บทที่ 1 ระบบคริติคอลระดับเทพ

บทที่ 1 ระบบคริติคอลระดับเทพ

เมืองเจียงเฉิง ยามค่ำคืน!

ท้องฟ้าเหมือนจะรู้ใจคนเศร้า อยู่ๆ สายฝนก็โปรยปรายลงมาเบาๆ

หวังเส้าจวินเดินไปตามถนนที่ แสงไฟสว่างไสว เขาเงยหน้ามองฟ้า ปล่อยให้หยาดฝนหยดลงบนใบหน้าหล่อเหลา

คนเรามันจะซวยได้ขนาดนี้เชียวเหรอ? เมื่อครู่เขาแค่จะเข้าไปรายงานเรื่องด่วนกับหัวหน้า ด้วยความรีบร้อนเลยพรวดพราดเข้าห้องทำงานโดยไม่ได้เคาะประตู

ปกติก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่ดันแจ็กพอตเจอหัวหน้ากำลัง 'ชาร์จแบตเตอรี่' อยู่กับเลขาในห้องทำงานพอดี

ผลคือเขาโดนไล่ออก

"ไร้สาระสิ้นดี! ไล่ออกเพราะเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ? อย่างน้อยฉันก็ทุ่มเททำงานงกๆ ให้บริษัทมาตั้งหลายเดือนนะเว้ย"

ไม่สิ ไม่ถูก ตาแก่นั่นต้องกำลังจะลั่นกระสุนอยู่แล้วแน่ๆ แต่ดันโดนฉันขัดจังหวะจนปืนลั่นซะก่อน... เออ ต้องใช่ชัวร์ ถ้าเป็นงั้นจริง รู้อย่างนี้ฉันน่าจะแอบดูต่ออีกหน่อย ว่ายัยเลขาคนนั้นโดนชาร์จแบตไปได้กี่เปอร์เซ็นต์แล้ว

เขากลับมาถึงห้องเช่า ห้องอพาร์ตเมนต์ขนาดย่อมสามสิบตารางเมตร ถึงจะเล็กแต่ก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

เรียนจบมาครึ่งปี ทว่าความรู้สึกเหมือนผ่านไปตั้งสองปีครึ่ง!

ตอนแรกข้ามมิติมาคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐี ที่ไหนได้ ไอ้งานประจำเข้าเช้าเลิกเย็นทำลายความเพ้อฝันซะยับเยิน เอาเถอะ มันก็ยังดีกว่าช่วงก่อนข้ามมิติ อย่างน้อยไม่ต้องเข้าโรงงานไปตอกหมุดขันสกรู เป็นวัวเป็นควายที่ทำงานหนักที่สุด

หลังอาบน้ำล้างหน้า เขาก็นอนแผ่บนโซฟา ไถดูไลฟ์สตรีมแนววาบหวิวสะดุดตา พอเจอคนถูกใจก็กดส่งหัวใจดวงเล็กๆ ให้แบบป๋าๆ

รู้ตัวอีกทีก็เที่ยงคืนแล้ว

"เฮ้อ~ เที่ยงคืนแล้วเหรอ? เวลาผ่านไปไวชะมัด นอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องทำงานอีก"

เขาหยัดตัวลุกขึ้น ตั้งใจจะเดินเข้าห้องนอนทว่าจู่ๆ ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ "แม่งเอ๊ย งานบ้าอะไรล่ะ? ฉันโดนไล่ออกแล้วนี่หว่า! ดูต่อเลย!"

แล้วเขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาตามเดิม

ทันใดนั้น สุ้มเสียงหนึ่งก็แผดดังขึ้นในหัว

"ติ๊ง! โฮสต์ใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้ครบสองปีครึ่ง บรรลุเงื่อนไขในการผูกมัดระบบ ต้องการผูกมัดระบบหรือไม่?"

เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำเอาหวังเส้าจวินหูผึ่งตื่นตัวทันที

ระบบงั้นเหรอ?

ในฐานะหนอนนิยายตัวยง มีหรือจะไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร!

"ระบบ ในที่สุดแกก็มา! ฉันรอแกมาตั้งสองปีครึ่งแล้ว ผูกมัดเลย!"

"ติ๊ง! ผูกมัดระบบคริติคอลระดับเทพสำเร็จ ตอนนี้ขอแนะนำฟังก์ชันของระบบให้โฮสต์รับทราบ"

"ระบบนี้คือระบบคริติคอลระดับเทพ ขอเพียงโฮสต์เพิ่มค่าความชอบจากสตรีมเมอร์สาว เมื่อค่าความชอบถึงแปดสิบ จะได้รับรางวัลจากระบบ หากค่าความชอบถึงแปดสิบเอ็ด รางวัลจะถูกทวีคูณคริติคอลแปดสิบเอ็ดเท่า และเพิ่มขึ้นตามลำดับ"

"คุณสามารถรับรางวัลได้เพียงวันละครั้งเท่านั้น และสตรีมเมอร์สาวแต่ละคนสามารถมอบรางวัลให้ได้เพียงครั้งเดียว"

"ติ๊ง! มอบรางวัลแพ็กเกจของขวัญสำหรับหน้าใหม่ ต้องการเปิดตอนนี้เลยหรือไม่?"

หวังเส้าจวินฟังระบบแนะนำ ฟังก์ชันมันเรียบง่ายและตรงไปตรงมามาก

"ระบบ เปิดแพ็กเกจของขวัญหน้าใหม่"

"ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ คุณได้รับเงินหนึ่งล้านหยวน เงินถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารของโฮสต์เรียบร้อยแล้ว"

"ยินดีด้วยโฮสต์ คุณได้รับแผงข้อมูลตัวละครเพื่อช่วยระบุตัวตนสตรีมเมอร์สาว ในฐานะโฮสต์ของระบบนี้ คุณจะไม่มีวันติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์เด็ดขาด สุขภาพของโฮสต์ได้รับการคุ้มครองสูงสุด"

ขณะที่เขากำลังเฝ้ารอรางวัลอื่นๆ รอแล้วรอเล่าผ่านไปห้านาที แต่เสียงระบบกลับไม่ดังขึ้นอีกเลย

"ใจคอจะมีแค่นี้เองเหรอแพ็กเกจหน้าใหม่? แต่ก็นะ จริงๆ มันก็เยอะมากแล้วแหละ"

เขามองดูข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารที่เด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ เห็นยอดเงินคงเหลือหนึ่งล้านหนึ่งหมื่นหยวน เขาก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตา

เขาเปิดแอปโต่วอินอีกครั้ง ในหัววิเคราะห์ฟังก์ชันของระบบอย่างรวดเร็ว

รับรางวัลได้แค่วันละครั้ง สตรีมเมอร์แต่ละคนให้รางวัลได้แค่ครั้งเดียว

ดูท่าตอนนี้ยังไปห้องไลฟ์พวกสตรีมเมอร์ชื่อดังไม่ได้ เพราะคนพวกนั้นไม่ได้ขาดแคลนของขวัญใหญ่างคาร์นิวัลของเขา

ทว่าเขาสามารถมุ่งเป้าไปที่พวกสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ ได้ ห้องไลฟ์ของพวกเธอมีคนดูไม่มาก และยิ่งมีคนส่งของขวัญให้น้อยลงไปอีก

ใช้เงินให้น้อยที่สุด เพื่อแลกกับค่าความชอบที่สูงที่สุด

คิดได้ดังนั้น เขาจึงรีบค้นหาบนโต่วอินทันที

บนโต่วอินมีพวกสตรีมเมอร์ตัวท็อปไม่มาก แต่พวกสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ มีอยู่เกลื่อนกราด แค่เลื่อนหน้าจอไม่กี่ทีก็เจอ

เขามองดูชื่อของอีกฝ่าย สวีทซอสนั้นหรือ?

หล่อนสวมชุดเด็กสาวสีชมพู เรียวขาเพรียวยาวสวมถุงน่องสีขาว กำลังเต้นท่าเช็ดกระจกตามจังหวะดนตรี แก้มสองข้างป่องออก แววตาเย้ายวนชวนฝัน ดูราวกับพร้อมให้ใครก็ได้มาเด็ดดมตามใจชอบ

ในห้องไลฟ์สตรีมของเธอมีคนอยู่เพียงไม่กี่สิบคนเท่านั้น

ส่วนใหญ่เป็นพวกสายมุงดูฟรี มีเพียงแค่คนสองคนที่คอยส่งหัวใจดวงเล็กๆ ให้เป็นครั้งคราว

จุนหลินเทียนเซี่ย เข้าสู่ห้องไลฟ์สตรีม

ทันทีที่หวังเส้าจวินผู้ใช้บัญชีเลเวลยี่สิบห้าก้าวเข้ามา เขาก็กลายเป็นพี่ใหญ่ที่มีเลเวลสูงที่สุดในห้องไลฟ์นี้ทันที

เห็นบัญชีเลเวลยี่สิบห้าโผล่มา สวีทซอสก็รีบเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยออดอ้อนทันที "ยินดีต้อนรับค่ะ พี่จุนหลิน~"

น้ำเสียงนั้น ไม่ได้พูดเกินจริงเลย มันบีบเสียงแหลมยิ่งกว่าพี่อู๋จี๋เสียอีก

หวังเส้าจวินฟังแล้วขนลุกซู่ไปทั้งตัว ยัยนี่มันเครื่องผลิตขนลุกเคลื่อนที่ชัดๆ

ทว่าเขาไม่ได้ลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่ เขาสะบัดมือเติมเงินหนึ่งแสนหยวนเข้าโต่วอิน จากนั้นก็กดเปย์ของขวัญคาร์นิวัลให้ทันที

เงินสามพันหยวน นั่นมันเท่ากับเงินเดือนทั้งเดือนของใครหลายคนเลยทีเดียว

สวีทซอสตะลึงงันกับเอฟเฟกต์อลังการของของขวัญคาร์นิวัล แต่เธอตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าจุนหลินเทียนเซี่ยคนนี้จะเป็นมหาเศรษฐีตัวจริงหรือไม่ ถึงแม้จะเป็นแค่บัญชีเลเวลยี่สิบกว่าๆ แต่เขาก็ยอมควักเงินเปย์หนักขนาดนี้

เธอรีบจ้องมองกล้องด้วยสายตาหวานซึ้งทันทีพลางอุทานเสียงหลง "ขอบคุณพี่จุนหลินสำหรับคาร์นิวัลนะคะ! นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้รับมัน ขอบคุณมากค่ะพี่ชาย!"

"ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ ค่าความชอบของอีกฝ่ายที่มีต่อคุณทะลุแปดสิบแล้ว ปัจจุบันอยู่ที่เก้าสิบ ต้องการรับรางวัลคริติคอลเลยหรือไม่?"

เก้าสิบเลยเหรอ?

ให้ตายเถอะ มันเป็นความจริงด้วย! ถ้าผู้หญิงคนไหนบอกว่าเป็นคนเข้าถึงยาก อย่าไปสงสัยเลย มันเป็นเพราะคุณไม่มีเงินต่างหากเล่า

แม่งเอ๊ย แค่คาร์นิวัลชิ้นเดียว ค่าความชอบก็พุ่งทะยานถึงเก้าสิบในพริบตา

【เดี๋ยวนะ สตรีมเมอร์ เมื่อวานเธอยังบอกอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่าตัวเองเข้าถึงยาก? นี่มันเข้าถึงยากตรงไหนฮะ? หล่อนสุกจนพร้อมเสิร์ฟแล้วไม่ใช่หรือไง!】

【จริงด้วย ร้อนแรงจนไหล่เสื้อหลุดสไลด์ลงมาเลยทีเดียว】

【เชี่ยเอ๊ย เปิดฉากมาก็เปย์คาร์นิวัลเลยเหรอ? นี่มันเศรษฐีตัวจริงเสียงจริงนี่หว่า】

【อย่ามาปัญญาอ่อนน่า เศรษฐีตัวจริงงั้นเหรอ? บัญชีเลเวลยี่สิบกว่าๆ จะเป็นเศรษฐีได้ยังไง? อย่างน้อยต้องเลเวลห้าสิบขึ้นไปถึงขีดล่ะเว้ย】

【เหอะๆ แกมันไอ้เด็กเลเวลสามกระจอกงอกง่อย ยังกล้าไปวิจารณ์คนอื่นอีกนะ】

【เถียนเถียน รีบงัดไม้ตายออกมาโชว์เร็วเข้า! เธอต้องรั้งพี่ชายคนนี้ไว้ให้ได้นะ!】

【ถูกต้องๆ! เต้นระบำเงาไปเลย ทำเอาพี่ชายไปไหนไม่รอดนับตั้งแต่นี้ คนที่ยอมส่งคาร์นิวัลให้เธอต้องเป็นพี่ชายที่มีทรัพย์สินเงินทองไม่เบาแน่นอน เกาะขาพี่ชายไว้ให้แน่น อีกไม่นานเธอก็ดังระเบิดแล้ว!】

สวีทซอสมองดูข้อความคอมเมนต์เหล่านี้ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ นี่มันคือความรู้สึกของการตกหลุมรักหรือเปล่านะ?

"พี่จุนหลินคะ อยากดูการแสดงชุดไหนเหรอ? ฉันพร้อมจัดให้ทุกอย่างเลยนะ~"

จุนหลินเทียนเซี่ย: 【อะไรก็ได้ งั้นเต้นระบำเงาแล้วกัน】

เต้นระบำเงางั้นเหรอ?

เขาจะต้องนึกเสียใจภายหลังแน่!