บทที่ 4 ซอฟต์แวร์ วันคลิกแฟลชเซล

บทที่ 4  

"ใช่แน่ ๆ! ต้องเป็นหลี่อังที่ร่วมมือกับเขาเช่ารถคันนั้นมาเพื่อให้ฉันอับอาย!!"

"พี่หลิว! พี่ต้องช่วยฉันนะ! พ่อของฉันเพิ่งมอบธุรกิจวัสดุก่อสร้างของกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่งให้พี่ไปเมื่อไม่กี่วันก่อน พี่ต้องช่วยฉันจัดการหน่อยนะ!!"

"ใช่!!"

เสียงร้องไห้ของเจียงยุนดังอยู่ในสายโทรศัพท์ ฝ่ายตรงข้ามเพิ่งรับปากว่าจะช่วยสั่งสอนจางหยวน เจียงยุนจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เธอจ้องมองไปยังรถสปอร์ตที่ขับลับไปไกลอย่างโกรธแค้น จากนั้นเธอทุบเท้าลงพื้นอย่างแรงด้วยความโมโห

"รอก่อนเถอะ จางหยวน หลี่อัง! พวกคนโง่สองคนนี้กล้าดูถูกฉันได้ยังไง!! ฉันจะทำให้พวกแกต้องชดใช้แน่!!!"

ในขณะที่เจียงยุนหันกลับมา เสียงเครื่องยนต์ดังคำรามพร้อมกับรถสปอร์ตอีกคันที่ขับผ่านมาด้วยความเร็ว น้ำกระเซ็นขึ้นมาทำให้กระโปรงของเธอเปื้อนเป็นคราบสีดำทันที

"อ๊า!!!"

เจียงยุนยกเท้าขึ้นอย่างโกรธแค้น แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีต่อมา เธอกลับล้มคว่ำหน้าคะมำ น้ำสีดำไหลผ่านใบหน้าของเธอ เจียงยุนถึงกับร้องไห้ด้วยความสิ้นหวัง

แต่ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของจางหยวนและหลี่อังกำลังส่งเสียงเชียร์อย่างสนุกสนาน

ต้องยอมรับเลยว่า การขับรถเร็วๆ กลางถนนมันสนุกจริงๆ

ทันทีที่เคอนิกเส็กก์ วัน โผล่มา รถทุกคันที่อยู่รอบๆ ก็ต้องเร่งเครื่องหนีไปไกลหลายเมตร กลัวจะเฉี่ยวชนเข้า เพราะแค่รอยขีดข่วนก็เสียเงินไปไม่รู้กี่หมื่นแล้ว

ขณะที่จางหยวนดูฉากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพราะไม่ลืมว่าหลี่อังเพิ่งจะส่งซองแดงมา

ถึงแม้ตอนนี้เขามีรถคันนี้ที่ถือว่าดูดีอยู่บ้าง แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเองมีเงินเหลือเท่าไหร่

พอเปิดซองแดงในแอป เห็นเงินไม่กี่ร้อยหยวน เขาก็ถอนหายใจอย่างอิจฉากับความใจกว้างของหลี่อัง แต่ก่อนที่เขาจะปิดโทรศัพท์ จู่ๆ ก็มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น

"ซอฟต์แวร์ 'วันคลิกแฟลชเซล' กำลังรีเฟรช... รีเฟรชเสร็จสิ้น... สินค้าใหม่พร้อมวางขาย... สินค้าแฟลชเซลพิเศษออนไลน์แล้ว กรุณาตรวจสอบ"

จางหยวนใจเต้นแรง รีบเปิดซอฟต์แวร์ขึ้นมา

- สินค้าชิ้นที่ 1: นาฬิกา วาเชอรอง กงสตองแต็งรุ่นที่ระลึกพิเศษ ปี 1895

ราคาปกติ: 3 แสนหยวน ราคาขาย: 5 หมื่นหยวน

- สินค้าชิ้นที่ 2: เหรียญโต้ฉา 3 แสนเหรียญ (เหรียญในแอปถ่ายทอดสด)

ราคาปกติ: 3 แสนหยวน ราคาขาย: 3 หยวน (แฟลชเซลพิเศษ)

- สินค้าชิ้นที่ 3: หุ้น 20% ของกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่ง

ราคาปกติ: 1,250 ล้านหยวน ราคาขาย: 1,250 หยวน (แฟลชเซลพิเศษ)

จางหยวนจ้องมองสินค้าทั้งสองรายการในแอป ตาแทบถลนออกมา!

ชิ้นแรกไม่ต้องพูดถึง เพราะซื้อไม่ไหวแน่นอน

แต่ชิ้นที่ 2 กับชิ้นที่ 3 นี่สิ! ชิ้นที่ 2 เป็นเหรียญในแอปถ่ายทอดสด ถ้าเขาขายต่อแม้จะเหลือเพียงครึ่งเดียว ก็ยังได้กำไรถึง 1.5 แสนหยวน

ส่วนชิ้นที่ 3 นี่น่ะเหรอ! หุ้น 20% ของกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่ง!!

กลุ่มติ่งเซิ่งถือเป็นบริษัทก่อสร้างที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองซู และแม้แต่ในมณฑลเจียงก็มีชื่อเสียงไม่แพ้กัน เป็นบริษัทก่อสร้างที่โด่งดังในวงการนี้!

ซื้อหุ้น 20% ของบริษัทติ่งเซิ่งในราคา 1,250 หยวน มันจะไม่กำไรล้นเหลือได้ยังไงล่ะ!"

เมื่อนึกได้เช่นนั้น ลมหายใจของจางหยวนก็เริ่มถี่ขึ้นทันที

“บ้าจริง! นี่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม?!”

จางหยวนใช้มือข้างหนึ่งหยิกแขนหลี่อังที่อยู่ข้างๆ และทันทีที่เสียงร้องโอดครวญดังขึ้น จางหยวนก็สูดลมหายใจลึก

“แม่เจ้า! ไม่ใช่ฝันแน่นอน!”

“ยังจะรออะไรอีกล่ะ! ซื้อเรยสิ!!”

จางหยวนกดปุ่มจ่ายเงินทันที และในวินาทีต่อมา มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของเขา

【ยินดีด้วย! การซื้อขายหุ้น 20% ของกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่งในศูนย์แลกเปลี่ยนหุ้นเมืองซูเสร็จสิ้นแล้ว หุ้นได้ถูกโอนเข้าชื่อคุณเรียบร้อย กรุณาตรวจสอบและรีบมารับเอกสารการซื้อขาย】

【ยินดีด้วย! เหรียญ 3 แสนเหรียญบนแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดโต้ฉาได้เข้าบัญชีของคุณแล้ว เชิญใช้งานได้ตามสะดวก】

จางหยวนถอนหายใจออกมาด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนแผงหน้ารถอีกครั้ง

“ไปศูนย์แลกเปลี่ยนหุ้นเมืองซูก่อนเลย!”

จางหยวนพูดขึ้นอย่างไม่ลังเล

มีคนขับรถให้ทั้งทีจะปล่อยให้เสียโอกาสได้ยังไง อย่างน้อยเขาก็ได้ใช้คนขับรถไปที่ศูนย์แลกเปลี่ยนหุ้น

พูดจบ จางหยวนก็หลับตาพักผ่อนทันที

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่อังถอนหายใจออกมาเบาๆ มองจางหยวนที่นั่งด้วยท่าทางสบายๆ พลางส่ายหัว

“เฮ้อ...คิดไม่ถึงเลยว่าคนอย่างฉันจะต้องมาขับรถให้คนอื่น! ในเมืองซูนี้ ใครจะกล้าสั่งให้ฉัน หลี่อัง ขับรถได้? แต่พี่จางนี่มีบารมีไม่เบานะ!”

“ถ้าไม่อยากขับก็ลงไปสิ! ฉันจะเรียกคนขับแทนเอง!”

จางหยวนพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

หลี่อังรีบแก้ตัวทันที มือหนึ่งหมุนพวงมาลัย อีกมือก็ตบหัวตัวเองไปด้วย

“อย่าๆๆ อย่าพูดอย่างนั้น! รถหรูขนาดนี้จะให้ฉันพลาดโอกาสได้ยังไง?! พี่จาง ผมผิดไปแล้ว!”

“ดูสภาพแกสิ!”

จางหยวนหัวเราะด่าพร้อมกับยิ้ม

เอาจริงๆ เมื่อเทียบกับพวกตระกูลเจียงแล้ว หลี่อังดูดีกว่ามาก

ดังนั้น จางหยวนจึงแค่หัวเราะด่าเล่น ไม่ได้ไล่หลี่อังลงจากรถจริงๆ

เพราะความตลกของหลี่อัง จางหยวนเลยรู้สึกหายง่วง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูความเคลื่อนไหวของหุ้นกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่งในช่วงนี้ทันที

“ว่าไงพี่ชาย? นี่นายกำลังเช็คหุ้นอยู่เหรอ? อย่าบอกนะว่านายเป็นเซียนหุ้น?! โอ้โห แถมยังติดตามกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่งอีก! ดูท่าพี่ชายจะมีเงินเยอะอยู่ไม่น้อยเลยนะ ใครๆ ก็รู้ว่าหุ้นติ่งเซิ่งตัวนึงก็เป็นร้อยๆ หยวน!”

จางหยวนยิ้มบางๆ พลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปด้วย ทำเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่

“จริงๆ ฉันไม่ค่อยเล่นหุ้นหรอก แต่หุ้นกลุ่มบริษัทติ่งเซิ่ง ฉันมีอยู่บ้าง ประมาณ 20% ได้”

“โห ฉันว่าละ เล่นหุ้นมันเหมือนการพนันนั่นแหละ! เมื่อไม่นานมานี้ ฉันเพิ่งจะหลุดออกจากวงการหุ้นมาได้ โคตรซวยเลย เสียไปเป็นล้านหายไปในพริบตา!

พ่อฉันตอนนั้นยังอยู่ ถ้าเขารู้ล่ะก็ ฉันคงโดนตีก้นแน่! เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?!”

หลี่อังพูดไปเรื่อยๆ จู่ๆ หน้าก็เปลี่ยนสี หันมามองจางหยวนด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ

“ฉันบอกว่าฉันมีหุ้นกลุ่มติ่งเซิ่งอยู่ไง!” จางหยวนตอบด้วยน้ำเสียงสงสัยเล็กน้อย

“มีอะไรเหรอ? ทำไมฉันจะมีหุ้นกลุ่มติ่งเซิ่งไม่ได้ล่ะ?”

“ไม่ใช่พี่ชาย เมื่อกี้นายบอกว่านายมีหุ้นกลุ่มติ่งเซิ่งเท่าไหร่นะ?!”

“20% ไง!”

หลี่อังสูดลมหายใจลึก เขาตบไหล่จางหยวนเบาๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกประทับใจ

“พี่ชาย นายรู้ไหมว่าหุ้น 1% ของกลุ่มติ่งเซิ่งมันมีมูลค่าเท่าไหร่?

หกเจ็ดสิบล้านเลยนะ! นั่นยังไม่รวมกับมูลค่าตลาดตอนนี้ ถ้าบริษัทไม่ได้แย่ขนาดนั้น การซื้อหุ้น 1% อย่างน้อยก็ต้องบวกกำไรขึ้นไปอีก 10% แน่ๆ!”