บทที่ 25 - หอร้อยบุปผา

บทที่ 25 - หอร้อยบุปผา

ความจริงแล้วเย่เฟิงไม่ได้คิดจะมาเที่ยวหอสุราเลย

แต่การที่ฉู่อิงสยงก้าวเข้าไปในหอร้อยบุปผา มันทำให้เย่เฟิงฉุกคิดได้ว่าป๋ายเมี่ยวอวิ๋นก็อาจจะอยู่ที่นี่ด้วย! เรื่องนี้กระตุ้นความสนใจของเย่เฟิงได้ไม่น้อย

และแล้วเขาก็เดินตามเข้าไปในหอร้อยบุปผา!

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู กลิ่นแป้งร่ำน้ำอบก็ลอยมาเตะจมูกจนเย่เฟิงถึงกับผงะ

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเมืองที่เป็นศูนย์กลางของผู้ฝึกตนอย่างนครโบราณ จะมีสถานที่เริงรมย์แบบนี้ตั้งอยู่ด้วย

"คุณชาย มาร่ำสุราหรือเจ้าคะ เชิญตามข้าน้อยขึ้นไปชั้นบนเลยเจ้าค่ะ!"

สาวงามแต่งตัวฉูดฉาดหลายคนเดินเข้ามากระโดดเกาะแขนเย่เฟิง แล้วกึ่งลากกึ่งจูงเขาเข้าไปในห้องส่วนตัวของหอร้อยบุปผา!

เย่เฟิงถึงกับมึนงงทำอะไรไม่ถูก!

เขาพยายามชะเง้อมองหาฉู่อิงสยง แต่กลับพบว่าชายคนนั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว

สีหน้าของเย่เฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

และในพริบตานั้นเอง พวกนางโลมก็ลากเขาเข้ามาในห้องจนได้

"คุณชายโปรดรอสักครู่ เดี๋ยวจะมีแม่นางคนสวยมาคอยปรนนิบัติรินสุราให้ท่านนะเจ้าคะ!"

พูดจบ พวกนางก็ถอยร่นออกไปจากห้อง

เย่เฟิงกวาดสายตามองไปรอบๆ และสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดๆ ที่แผ่ซ่านอยู่บางเบา

"หืม"

เย่เฟิงลองปล่อยพลังปราณสายเล็กๆ ออกไปสัมผัสดู

แต่พลังปราณของเขากลับกระดอนกลับมา!

"นี่มัน... ม่านพลังปราณงั้นหรือ"

สีหน้าของเย่เฟิงเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที

เขาเคยได้ยินเรื่องม่านพลังปราณมาบ้าง

มันคือวิชาการสร้างเขตแดนรูปแบบหนึ่ง

ผู้ที่จะสร้างเขตแดนแบบนี้ได้อย่างน้อยต้องเป็นผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานระดับปลายขึ้นไป

ถึงตอนนี้เย่เฟิงก็ตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่ห้องสำหรับร่ำสุรา แต่มันคือกับดักชัดๆ!

"หรือว่าความลับเรื่องระบบของข้าจะแตกลงแล้ว แต่ระบบก็ไม่ได้แจ้งเตือนว่าจะมีอันตรายอะไรในเร็วๆ นี้นี่นา"

เย่เฟิงครุ่นคิดในใจ

พอคิดได้ดังนั้น เย่เฟิงก็ค่อยเบาใจลงหน่อย

ช่างเถอะ ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องว่ากันไปตามน้ำ!

ตราบใดที่ระบบยังไม่แจ้งเตือนโชคชะตาเร็วๆ นี้ว่ามีอันตราย เย่เฟิงก็ถือว่าตัวเองยังปลอดภัยอยู่!

เขามั่นใจในจุดนี้มาก!

พอคิดตก เย่เฟิงก็เริ่มผ่อนคลายและทำตัวตามสบาย

และแล้วประตูห้องก็ถูกเปิดออก

สาวงามหยาดเยิ้มคนหนึ่งเดินถือขวดสุราเข้ามาในห้อง!

นางงดงามเย้ายวนใจเป็นอย่างมาก แถมชุดที่สวมใส่ก็เปิดเผยเรือนร่างแบบวับๆ แวมๆ

ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าที่งดงามราวกับนางจิ้งจอก หรือสัดส่วนที่โค้งเว้าได้รูป ล้วนทำให้ผู้พบเห็นต้องตะลึงงัน!

แต่เย่เฟิงไม่ได้ถูกความงามนั้นครอบงำจนหน้ามืดตามัว

สิ่งแรกที่เย่เฟิงทำคือตรวจสอบหน้าต่างสถานะของหญิงสาวคนนี้!

ชื่อ: ลู่ชิงซิ่ว

สถานะ: ผู้อาวุโสแห่งสำนักร้อยบุปผา เจ้าของฉายาปรมาจารย์ร้อยบุปผา

ระดับพลัง: ขั้นก่อแก่นทองคำระดับ 2

ค่าโชคชะตา: 2500

ดวงชะตากำเนิด: [อัจฉริยะด้านการบำเพ็ญเพียร (ระดับ 6) เสน่ห์เย้ายวนแต่กำเนิด (ระดับ 7) อัจฉริยะด้านการหลอมอาวุธ (ระดับ 3) งดงามล่มเมือง (ระดับ 6)]

โชคชะตาเร็วๆ นี้: ไม่มี!

เมื่อได้เห็นข้อมูลของหญิงสาวคนนี้ เย่เฟิงก็ตกตะลึงจนตาค้าง!

สาวงามตรงหน้าเขาคือเฒ่าประหลาดขั้นก่อแก่นทองคำเชียวหรือ!

แม้เย่เฟิงจะเคยได้ยินมาว่าผู้ฝึกตนขั้นก่อแก่นทองคำสามารถคงความอ่อนเยาว์ไว้ได้ตลอดกาล แต่พอได้มาเห็นกับตา เขาก็อดทึ่งไม่ได้ว่าทำไมนางถึงได้งดงามปานนี้!

แถมยัง...

เป็นถึงปรมาจารย์ร้อยบุปผา!

นั่นมันอาจารย์ของเฝิงเมี่ยวเมี่ยวไม่ใช่หรือ

พอคิดถึงตรงนี้ เย่เฟิงก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองถึงถูกปรมาจารย์ร้อยบุปผาหมายหัวเอาได้

"หรือนางจะคิดว่าข้ากับเฝิงเมี่ยวเมี่ยวมีซัมติงกันจริงๆ"

หัวใจของเย่เฟิงเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

ตอนที่เผชิญหน้ากับหลิวเสี่ยวฮวาเย่เฟิงก็ว่าตื่นเต้นแล้ว แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากปรมาจารย์ร้อยบุปผาตรงหน้านี้ มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด!

"ต้องใจเย็นไว้ ห้ามให้นางจับพิรุธได้เด็ดขาด!"

เย่เฟิงบอกตัวเองในใจ

จากนั้นเขาก็แกล้งทำตัวสบายๆ ซึ่งแน่นอนว่านี่คือการแสดงล้วนๆ

เพราะในใจของเขานั้นกำลังตื่นตระหนกสุดขีด

หญิงสาววางขวดสุราลงตรงหน้าเย่เฟิง ก่อนจะขยับตัวเข้ามาแนบชิด

กลิ่นหอมกรุ่นจากกายของนางทำเอาเย่เฟิงแทบจะเคลิบเคลิ้ม!

"คุณชายผู้มาเยือนหอร้อยบุปผาล้วนถือเป็นแขกคนสำคัญ ข้าน้อยจะขอรินสุราให้คุณชายสักจอกนะเจ้าคะ!" ลู่ชิงซิ่วเอ่ยเสียงหวาน!

นางพูดพลางใช้แขนเกาะเกี่ยวเย่เฟิงไว้ เผยให้เห็นท่าทีที่สนิทสนมเกินควร ผิวกายของนางแทบจะแนบชิดติดกับตัวเขาอยู่แล้ว!

สายตาของลู่ชิงซิ่วยังแฝงไปด้วยมนต์สะกดบางอย่าง

แม้แต่จิตใจของเย่เฟิงยังแอบสั่นคลอน แต่เขาก็พยายามดึงสติกลับมาอย่างสุดความสามารถ เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะโป๊ะแตกไม่ได้เด็ดขาด!

ขืนปล่อยให้ความลับแตก มีหวังได้ตายศพไม่สวยแน่!

ในวินาทีนั้น เย่เฟิงก็สวมวิญญาณนักเที่ยวขี้เมา เอื้อมมือไปโอบไหล่ลู่ชิงซิ่วไว้เสียเลย!

"ถ้างั้นเจ้าก็มาดื่มเป็นเพื่อนข้าสักจอกสิ!"

เย่เฟิงกำลังเล่นละครฉากใหญ่ และเขาก็แสดงได้สมบทบาทสุดๆ

ยังไงซะทักษะการแสดงของเขาก็ผ่านการขัดเกลามานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ในเรื่องการแสดงละครตบตาคน เขาถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าเลยทีเดียว

การแสดงอันเนียนกริบของเย่เฟิง ทำให้ลู่ชิงซิ่วถึงกับประหลาดใจ

แน่นอนว่าความประหลาดใจนั้นวาบขึ้นมาเพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น

ลู่ชิงซิ่วผลักเย่เฟิงออกเบาๆ แล้วยิ้มพลางถามว่า "ท่านคือศิษย์ของสำนักเมฆามังกรใช่ไหม"

คำถามของลู่ชิงซิ่วทำเอาหัวใจของเย่เฟิงกระตุกวูบ

แต่เขาก็ยังคงตอบกลับไปอย่างใจเย็น "ใช่แล้ว ข้าคือเย่เฟิงจากสำนักเมฆามังกร!"

"หึ ถือว่าเจ้าดวงดีไปนะ!"

ลู่ชิงซิ่ววางจอกสุราลง แล้วลุกขึ้นเดินจากไปหน้าตาเฉย!

"เดี๋ยวสิแม่นาง จะรีบไปไหนล่ะ!"

เย่เฟิงแกล้งทำหน้าเสียดาย ทั้งที่ความจริงแล้วในใจของเขากำลังตื่นตระหนกสุดขีด

และแล้วลู่ชิงซิ่วก็เดินออกจากห้องไป

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู บุคลิกของยอดสตรีผู้ฝึกตนก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ใบหน้าของลู่ชิงซิ่วพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาเย่อหยิ่ง!

"หมอนี่เป็นแค่ศิษย์สำนักเมฆามังกร ไม่ต้องสืบเรื่องของมันแล้วล่ะ! คอยจับตาดูที่นี่ต่อไป!" นางสั่งการ

สาวงามคนอื่นๆ ที่ยืนรออยู่ต่างก็ประสานมือรับคำสั่ง!

"น้อมรับคำสั่งท่านอาจารย์!"

ส่วนลู่ชิงซิ่วเพียงแค่แค่นเสียงเย็นชาในลำคอ ก่อนที่ร่างของนางจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา

นี่แหละคือพลังอำนาจของผู้ฝึกตนขั้นก่อแก่นทองคำ...

หลังจากลู่ชิงซิ่วจากไป เย่เฟิงก็สัมผัสได้ว่าม่านพลังปราณในห้องได้สลายไปแล้ว เขาจึงรีบเผ่นออกจากหอร้อยบุปผาทันที

การจะตามหาฉู่อิงสยงในสถานที่แบบนี้มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

และเย่เฟิงก็จะไม่ยอมทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้นแน่

ฉู่อิงสยงคงหนีไปถึงไหนต่อไหนแล้ว และต่อให้มันยังอยู่ ป๋ายเมี่ยวอวิ๋นก็คงไม่กล้าลงมือในหอร้อยบุปผาหรอก ขนาดเย่เฟิงยังสัมผัสถึงม่านพลังปราณของที่นี่ได้ แล้วนับประสาอะไรกับป๋ายเมี่ยวอวิ๋นล่ะ

เย่เฟิงจะไม่มัวเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป!

เขาจึงรีบจ้ำอ้าวออกจากหอร้อยบุปผาไปอย่างรวดเร็ว

"สวรรค์ช่วย เมืองนครโบราณนี่มันอันตรายจริงๆ!"

เย่เฟิงส่ายหน้าอย่างระอา

แต่ในจังหวะนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยแว่วมาจากที่ไกลๆ

"ฉู่อิงสยงนี่นา!"

เย่เฟิงรีบพุ่งตามไปทันที

ในเมื่อสืบเบาะแสมาได้ขนาดนี้แล้ว เย่เฟิงย่อมไม่มีทางล้มเลิกความตั้งใจกลางคันเด็ดขาด เขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องตามสืบเรื่องนี้ให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย!

ในขณะเดียวกัน ลู่ชิงซิ่วก็เดินทางกลับถึงสำนักแล้ว โดยมีหลิวเสี่ยวฮวาและศิษย์คนอื่นๆ ออกมาคอยต้อนรับ

ลู่ชิงซิ่วในชุดคลุมยาวร่อนลงสู่พื้นด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับเทพธิดา

"คารวะท่านอาจารย์!"

หลิวเสี่ยวฮวาและศิษย์คนอื่นๆ ประสานมือทำความเคารพ

ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมา!

ชื่อเสียงอันเลื่องลือของปรมาจารย์ร้อยบุปผา เป็นสิ่งที่ไม่มีใครในสำนักร้อยบุปผากล้าลบหลู่ล่วงเกิน แม้แต่ศิษย์ขั้นสร้างรากฐานเหล่านี้ก็ยังแทบจะไม่กล้าหายใจแรงเมื่ออยู่ต่อหน้านาง

"ตอนที่ข้าไม่อยู่ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในสำนักบ้างไหม"

ลู่ชิงซิ่วเอ่ยถามหลิวเสี่ยวฮวาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หลิวเสี่ยวฮวาคือคนที่ลู่ชิงซิ่วแต่งตั้งให้เป็นศิษย์ฝ่ายคุมกฎ นางมีอำนาจดูแลจัดการศิษย์ทุกคนในสำนัก ดังนั้นเมื่อลู่ชิงซิ่วกลับมา จึงต้องถามไถ่เรื่องราวจากนางก่อน!

หลิวเสี่ยวฮวาลอบยิ้มกริ่มในใจ!

นี่คือโอกาสทองที่นางจะได้ใส่ไฟเฝิงเมี่ยวเมี่ยวแล้ว!

"เรียนท่านอาจารย์ ภายในสำนักไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไรหรอกเจ้าค่ะ จะมีก็แต่ศิษย์น้องเฝิง... ข้าไม่รู้ว่าจะพูดดีไหม..."

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของลู่ชิงซิ่วก็เย็นชาขึ้นมาทันที

"มีอะไรก็ว่ามา!"

หลิวเสี่ยวฮวาจึงเริ่มแต่งเรื่องใส่ร้ายเฝิงเมี่ยวเมี่ยวกับเย่เฟิงเป็นฉากๆ ก่อนจะเล่าออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

เรื่องนี้ทำเอาเฝิงเมี่ยวเมี่ยวถึงกับนั่งไม่ติด!

สิ่งที่หลิวเสี่ยวฮวาพูดมาเป็นการทำลายชื่อเสียงของนางชัดๆ แต่ด้วยความที่กฎของลู่ชิงซิ่วนั้นเข้มงวดมาก หากอาจารย์ไม่อนุญาต เฝิงเมี่ยวเมี่ยวก็ไม่กล้าพูดแทรกขึ้นมา!

[จบแล้ว]