเกวียนวัวไป จึงกระโดดลงจากเกวียนวัวโดยตรง เดินตามอยู่ข้างเกวียนวัว ในแววตามีความระแวดระวังมองดูคนเดินถนนรอบด้าน

ชาติก่อนจางเล่ยเคยเห็นตรงริมถนน พ่อค้าขายผลไม้ปั่นสามล้ออยู่ด้านหน้าอย่างสุดแรง ด้านหลังมีคนเดินเท้าแอบหยิบผลไม้บนรถสามล้อไป

ยามนี้ดูท่าแล้ว คนที่ศีลธรรมเสื่อมทราม คุณภาพต่ำต้อยไม่ว่าอยู่ในยุคสมัยไหนล้วนมีอยู่ทั้งนั้น

ในใจของจางเล่ยยกนิ้วโป้งชมเชยความรอบคอบของเฉินต้าจ้วง ขยับดึงบังเหียนขึ้นเล็กน้อย ขับเกวียนวัวให้เดินเร็วขึ้นมาหน่อย

หลังจากมาถึงสถานีรับซื้อ จางเล่ยให้เฉินต้าจ้วงเฝ้าเกวียนวัวไว้ ส่วนตัวเองในมือหิ้วหน่อไม้ฤดูหนาวหัวหนึ่งเดินเข้าไปด้านใน

เมื่อเห็นคนด้านหลังเคาน์เตอร์คือหยางไอ้จวิน ในใจก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

「สหาย ยังจำฉันได้ไหม」

「ย่อมจำได้แน่นอน แกไม่ใช่สหายตัวน้อยที่ขายหน่อไม้ฤดูหนาวให้ฉันเมื่อวานหรอกหรือ！」 หยางไอ้จวินแย้มยิ้ม 「จริงสิ หากพวกแกจับกระต่ายป่าได้อีกสามารถเอาหนังมาด้วยนะ หากคุณภาพเหมือนกับผืนก่อนหน้านี้ ฉันจะรับซื้อตามราคาผืนละสามหยวนทั้งหมด」

「หนังกระต่ายป่าฉันก็นำมาด้วยจำนวนหนึ่งเหมือนกัน！ ทว่าวันนี้พวกเรามาเพื่อขายสิ่งนี้เป็นหลัก！」 จางเล่ยยิ้มพลางชูหน่อไม้ฤดูหนาวในมือขึ้น

หยางไอ้จวินรับไปตรวจดูรอบหนึ่ง ยิ้มพลางตอบกลับว่า 「คุณภาพไม่เลว เช่นนั้นก็เหมือนกับเมื่อวาน รับซื้อตามราชาชั่งละสองเหมาห้าเฟิน！ แกมีเท่าไหร่」

จางเล่ยยื่นนิ้วชี้ออกมานิ้วหนึ่ง

「แค่หัวเดียวนี้งั้นรึ」 หยางไอ้จวินที่ไม่เข้าใจความหมายลองคะเนน้ำหนักหน่อไม้ฤดูหนาวในมือ คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย หน่อไม้ฤดูหนาวนี้น่าจะหนักราวสามสี่ชั่ง รับซื้อไว้ก็ได้ ถึงเวลาเอาไปส่งให้โรงอาหารเล็กของหน่วยงาน

「ไม่ใช่หัวเดียว ทว่าคันรถหนึ่ง！」 เมื่อรู้ว่าหยางไอ้จวินเข้าใจความหมายของตัวเองผิด จางเล่ยก็ยิ้มอย่างลุแก่โทษเล็กน้อย

「คันรถหนึ่ง？？？」 หยางไอ้จวินมีสีหน้าตกตะลึง

「อยู่ด้านนอกนี่เอง」 จางเล่ยพยักหน้า

หยางไอ้จวินที่ไม่ยอมเชื่อเรื่องลี้ลับเดินตามจางเล่ยมาถึงหน้าประตู เมื่อเขาเห็นหน่อไม้ฤดูหนาวที่ทับถมราวกับภูเขาย่อมๆ บนเกวียนวัวแล้ว ทั้งร่างก็ถึงกับทึ่มทื่อไปเลย

「นี่ล้วนเป็นแกเพิ่งขุดมาจากบนเขาหมดเลยงั้นรึ」 หยางไอ้จวินถาม

「ใช่ ล้วนเพิ่งขุดออกมา เกวียนวัวนี่ฉันยืมมาจากทีมผลิต」 จางเล่ยพยักหน้าอย่างซื่อๆ

「เอาเถอะ แกขนเข้ามาคัดแยกน้ำหนัก ฉันจะรับซื้อไว้ให้แกทั้งหมด」 ในใจของหยางไอ้จวินลอบยินดี หน่อไม้ฤดูหนาวคุณภาพไม่เลวที่รับซื้อจากจางเล่ยครั้งก่อน นำไปขายให้หน่วยงานเล็กแห่งหนึ่ง ผลตอบรับดีมากเลยทีเดียว

ครั้งนี้หน่อไม้ฤดูหนาวมากมายขนาดนี้คาดว่าจะสามารถเอาไปส่งให้ตั้งหลายหน่วยงานเลยเชียว！

เฉินต้าจ้วงยังคงเฝ้าเกวียนวัวอยู่ด้านนอก ส่วนจางเล่ยใช้ตะกร้าไม้ไผ่ใส่หน่อไม้ฤดูหนาวบนรถ แบกอยู่สี่เที่ยว ถึงจะเสร็จสิ้น

ผ่านเครื่องชั่งตั้งพื้น น้ำหนักสามร้อยชั่งพอดีเป๊ะ