ตอนที่ 87 ร่างจำแลงฟ้าดินรูปแบบใหม่ ขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดขั้นหนึ่ง

หลอมรวมวิชามนุษย์ศัสตราเข้าสู่รูปลักษณ์ธรรมเจินกัง!

ความคิดนี้เพียงผุดขึ้นมา ก็ลามเลียไปทั่วประดุจประกายไฟกลางทุ่งหญ้าแห้ง หยางจี๋ยากจะสะกดข่ม ยามนี้ในสมองเขาเต็มไปด้วยความคิดนี้

ความปรารถนาในส่วนลึกของจิตใต้สำนึกรุนแรงยิ่งนัก หยางจี๋มิรอช้า รีบลงมือกระทำตามทันที

ทันทีที่วิชามนุษย์ศัสตราเริ่มทำงาน อักขระทองคำรูปทรงลูกอ๊อดก็นำพวยพุ่งเข้าสู่รูปลักษณ์ธรรมเจินกังอย่างต่อเนื่อง

ความลี้ลับสองสายเริ่มสอดประสาน แม้ในเบื้องต้นจะบังเกิดแรงต่อต้าน ทว่าภายใต้การชี้นำและแก้ไขจุดบกพร่องจากสูตรโกง กระบวนการนี้จึงยังคงดำเนินต่อไปอย่างเชื่องช้า

ท่ามกลางการหลอมรวมแก่นแท้ของยอดวิชาทั้งสองแขนง รูปลักษณ์ธรรมรูปแบบใหม่กำลังถูกสร้างขึ้นอย่างเป็นระบบระเบียบ

เวลาหนึ่งปีผ่านพ้นไป

วูบ!

เมื่ออักขระทองคำลูกอ๊อดตัวสุดท้ายหลอมรวมเข้ากับรูปลักษณ์ธรรมเจินกัง เสียงสั่นสะเทือนแผ่วเบาก็ดังขึ้น มหาอำนาจแห่งฟ้าและดินพลันสั่นสะท้าน มวลอากาศโดยรอบบังเกิดระลอกคลื่นม้วนตลบที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ยามนี้ร่างจำแลงฟ้าดินสวมใส่ชุดเกราะทั่วร่าง ดูสง่างามประดุจเทพเซียน บารมีที่แผ่ออกมาทรงพลังกว่าเดิมนับสิบเท่า

หากพินิจดูให้ดี จะพบว่าชุดเกราะทองคำที่ถักทอร้อยเรียงกันอย่างแน่นหนานั้น แท้จริงคืออักขระทองคำที่หลอมรวมอยู่ภายในรูปลักษณ์ธรรมเจินกังนั่นเอง

นี่มิใช่เพียงชุดเกราะทองคำธรรมดา หยางจี๋รู้ดีว่ามันหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับรูปลักษณ์ธรรมเจินกัง มหาอำนาจแห่งฟ้าดินที่สามารถชักนำมาได้นั้นยิ่งใหญ่ไพศาลกว่าเดิมนัก

เพียงแค่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ห้วงมิติโดยรอบก็สั่นสะเทือนปั่นป่วน มวลพลังแห่งโลกธาตุต่างหลั่งไหลเข้าหาด้วยตนเอง ช่างมิธรรมดายิ่งนัก

แม้หยางจี๋จะมิเคยเห็นร่างจำแลงฟ้าดินที่กลั่นกรองมาจากเคล็ดวิชามรรคาขั้นสูงสุด ทว่าจิตใต้สำนึกบอกเขาว่า รูปลักษณ์ธรรมใหม่นี้ย่อมมิด้อยไปกว่าของพวกนั้นแน่นอน

หยางจี๋จ้องมองรูปลักษณ์ธรรมเบื้องหน้าด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด

ในจังหวะที่ร่างจำแลงฟ้าดินเริ่มมั่นคงสมบูรณ์ ทันใดนั้น ท่ามกลางความว่างเปล่า แรงกดดันที่ชวนให้ใจสั่นสะท้านก็ถาโถมมาจากส่วนลึกของดวงวิญญาณ

หวืด หวืด หวืด ——

ภายในห้วงสำนึก พลันบังเกิดวายุคลั่งพัดกระหน่ำ เป็นพายุที่มีแรงฉีกกระชากมหาศาล มีอานุภาพพัดพาผืนดินลึกร้อยเซียะ บดขยี้ขุนเขาให้กลายเป็นธุลีได้ในพริบตา

“ทัณฑ์วายุ!”

หยางจี๋ล่วงรู้ดีว่า ทัณฑ์เทวะด่านแรกของเขามาถึงแล้ว

หากวิญญาณต้นกำเนิดก้าวข้ามทัณฑ์นี้ได้ เขาจะทะลวงสู่ขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิด และครอบครองอายุขัย 1,200 ปี

ทัณฑ์วายุคือมหาภัยพิบัติแห่งฟ้าดินที่มุ่งเป้าไปที่วิญญาณต้นกำเนิดโดยเฉพาะ ร้ายกาจยิ่งนัก

หากดวงวิญญาณอ่อนแอ เพียงชั่วพริบตาอาจถูกพัดจนกลายเป็นละอองวิญญาณ ดับสูญไปจากมรรคาตลอดกาล

ผู้บำเพ็ญระดับขอบเขตแก่นทองคำจุดสูงสุดบางคน แม้จะสั่งสมปราณแท้จนเพียงพอจะควบแน่นร่างจำแลงฟ้าดินแล้ว ทว่ากลับมิกล้าทะลวงระดับ เพราะหวาดเกรงว่าจะมิอาจข้ามผ่านทัณฑ์วายุไปได้

สมคำที่ว่า ร่างกายคือเรือ และดวงวิญญาณคือคนในเรือ

แม้การควบแน่นร่างจำแลงฟ้าดินจะชักนำทัณฑ์วายุมา ทว่าในขณะเดียวกัน ร่างจำแลงฟ้าดินก็คือเรือที่คอยปกป้องวิญญาณต้นกำเนิดจากภยันตรายของพายุ

หยางจี๋มิมีโอสถทัณฑ์วายุ และมิคิดจะพึ่งพามัน เพราะเขาบ่มเพาะวิชามนุษย์ศัสตรา ทำให้ดวงวิญญาณกล้าแข็งกว่าผู้บำเพ็ญทั่วไปหลายเท่าตัว

โดยปกติแล้ว เมื่อข้ามผ่านทัณฑ์วายุ วิญญาณต้นกำเนิดจะเปลี่ยนจากสภาวะกึ่งโปร่งแสง กลายเป็นดวงจิตวิญญาณหยินที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

แม้ดวงจิตวิญญาณหยินจะมองเห็นได้ ทว่ามันยังคงเบาบางประดุจอากาศธาตุ มิอาจสัมผัสได้ด้วยมือเปล่า

จนกว่าจะข้ามผ่านทัณฑ์อัคนี ดวงจิตวิญญาณหยินจึงจะแปรสภาพเป็นดวงจิตวิญญาณหยาง

ดวงจิตวิญญาณหยางแข็งแกร่งกว่าดวงจิตวิญญาณหยินมหาศาล ยามนี้สามารถสัมผัสได้ด้วยมือเปล่า มอบความรู้สึกที่จับต้องได้มิต่างจากร่างกายมนุษย์

เมื่อผ่านพ้นทัณฑ์อสนี ดวงจิตวิญญาณหยางจะผลัดเปลี่ยนเป็นวิญญาณต้นกำเนิดบริสุทธิ์หยาง ซึ่งสามารถแยกออกจากร่างมาดำรงชีพได้โดยลำพัง

วิญญาณออกจากร่าง หนึ่งความคิดเหินเวหานับพันลี้ สังหารศัตรูได้โดยไร้ร่องรอย

ผู้บำเพ็ญขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดที่แข็งแกร่งในระดับนี้ สามารถสำแดงอิทธิฤทธิ์แยกจิต สร้างร่างแยกนอกกาย หนึ่งคนสองชีวิต ร้ายกาจนักเชียวล่ะ

และการจะก้าวสู่ขอบเขตแปลงวิญญาณได้นั้น วิญญาณต้นกำเนิดบริสุทธิ์หยางถือเป็นกุญแจสำคัญที่ขาดมิได้

เพราะมีเพียงเจตจำนงของวิญญาณต้นกำเนิดบริสุทธิ์หยางเท่านั้น ที่จะสามารถเดินทางไปยังสุดขอบโลกเพื่อสัมผัสแดนเซียน และชักนำปราณมรรคาที่บรรจุความลับแห่งมรรคาลงมาสู่โลกได้

ปราณมรรคาคือพลังงานที่ใช้ในการหลอมสร้างกายาอมตะของขอบเขตแปลงวิญญาณ และใช้ในการควบแน่นโลกจำลองระยะเริ่มต้น มีเพียงร่างกายที่เปลี่ยนเป็นกายามหามรรคาโดยสมบูรณ์เท่านั้น จึงจะสามารถแบกรับมรรคาที่หยั่งรู้มาได้

กล่าวได้ว่า ขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดคือการฝึกจิต ขอบเขตแปลงวิญญาณคือการฝึกกาย

วิญญาณต้นกำเนิดบริสุทธิ์หยางผสานกับกายามหามรรคา จึงจะถือว่าเข้าถึงวิถีแห่งมรรคา และมีคุณสมบัติในการสดับธรรม

ยามนี้ความแข็งแกร่งของวิญญาณต้นกำเนิดหยางจี๋เข้าสู่ระดับจุดสูงสุดของดวงจิตวิญญาณหยินนานแล้ว เพื่อความก้าวหน้าและการผลัดเปลี่ยนที่สมบูรณ์แบบ เขาจึงเลือกที่จะมิใช้โอสถทัณฑ์วายุ

เพราะทัณฑ์สวรรค์นั้นแม้จะเป็นเคราะห์ ทว่าก็เป็นวาสนาแห่งการสรรค์สร้างเช่นกัน

การมิพึ่งพาเครื่องป้องกัน แต่เผชิญหน้ากับทัณฑ์สวรรค์ด้วยตนเองเพื่อการเลื่อนระดับที่สมบูรณ์ คือวิถีทางที่อัจฉริยะเกือบทุกคนยึดถือ

ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น หยางจี๋ก็มิกล้าประมาท สีหน้าเขาเคร่งขรึมลง มิต้องการให้ความเพียรพยายามต้องมาสูญเปล่าในที่นี่

ท่ามกลางวายุคลั่งกังฟงที่อาละวาดในห้วงสำนึก เขาควบคุมวิญญาณต้นกำเนิดให้มุดเข้าไปภายในมหาเทวะธรรมกาทันที

วิง ——

หวืด หวืด หวืด!

วายุคลั่งแผดคำราม โหมกระหน่ำพัดพาสาดซัดเข้าใส่ร่างจำแลงฟ้าดินอย่างบ้าคลั่ง

ด้วยการปกป้องจากร่างจำแลงฟ้าดิน วายุคลั่งส่วนใหญ่ที่พุ่งมาจากห้วงสำนึกจึงถูกสกัดกั้นไว้ได้ทันควัน

ทว่ายังคงมีเศษเสี้ยวส่วนน้อยที่เล็ดลอดเข้าไปถึงภายใน และพุ่งเข้าปะทะกับวิญญาณต้นกำเนิดโดยตรง

หยางจี๋มีวิญญาณต้นกำเนิดที่แกร่งกล้า เขาจึงมิขยับเขยื้อนสิ่งใด ปล่อยให้วายุคลั่งเหล่านั้นเข้าพัดพาเพื่อเป็นการชำระล้างและผลัดเปลี่ยนดวงวิญญาณให้สมบูรณ์

วายุคลั่งพัดกระหน่ำต่อเนื่องนานถึงสามสิบอึดใจ จนกระทั่งพลังงานเหือดแห้งไปและค่อยๆ สลายตัวลง

ทว่ามิทันที่หยางจี๋จะได้เคลื่อนไหวใดๆ

หวืด หวืด หวืด ——

เสียงวายุคลั่งพลันดังกึกก้องขึ้นอีกครา

เขาเพ่งสายตามองไป พบว่ามวลอากาศธาตุได้ควบแน่นกลายเป็นหอกวายุเล่มหนึ่ง ทั่วทั้งตัวหอกมีรัศมีวิญญาณสีขาววนเวียน แผ่ซ่านกลิ่นอายทำลายล้างที่ดูราวกับจะทิ่มแทงความว่างเปล่าให้ทะลุได้ มันแปรเปลี่ยนเป็นสายแสงพุ่งเข้าหาวิญญาณต้นกำเนิดภายในร่างจำแลงฟ้าดินด้วยความเร็วสูง

“ทัณฑ์วายุมิใช่ผ่านพ้นไปแล้วหรอกรึ? เหตุใดจึงยังมีอีก?”

หยางจี๋แววตาไหววูบ เมื่อเห็นหอกวายุพุ่งเข้ามาอย่างดุดัน เขาก็มิกล้าออมมือ รีบควบคุมร่างจำแลงฟ้าดินให้ซัดฝ่ามือเข้าใส่ทันที

เฟี้ยว!

ร่างจำแลงฟ้าดินปะทะกับหอกวายุ แม้จะช่วยลดทอนพลังงานลงได้บ้าง ทว่าทัณฑ์สวรรค์กลับดูราวกับไร้ผู้ต้าน มันทะลวงผ่านร่างจำแลงและพุ่งตรงเข้าหาวิญญาณต้นกำเนิดมิลดละ

หยางจี๋เห็นดังนั้นจึงเริ่มเร่งเร้าวิญญาณต้นกำเนิดเข้าต้านทาน

หอกวายุและวิญญาณต้นกำเนิดปะทะกัน ระลอกคลื่นพลังงานอันเจิดจ้าพวยพุ่งออกมา ภายในร่างจำแลงฟ้าดินพลันสว่างไสวไปด้วยแสงสีระยิบระยับ

ท่ามกลางความงดงามนั้น กลับซ่อนไว้ด้วยความมานะอดทนของหยางจี๋ เขาใช้ดวงวิญญาณรับแรงกระแทกจากหอกวายุโดยตรง เพื่อขัดเกลาตนเองให้แข็งแกร่งขึ้น

หอกวายุและวิญญาณต้นกำเนิดปะทะกันอยู่นานสามอึดใจ สุดท้ายพลังงานก็มอดไหม้จนสลายหายไป

มิทันที่หยางจี๋จะถอนหายใจโล่งอก วินาทีต่อมา ประสาทสัมผัสของเขาก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

หวืด หวืด หวืด ——

พายุคลั่งปั่นป่วนระหว่างฟ้าดิน ทัณฑ์วายุในครานี้กลับรุนแรงยิ่งกว่าสองครั้งแรกมหาศาลนัก

เพียงพริบตา เบื้องหน้าร่างจำแลงฟ้าดินปรากฏร่างของยักษ์วายุขนาดมหึมาขึ้นตนหนึ่ง มันมีดวงตาที่ดุดันประดุจเทวะจินกังผู้พิโรธ สีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม ในมือถือดาบวายุขนาดยักษ์ ทั่วร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างออกมา

หยางจี๋สีหน้าเคร่งขรึมถึงขีดสุด เขาคาดมิถึงเลยว่าจะมีทัณฑ์วายุระลอกที่สามตามมาอีก

ตามสามัญธรรมเนียม ทัณฑ์วายุควรจะมีเพียงรอบเดียว ทว่าเขากลับต้องเผชิญถึงสามรอบ

หรืออาจเป็นเพราะวิญญาณต้นกำเนิดและร่างจำแลงฟ้าดินของเขาแข็งแกร่งเกินไป จึงทำให้ต้องรับทัณฑ์เพิ่มอีกสองรอบกันแน่?

มิทันให้ได้ครุ่นคิดนานนัก

สิ่งที่ตอบกลับความสงสัยของเขาคือดาบวายุที่จามลงมา

หยางจี๋มิมีความขลาดกลัว ในใจกลับเริ่มบังเกิดความตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง ทัณฑ์วายุสามระลอกช่างหาได้ยากยิ่ง แม้จะน่าสยดสยอง ทว่าหากผ่านไปได้ เขาจะแข็งแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน

“เข้ามา! ให้วิญญาณต้นกำเนิดของข้าได้ผลัดเปลี่ยนอีกคราเถิด”

หยางจี๋ควบคุมร่างจำแลงฟ้าดินเข้าต้านทาน

ทว่าดาบเล่มนี้ที่จามลงมา กลับแฝงไว้ด้วยอำนาลับที่มิอาจขัดขวางได้ มันทะลวงผ่านร่างร่างจำแลงและฟันลงบนวิญญาณต้นกำเนิดโดยตรง

ใบหน้าของหยางจี๋พลันปรากฏร่องรอยความเจ็บปวดขึ้นมาทันที

ดาบวายุจามลง แม้จะมิอาจสับวิญญาณต้นกำเนิดให้แยกออกเป็นสองเสี่ยง ทว่าวายุคลั่งกัดกร่อนวิญญาณกลับแทรกซึมเข้าสู่ภายในดวงวิญญาณได้สำเร็จ

วายุคลั่งอาละวาดอย่างบ้าคลั่งภายในดวงวิญญาณ เพียงอึดใจเดียว ผิวของวิญญาณต้นกำเนิดก็เริ่มปรากฏรอยร้าวขึ้นทั่วทิศทาง

ทว่าหยางจี๋มิมีความหวาดกลัวหรือลนลาน เขาฝืนทนรับความเจ็บปวดนั้นไวอย่างเด็ดเดี่ยว

สามสิบอึดใจต่อมา ทัณฑ์วายุสลายไป วิญญาณต้นกำเนิดของเขายามนี้มิต่างจากเครื่องปั้นดินเผาที่แตกราน เต็มไปด้วยรอยปริแตก

ทว่าในวินาทีถัดมา กลิ่นอายแห่งมรรคาอันลี้ลับสายหนึ่งกลับพรั่งพรูออกมาจากภายในดวงวิญญาณ และเข้าห่อหุ้มวิญญาณต้นกำเนิดไว้ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว

ภายใต้การหล่อเลี้ยงจากกลิ่นอายมรรคา รอยปริแตกบนผิววิญญาณต้นกำเนิดก็เริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เพียงสามอึดใจสั้นๆ วิญญาณต้นกำเนิดก็กลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์อีกครั้ง

หลังจากการชำระล้างจากทัณฑ์วายุและการซ่อมแซมด้วยกลิ่นอายมรรคา วิญญาณต้นกำเนิดยามนี้กลับใสกระจ่างไร้รอยราคี แฝงไว้ด้วยสง่าราศีแห่งมรรคาอันยิ่งใหญ่ ผิวนอกมีรัศมีวิญญาณนวลตา ดูศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขามขึ้นกว่าเดิมมิน้อย

ในวินาทีนี้ คำสองคำพลันผุดขึ้นมาในหัวของหยางจี๋ —— ดวงจิตวิญญาณหยาง

ใช่แล้ว ยามนี้วิญญาณต้นกำเนิดแข็งแกร่งขึ้นอย่างมหาศาล และได้ผลัดเปลี่ยนกลายเป็นดวงจิตวิญญาณหยางเรียบร้อยแล้ว

“เป็นจริงดังที่ตำราว่าไว้ ทัณฑ์วายุคือเคราะห์ร้าย ทว่าก็คือวาสนาแห่งการสร้างสรรค์” หยางจี๋จ้องมองวิญญาณต้นกำเนิดพลางบังเกิดความเข้าใจแจ้ง พึมพำกับตนเองว่า “จากนี้ไป... ข้าก็คือราชันวิญญาณตัวจริงเสียงจริงแล้วสินะ”

หลังจากการทะลวงระดับ เขา รู้สึกได้ว่าทั้งดวงวิญญาณและรูปลักษณ์ธรรมของเขาล้วนได้รับการยกระดับและผลัดเปลี่ยนให้สูงส่งขึ้น

ท่ามกลางความว่างเปล่า เขาสัมผัสได้ว่าอายุขัยเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล โดยมีขีดจำกัดสูงสุดอยู่ที่ 1,200 ปี

หนึ่งพันกว่าปี

ฟังดูเหมือนน้อย ทว่าในสายธารแห่งกาลเวลา ช่วงเวลาพันกว่าปีนี้ มิล่วงรู้ว่าราชวงศ์ในโลกปุถุชนจะต้องผลัดเปลี่ยนเวียนวนไปกี่ครั้งกี่หน

ต้องรู้ว่าประวัติศาสตร์ที่ถูกขุดค้นพบในโลกเก่าก็มีเพียง 5,000 กว่าปีเท่านั้น เพียงเท่านี้ย่อมเห็นได้ว่าเวลาหนึ่งพันกว่าปีนี้มีน้ำหนักมหาศาลเพียงใด

หยางจี๋ยินดียิ่งนัก ขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดบรรลุผลสำเร็จ ก้าวเข้าใกล้ความเป็นอมตะไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

ในยามนี้ หลังจากสัมผัสถึงตบะที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างละเอียด เขาก็หันกลับมาตรวจสอบสถานะของตนเอง

【ชื่อ: หยางจี๋】

【รากฐาน: ชั้นกลาง】

【อายุขัย: 124/1200】

【ขอบเขตพลัง: ขอบเขตวิญญาณก่อกำเนิดขั้นหนึ่ง (0/27648000)】

【วิชาหลัก: เคล็ดวิชาวารีเหิน (ระดับต่ำ), เคล็ดวิชามรรคาเจินกัง (ระดับมรรคา)】

【มหาอิทธิฤทธิ์: มนุษย์ศัสตรา [ม้วนที่หนึ่ง] (สมบูรณ์), [ม้วนที่สอง] (ขั้นใหญ่)】

【มหาอิทธิฤทธิ์: โคจรย้ายฟ้า (สมบูรณ์)】

【มหาอิทธิฤทธิ์: เพลงกระบี่กุยฉาง [วิถีกระบี่เพลิง (วิญญาณกระบี่สมบูรณ์)], [วิถีกระบี่อัสนี (วิญญาณกระบี่สมบูรณ์)], [วิถีกระบี่วายุ (วิญญาณกระบี่สมบูรณ์)], [วิถีกระบี่บึง (วิญญาณกระบี่สมบูรณ์)]】

【ทักษะยุทธ์: เพลงกระบี่คล้อยวารี (สมบูรณ์), วิชาตัวเบา (สมบูรณ์)】

สำหรับยามนี้ การจะทะลวงสู่ขอบเขตถัดไป จำต้องอาศัยค่าตบะอีกกว่ายี่สิบล้านหน่วย หากมีโอสถแก่นทองคำเก้าจารึกให้เสพกินอย่างต่อเนื่อง คาดว่าต้องใช้เวลาประมาณ 100 ปีเศษ

เวลาหนึ่งร้อยกว่าปีนี้ จะว่ายาวก็นาน จะว่าสั้นก็เพียงครู่เดียว

ทว่าหยางจี๋มิคิดจะปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปเฉยๆ เขาตัดสินใจที่จะมุ่งหน้าสู่ลานฝึกนรกสักครา หากสามารถเสาะหาผลจื่อหยางมาเพื่อยกระดับรากฐานได้ เมื่อนั้นความเร็วในการบำเพ็ญย่อมพุ่งทะยานขึ้น และมิเท่ากับเป็นการชิงอายุขัยกลับคืนมาได้หลายสิบปีหรอกรึ

เรื่องของอายุขัย มิมีผู้ใดมิจัดให้ความสำคัญ และหยางจี๋เองก็มิใช่ข้อยกเว้น