บทที่ 2 ไม่ใช่สตรีมเมอร์แล้วจะผูกถุงน้ำสองใบไว้ที่เอวทำไม

บทที่ 2 ไม่ใช่สตรีมเมอร์แล้วจะผูกถุงน้ำสองใบไว้ที่เอวทำไม

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์จุดชนวนความยากรู้อยากเห็นของเขา เขาอยากเห็นนักว่าไอ้ระบำชุดนี้มันจะเด็ดดวงแค่ไหน

สวีทซอสชำเลืองมองช่องแชทด้วยสายตาเอียงอาย จากนั้นหน้าจอไลฟ์ก็มืดดับลง

ระว่างที่หวังเส้าจวินกำลังงง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็แผดดังขึ้นอีกครั้ง "ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ ค่าความชอบของอีกฝ่ายที่มีต่อคุณถึง 98 แล้ว ต้องการรับรางวัลคริติคอลเลยหรือไม่?"

หืม?

เฮ้ย แค่สั่งให้โชว์การแสดงก็เพิ่มค่าความชอบได้แล้วเหรอ?

นี่มันรสนิยมวิตถารแบบไหนกันเนี่ย?

"เดี๋ยวก่อน ปล่อยยัยนี่แสดงให้จบก่อน จากนั้นค่อยลองเปย์คาร์นิวัลอีกสักชิ้น ดูซิว่าจะเต็ม 100 ไหม"

จากนั้น สายตาของเขาก็จับจ้องกลับไปที่หน้าจอไลฟ์ แสงไฟสลัวพลันส่องสว่างขึ้นท่ามกลางความมืดมิดกะทันหัน

เห็นเพียงเงาร่างกำลังบิดส่ายไปมา

【วูหู้ มันยอดมาก!】

【ผ่านไปตั้งหลายเดือน ในที่สุดก็ได้เห็นระบำชุดนี้อีกครั้ง ขอบคุณพี่ใหญ่จุนหลินที่ช่วยให้พวกเราได้เบิกเนตรอีกหน】

ผู้ชมในห้องไลฟ์ตื่นเต้นกันสุดขีด ส่วนหวังเส้าจวินได้แต่จ้องมองเงาในจอตาค้าง

เขาอดไม่ได้ที่จะพิมพ์คอมเมนต์ส่งไป

จุนหลินเทียนเซี่ย: "เหตุผลสารพัดฉันพอเข้าใจนะ แต่ทำไมตรงเอวของสตรีมเมอร์ถึงมีถุงน้ำห้อยอยู่สองใบซะล่ะ?"

พอคอมเมนต์นี้เด้งขึ้นมา ทุกคนในห้องไลฟ์ต่างคาดไม่ถึงว่าเขาจะหลุดคำถามนี้ออกมา

【ฮ่าๆๆ ถุงน้ำเหรอ? ฮาเป็นบ้า! แต่พอลองดูก็เหมือนจริงๆ ว่ะ】

พี่ใหญ่จุนหลินใสซื่อเกินไปแล้ว!

【ฮิฮิ~】

จากนั้นคอมเมนต์ด้านล่างก็พากัน "ฮิฮิ" กันระงม

หวังเส้าจวินพลันตระหนักรู้ความจริงบางอย่าง

ภาพแปลกประหลาดผุดขึ้นในหัวตามสัญชาตญาณ ทำเอาเขาถึงกับหน้าถอดสี

เอาจริงดิ? อย่าบอกนะว่าเป็นเรื่องจริง?

เขาพลันนึกถึงรางวัลจากแพ็กเกจผู้เล่นใหม่ นั่นคือแผงข้อมูลตัวละคร

ไม่ต้องขบคิด เขารีบเรียกเปิดแผงข้อมูลของสวีทซอสตรงหน้าทันที

ตัวละคร: สวีทซอส

รูปร่างหน้าตา: 45

ค่าความชอบ: 98

เพศ: หญิง

อายุ: 49

สัดส่วน: 90, 109, 115

งานอดิเรก: อาหาร, เรื่องบนเตียง, นอนหลับ, ชอบความตื่นเต้น

จำนวนการชาร์จพลัง: 199

เห็นข้อมูลนี้ หวังเส้าจวินก็กลายเป็นหินและสติแตกทันที

เชี่ยเอ๊ย!

นี่มัน...นี่มัน...

เขาหาคำไหนมาบรรยายความรู้สึกตอนนี้ไม่ได้เลย ยิ่งพอนึกถึงน้ำเสียงที่อีกฝ่ายเรียกชื่อเขา

มันเหมือนมีมดนับล้านตัวไต่ยั้วเยี้ยไปทั่วร่าง ขนลุกซู่และอึดอัดไปทั้งตัว

แถมพอมองพวกสายมุงในไลฟ์ยังคอมเมนต์ชมว่าดี เขาครุ่นคิดว่าตัวเองหลุดเข้ามาในโลกสยองขวัญซะแล้ว

เขาสะบัดหัวไล่ภาพหลอนออกจากสมอง ก่อนจะรีบพึมพำ "ระบบ เร็วเข้า กดรับรางวัลคริติคอลเลย"

เขาไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว 98 ก็ 98 เถอะ ยัยมนุษย์ป้านี่น่ากลัวเกินไปแล้ว

"ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ กดรับรางวัลสำเร็จเรียบร้อย"

สิ้นเสียงระบบ เขารีบกดออกจากไลฟ์และบล็อกสตรีมเมอร์คนนั้นทันควัน เจอคนแบบนี้ครั้งเดียวก็เกินพอ ขืนเจออีกรอบมีหวังอายุสั้นแน่

"ตรวจพบค่าความชอบอยู่ที่ 98 รางวัลจะถูกคูณเพิ่มเป็น 98 เท่า ยินดีด้วยโฮสต์ คุณได้รับเงิน 98 ล้าน สุดยอดพ่อบ้านหนึ่งคน สุดยอดแฮกเกอร์สี่คน และสุดยอดบอดี้การ์ดสิบคน"

"รางวัลถูกจัดส่งเข้าสู่มิติระบบเรียบร้อยแล้ว โฮสต์สามารถเรียกใช้ออกมาได้ทุกเมื่อ ตัวละครจะจงรักภักดีต่อโฮสต์เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ และปัญหาเรื่องตัวตนทั้งหมดได้รับการจัดการแล้ว แหล่งที่มาของเงินถูกต้องตามกฎหมาย โปรดใช้สอยได้อย่างสบายใจ"

มองดูรางวัลเหล่านี้ หวังเส้าจวินประหลาดใจมากที่พบว่ามีตัวละครรวมอยู่ด้วย

จงรักภักดีร้อยเปอร์เซ็นต์งั้นเหรอ?

เรื่องนี้ทำให้เขาเบาใจลง อย่างน้อยก็ไม่ต้องระแวงว่าจะโดนลอบแทงข้างหลัง

ทันใดนั้น ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารก็เด้งขึ้นมา พอเห็นตัวเลขยอดเงินคงเหลือในบัญชี เขาก็รู้สึกถึงความมั่นคงปลอดภัยทันที

เงินทองมันช่วยเยียวยาจิตใจได้ดีจริงๆ ความหดหู่จากการโดนไล่ออกตกงานอันตรธานหายวับไปในพริบตา

ขณะที่กำลังดื่มด่ำกับความรวย สายเรียกเข้าสายหนึ่งก็ต่อเข้ามา

หน้าจอมือถือโชว์ว่าเป็นสายจากธนาคาร เขาจึงกดรับโดยไม่ลังเล

ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก น้ำเสียงหวานหยดย้อยก็ดังขึ้น "สวัสดีค่ะ ใช่คุณหวังไหมคะ?"

"ใช่ ฉันเอง"

"สวัสดีค่ะคุณหวัง ขอบคุณที่ไว้วางใจในธนาคารของเรา ตอนนี้บัตรธนาคารของคุณได้รับการอัปเกรดแล้ว ไม่ทราบว่าคุณมีแผนการลงทุนหรือวางแผนทางการเงินบ้างไหมคะ ทางเรามี..."

ก่อนอีกฝ่ายจะพ่นคำพูดจบ หวังเส้าจวินก็ตัดบททันที "อ้อ ฉันมีแผนลงทุนแล้ว แค่นี้นะ!"

พูดจบเขาก็กดวางสายทันที แม่งเอ๊ย คิดจะมาหลอกเอาเงินฉันงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ

ถ้าโครงการทำกำไรได้ดีขนาดนั้น คงไม่ต้องคอยโทรหาลูกค้าให้วุ่นวายหรอก คนอื่นคงพากันวิ่งเข้าหาเองตั้งนานแล้ว

นี่มันกะจะลากฉันลงหลุมชัดๆ เงินของฉันไม่ได้ลอยมาจากฟ้านะเว้ย

เออ... ถึงมันจะลอยมาจากฟ้าจริงๆ แต่อย่างน้อยฉันก็ต้องเสียเวลาไปตั้งหลายนาทีไม่ใช่หรือไง?

แถมยังต้องมาเจอเรื่องชวนขนลุกอีก แค่นึกถึงระบำเงาในไลฟ์สตรีมเมื่อครู่ก็ขนลุกซู่แล้ว

เขาสั่งอาหารเดลิเวอรีมาทาน พลางนั่งบนโซฟาไถดูวิดีโอบนโต่วอินต่อไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง ข้อความส่วนตัวข้อหนึ่งก็เด้งขึ้นมา ทำเอาเขาแปลกใจ บนโต่วอินเขาไม่มีเพื่อนสักคน แล้วใครจะส่งข้อความมาหาล่ะ?

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเปิดอ่านข้อความและพบว่าส่งมาจากคนชื่อเสี่ยวเถียน ซึ่งรูปโปรไฟล์นั้นดูคุ้นตาอยู่บ้าง

อีกฝ่ายส่งรูปถ่ายมาให้สองสามใบ โชว์ส่วนเว้าส่วนโค้ง เรียวขาสวมถ่องน่องทั้งสีดำและสีขาว

เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือ...

ยัยนี่ใครวะ?

"เฮ้ แม่สาวน้อย เธอเป็นใคร? พวกเราเคยรู้จักกันด้วยเหรอ?"

อีกฝ่ายที่กำลังตกเบ็ดรีบตอบกลับข้อความในพริบตา

"พี่จุนหลิน~ ทำไมลืมกันไวจังเลยล่ะคะ? ระบำเงาของฉันเมื่อกี้ไม่เด็ดเหรอ ทำไมพี่ต้องบล็อกฉันด้วยล่ะ~"

หวังเส้าจวินเห็นข้อความก็เข้าใจเรื่องราวทันที

พอนึกถึงคำเรียกขานออดอ้อนเมื่อครู่ หมัดของเขาพากันกำแน่น เส้นเลือดปูดโปนตรงลำคอ เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความขยะแขยงจนอยากจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งให้แหลกคามือ

เชี่ยเอ๊ย! ถึงกับเอาบัญชีสำรองมาตามล่าฉันเลยเหรอ? งั้นฉันจะบล็อกบัญชีสำรองนี้ด้วย!

หลังจากบล็อกอีกฝ่ายไปอีกหน เขาก็หมดอารมณ์ดูคลิปวิดีโอสั้นทันที

กินมื้อดึกเสร็จเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงตีหนึ่งครึ่ง วันนี้เขาเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ความง่วงงันพลันเข้าจู่โจม หลังจากแปรงฟันล้างหน้าเสร็จ เขาก็นอนลงบนเตียง ขบคิดถึงแผนการในอนาคตก่อนจะดิ่งวูบเข้าสู่ห้วงนิทรา

เขาตื่นนอนตอนแปดโมงตรงเป๊ะ พอเช็กเวลาเสร็จก็ตั้งท่าจะลุกจากเตียงเพื่อไปทำงาน

ทว่าอยู่ๆ ก็จำได้ว่าตัวเองโดนไล่ออกแล้ว และไม่ต้องไปทำงานอีกต่อไป

อาการหลอนจากการทำงานสินะ ต้องปรับเวลาชีวิตใหม่ ขอนอนต่อแล้วกัน

กว่าเขาจะตื่นอีกทีก็เที่ยงวัน

เขาหรี่ตามองแสงแดดเจิดจ้าด้านนอก พลางเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือ

มองดูเวลาบนหน้าจอ เขาอดไม่ได้ที่จะบิดขี้เกียจและพึมพำ "เที่ยงแล้วเหรอเนี่ย? การได้นอนจนตื่นเองตามธรรมชาติมันรู้สึกดีชะมัด"

พอนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืน เขาก็พลันตื่นตัวและรีบพึมพำในใจ "ระบบ อยู่ไหม?"

"ติ๊ง! โฮสต์อยู่ครับ!"

ได้ยินเสียงของระบบ เขาก็ระบายลมหายใจโล่งอก โชคดีที่มันไม่ใช่ความฝัน

หลังจากลุกขึ้นจัดการล้างหน้าล้างตาเสร็จ เขาก็นั่งลงบนโซฟา ความคิดหนึ่งพลันผุดวาบขึ้นมา

ร่างของชายวัยกลางคนคนหนึ่ง อายุราวๆ สี่สิบปี ปรากฏตัวขึ้นในห้องนั่งเล่นดื้อๆ เขาแต่งกายด้วยชุดเครื่องแบบพ่อบ้าน ความสูงประมาณ 1.79 เมตร รูปร่างสมส่วน ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขา แผ่ซ่านออร่าอันสุขุมและเป็นผู้ใหญ่ออกมา

"คุณชาย!"

ชายวัยกลางคนจ้องมองหวังเส้าจวินบนโซฟาพลางเอ่ยทักทายด้วยความเคารพนอบน้อม