บทที่ 9 ทุกท่าน มาฟาร์มกันเถอะ!

เฉินโจวทอดสายตาลง หน้าต่างระบบก็ปรากฏขึ้น

【แก่นหยกพฤกษามรกต】

【ของวิเศษระดับ 5】

【มักเติบโตในสถานที่ที่ต้นไม้ร่มครึ้ม และเปี่ยมล้นไปด้วยพลังงานธาตุไม้】

【หากนำมารับประทาน จะสามารถหล่อเลี้ยงรากวิญญาณธาตุไม้ที่อยู่ต่ำกว่าระดับ 5 ได้ อีกทั้งยังสามารถนำมาใช้ปลดล็อกสิ่งก่อสร้างอย่างเช่น นาปราณ สวนสมุนไพร เป็นต้น】

!!!

เฉินโจวรวบรวมสมาธิ ท่อนไม้สีเขียวมรกตท่อนนี้ก็หล่นลงมาอยู่ในมือของโครงกระดูก

"ให้ตายเถอะ!"

ของวิเศษระดับ 5 เชียวหรือ??

นี่มันระดับไหนกัน??

เฉินโจวเป็นเพียงสิ่งชั่วร้ายมือใหม่ที่เพิ่งจะปลดล็อกร้านค้าระดับ 1 และบ่าวหลอนในมือก็ล้วนเป็นเพียงระดับ 1 เท่านั้น

จู่ๆ ก็โยนของวิเศษระดับ 5 มาให้เขา ลาภก้อนโตขนาดนี้เป็นเรื่องจริงหรือนี่?

เฉินโจวรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน

เขาอดไม่ได้ที่จะกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมรอบด้านอยู่ครู่หนึ่งโดยสัญชาตญาณ

สถานที่ที่เปี่ยมล้นไปด้วยพลังงานธาตุไม้อย่างนั้นหรือ?

หมายถึงป่าคนตายหรือ?

เฉินโจวเผยสีหน้าสงสัย

ตำแหน่งที่เขาอยู่ในตอนนี้ถือว่าเป็นบริเวณชายป่าคนตาย

ใต้ฝ่าเท้าคือผืนดินสีแดงอมดำ หญ้าป่าขึ้นหรอมแหรมจนน่าสงสาร สายลมม้วนเอาใบไม้แห้งหมุนวน แม้จะเป็นตอนกลางวันก็ยังมองไม่เห็นแสงแดดแม้แต่น้อย

นี่เจ้าบอกข้าว่าคือสถานที่ที่ต้นไม้ร่มครึ้ม และเปี่ยมล้นไปด้วยพลังงานธาตุไม้อย่างนั้นหรือ?

เฉินโจวรู้สึกว่าสติปัญญาของตนเองกำลังถูกหยามหยัน

แต่ในเมื่อสภาพแวดล้อมไม่ได้มีปัญหาเช่นนี้ ปัญหาก็ย่อมต้องมาจากชาวบ้านเหล่านี้อย่างแน่นอน

เฉินโจวแบ่งปันการรับรู้ร่วมกับบ่าวหลอนกระดูกขาว กระดูกนิ้วอันเย็นเฉียบลูบไล้แก่นหยกพฤกษามรกต เขากวาดสายตามองชาวบ้านสิบกว่าคนที่คุกเข่าหมอบกราบอยู่เต็มพื้นไปทีละคน

เขาอยากจะเห็นนักว่าใครหน้าไหน ที่มอบความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้เขาถึงเพียงนี้

ชาวบ้านทั้งหมดคุกเข่าหมอบกราบอยู่บนพื้น ล้วนมองเห็นฉากที่แก่นหยกมรกตลอยเข้าไปในมือของโครงกระดูก

หลังจากโครงกระดูกจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก็เงยหน้ามองไปรอบๆ และในที่สุดก็เลื่อนสายตาอันว่างเปล่ามายังพวกเขา แต่ละคนต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

หลี่ต้าจู้ใจหล่นวูบ

ท่อนไม้สีเขียวท่อนนี้ เขาเป็นคนตัดมันเอง

เขาเองก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เดิมทีก็ตัดต้นไม้อยู่ดีๆ จนกระทั่งวินาทีที่ต้นไม้ใหญ่ล้มลง

ท่อนไม้สีเขียวมรกตที่เปล่งประกายแวววาวท่อนนี้ก็กลิ้งออกมา ราวกับงอกออกมาจากความว่างเปล่า นอนกองอยู่คู่กับต้นไม้ใหญ่ที่ล้มลง

หลี่ต้าจู้ไม่รู้ว่าใต้เท้าเทพมารต้องการนำไม้เหล่านี้ไปทำสิ่งใด

ในตอนนั้นหลี่ต้าจู้ยังขบคิดว่า ใต้เท้าเทพมารต้องการไม้มากมายถึงเพียงนี้ ย่อมต้องนำไปก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างขนาดใหญ่อย่างแน่นอน

เขาเห็นด้วยอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงออกแรงตัดต้นไม้อย่างแข็งขันเป็นพิเศษ

ทวยเทพที่ยิ่งใหญ่อย่างใต้เท้าเทพมาร แม้จะอยู่ในสถานที่รกร้างห่างไกลอย่างป่าคนตาย ก็สมควรจะมีศาลบรรพชนและศาลเจ้าอันโอ่อ่า!

ท่อนไม้สีเขียวมรกตท่อนนี้ ไม่ใช่ว่าเหมาะเจาะพอดีสำหรับการนำไปแกะสลักเป็นรูปเคารพหยกให้ใต้เท้าเทพมารหรอกหรือ?

หลี่ต้าจู้คิดเช่นนั้นในตอนนั้น

แต่หรือว่า...

จะเป็นเขาที่เก็บสิ่งของที่ไม่ควรเก็บ และทำเรื่องดีให้กลายเป็นเรื่องร้ายไปแล้ว?

เมื่อสบเข้ากับสายตาของโครงกระดูก หลี่ต้าจู้ก็หวาดหวั่นเป็นอย่างมาก เขาเป็นฝ่ายยอมรับออกมาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก "ใต้เท้า ไม้ท่อนนี้... ข้าเป็นคนตัดมาขอรับ"

"มีปัญหาอันใดหรือเปล่าขอรับ..."

ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสูงแปดฉื่อ ในยามนี้กลับเหมือนเด็กที่ทำความผิด คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยท่าทางน่าสงสาร ในมือยังคงกำมีดเลาะกระดูกอันน่าเกรงขามไว้

ทว่าเขากลับพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหดตัวให้เล็กลง

ทั้งอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง

"ดีๆๆ พี่ชายคนตัดฟืน เจ้าทำสำเร็จในการดึงดูดความสนใจของข้าแล้ว!"

เฉินโจวพยักหน้าด้วยความชื่นชม

เขามีความทรงจำเกี่ยวกับหลี่ต้าจู้อยู่บ้าง เป็นพวกกระตือรือร้นในการตัดต้นไม้ ในตอนเริ่มแรกก็มีชายผู้นี้เป็นหนึ่งในคนที่เป็นผู้นำตัดต้นไม้

หลี่ต้าจู้ไม่เห็นโครงกระดูกมีคำสั่งใดๆ จึงรวบรวมความกล้าสบตากับโครงกระดูก

กลิ่นอายแห่งความตายที่แฝงอยู่ในความเงียบสงัดนั้น รุนแรงเสียจนทำให้เขาแทบขาดใจ

นี่คือความน่าเกรงขามที่มาจากทวยเทพ!

แต่เมื่อเห็นว่าใต้เท้าเทพมารไม่ได้ตำหนิติเตียนเขา ทั้งยังไม่มีท่าทีว่าจะลงโทษ หนำซ้ำยังพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

หลี่ต้าจู้ก็ดีใจจนแทบคลั่ง

สรุปว่าเขาไม่ได้ทำผิด?

ใต้เท้าเทพมารยอมรับเขาแล้ว?

หลี่ต้าจู้บีบด้ามมีดเลาะกระดูกอันดุดันในมือแน่น แล้วรีบเล่าเรื่องราวต้นสายปลายเหตุที่ตัดต้นไม้แล้วได้ของวิเศษออกมาจนหมดเปลือกทันที

เขาเปลี่ยนท่าทีจากที่เคยหวาดหวั่นกล้าๆ กลัวๆ ก่อนหน้านี้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและโอ้อวด

เมื่อเห็นเทพมารพยักหน้าให้เขาอย่างไม่ขาดสาย ความปีติยินดีในใจของหลี่ต้าจู้ก็ยิ่งเพิ่มพูน

การได้รับความสนใจจากทวยเทพ นับเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่เทียมฟ้า!

ไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้เกิดความภาคภูมิใจได้มากไปกว่าการได้รับการยอมรับจากทวยเทพอีกแล้ว!

ยิ่งเฉินโจวฟังก็ยิ่งรู้สึกชาหนึบ

เดิมทีเขาคิดว่าของวิเศษระดับฟ้าดินเช่นนี้ น่าจะต้องอาศัยวาสนาและจังหวะเวลาที่ประจวบเหมาะอย่างยิ่งยวดจึงจะบังเอิญได้มาครอบครองเสียอีก

แต่ฟังจากคำบอกเล่าของพี่ชายคนตัดฟืน แค่ตัดต้นไม้ธรรมดา พอตัดเสร็จมันก็ดรอปออกมาเองงั้นหรือ?

นี่เจ้ากำลังเล่นเกม Diablo อยู่หรือไง?

แค่ฟาร์มมอนสเตอร์ก็ดรอปของวิเศษได้แล้วใช่ไหม!

ใครๆ ก็บอกว่าข้างกายมังกรหลับย่อมต้องมีหงส์ดรุณ

มีน้องชายที่มีนิมิตประหลาดแต่กำเนิดคนหนึ่งยังไม่พอ นี่พี่ชายคนตัดฟืนก็ไม่ยอมน้อยหน้า เปิดโปรแกรมโกงด้วยใช่ไหม?

ถ้าไม่ได้ปิดก็แปลว่าเปิดนั่นแหละ!

แค่ตัดต้นไม้ ก็ยังดรอปของวิเศษระดับ 5 ออกมาให้เจ้าได้!

ช่างเป็นบุคคลผู้มีความสามารถจริงๆ!

เฉินโจวเก็บแก่นหยกพฤกษามรกตลงไป หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็แลกโอสถนำโลหิตและโอสถเนื้อโลหิตมาอย่างละสองเม็ด แล้วส่งไปให้สือโถวและหลี่ต้าจู้ตามลำดับ

"ตกรางวัล!"

สำหรับผู้มีความสามารถ และผู้ที่สร้างผลงานอันโดดเด่น เฉินโจวจะต้องตบรางวัลให้อย่างงาม!

นี่ล้วนเป็นวัวม้าชั้นเยี่ยมที่จะคอยฟาร์มวัตถุดิบและผลิตสิ่งของให้ตนเองในวันข้างหน้า จำเป็นต้องฟูมฟักอย่างจริงจัง!

โอสถที่มีกลิ่นเหม็นฉุนแสบจมูกร่วงหล่นลงในมือของทั้งสอง

ทันใดนั้นก็ดึงดูดความอิจฉาริษยาจากชาวบ้านคนอื่นๆ

ไม่มีผู้ใดรังเกียจกลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้นั้นมาตั้งนานแล้ว ทว่าทุกคนกลับจ้องมองด้วยความอยากได้

ชายหน้าดำที่อยู่ข้างๆ หลี่ต้าจู้ยิ่งขยับเข้าไปใกล้เขา สายตาจับจ้องโอสถในมือของหลี่ต้าจู้ พลางสูดดมกลิ่นหอมของโอสถเข้าปอดลึกๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้ม

หลี่ต้าจู้หน้าดำทะมึน รีบยัดโอสถเข้าปาก ถลึงตาใส่ชายหน้าดำราวกับระวังโจรด้วยความโมโห

สือโถวยิ่งมีแววตาเป็นประกาย แววตาแห่งศรัทธาและความเคารพบูชาอันบริสุทธิ์ของเด็กหนุ่ม ไม่ได้ถูกปิดบังเอาไว้แม้แต่น้อย

หลังจากที่ทั้งสองกลืนโอสถลงไป

พลังงานเลือดเนื้อของสือโถวเพิ่มขึ้นเป็น 8 ส่วนกว่าๆ ในขณะที่หลี่ต้าจู้เพิ่งจะเฉียดใกล้ 2 ส่วน

อัตราการเพิ่มขึ้นมีผลลัพธ์เพียงครึ่งหนึ่งของการกลืนโอสถในครั้งแรก

คาดว่าอย่างมากก็คงใช้ได้อีกเพียงครั้งเดียว หากกลืนในครั้งต่อไป ก็คงจะไม่มีผลลัพธ์ใดๆ อีกแล้ว

ชายหน้าดำมองท่าทางของหลี่ต้าจู้ที่หันหลังให้เขาแล้วกลืนโอสถรวดเดียวลงท้อง ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเสียดาย

นี่คือโอสถยาวิเศษที่ทวยเทพประทานให้ ทุกคนล้วนได้เห็นความอัศจรรย์ของมันมาแล้ว คิดว่าต่อให้เป็นยาวิเศษที่สามารถชุบชีวิตคนตายและสร้างเนื้อติดกระดูกได้ในตำนาน ก็คงไม่ต่างไปจากนี้

เรื่องที่สือโถวได้รับรางวัลนั้นทุกคนต่างเข้าใจได้ เขาเป็นเด็กที่ทวยเทพโปรดปราน เป็นคนแรกที่มอบวิญญาณให้แก่ใต้เท้าเทพมาร

ดูได้จากนิมิตประหลาดที่ปรากฏขึ้นหลังจากสือโถวกลืนโอสถในครั้งแรก ก็สามารถมองออกได้แล้วว่าเขาได้รับความโปรดปรานมากเพียงใด

นั่นจะต้องเป็นพลังเทวะที่เทพมารประทานให้อย่างแน่นอน!

ทุกคนมีเพียงความอิจฉาเขาเท่านั้น

แต่หลี่ต้าจู้ เจ้าคนน่ารังเกียจผู้นี้อาศัยสิ่งใดกัน?

เพียงเพราะเขาเป็นคนตัดฟืน แล้วตัดต้นไม้เก่งกว่าอย่างนั้นหรือ?

ชาวบ้านต่างพากันคิดด้วยความไม่พอใจ ข้าก็ทำได้!

ไม่เห็นจะยากก็แค่ตัดต้นไม้ ตอนนี้ร่างกายของทุกคนแข็งแรงดีแล้ว ราวกับมีเรี่ยวแรงใช้ไม่มีวันหมด แค่ตัดต้นไม้ไม่ใช่หรือ ข้าจะตัดให้ดู!

แต่ละคนจะตัดสัก 100 ต้น!

ไม่ จะตัด 10,000 ต้น!

ไม่เชื่อหรอกว่าจะตัดต้นไม้ในป่าคนตายให้เตียนโล่งไม่ได้!

นอกจากนี้ก็ยังมีคนหัวไว ที่เพิ่งจะได้เห็นภาพที่หมัดโครงกระดูกทุบหินก้อนใหญ่มาหมาดๆ

พวกเขาลอบคาดเดาอยู่ในใจว่า หินก็น่าจะเป็นสิ่งที่ใต้เท้าเทพมารต้องการเช่นเดียวกัน

คนที่มาแก่งแย่งกันตัดต้นไม้มีมากเกินไป และยังถูกหลี่ต้าจู้ที่น่ารังเกียจชิงตัดหน้าไปก่อนแล้ว มิสู้ไปทุบหินสักหน่อย บุกเบิกเส้นทางแข่งขันใหม่ดีกว่า

ไม่แน่ว่าเส้นทางใหม่นี้อาจจะได้รับความโปรดปรานจากใต้เท้าเทพมารก็เป็นได้?

เฉินโจวไม่ได้ห้ามปรามในเรื่องนี้ ทั้งยังยินดีที่จะได้เห็นความสำเร็จอีกด้วย

ไม่ว่าจะเป็นหินหรือไม้ เขาก็ล้วนต้องการทั้งสิ้น

ทุกท่าน มาฟาร์มกันเถอะ!