บทที่ 3 - มุ่งหน้านครโบราณ

บทที่ 3 - มุ่งหน้านครโบราณ

เย่เฟิงรู้ดีว่าเฝิงอวิ๋นมีออร่าตัวเอกคุ้มครองและมีโชควาสนาเปี่ยมล้น หากเขาลงมือตอนนี้จะต้องถูกโต้กลับจนตายแน่ๆ!

ถึงแม้เฝิงอวิ๋นจะสู้เขาไม่ได้ แต่ก็ต้องมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นมาขัดขวางอย่างแน่นอน!

คิดได้ดังนั้น เย่เฟิงจึงหันไปจ้องมองที่หน้าต่างสถานะของเฝิงอวิ๋นต่อ

[โชคชะตาเร็วๆ นี้: หลังจากเฝิงอวิ๋นถูกศิษย์พี่ทำร้ายจนบาดเจ็บ เขาได้ลงเขาไปซื้อยารักษาแผล ที่นอกเมืองนครโบราณเขาได้พบกับยายเฒ่าคนหนึ่ง เฝิงอวิ๋นซื้อสมุนไพรจากยายเฒ่ามาต้นหนึ่งซึ่งก็คือสมุนไพรวิเศษ เห็ดหลินจือวายุ เมื่อเฝิงอวิ๋นกินเข้าไปก็สามารถทะลวงพลังไปถึงขั้นรวบรวมลมปราณระดับหก สามวันต่อมาเขาบุกเข้าไปในห้องของเย่เฟิงกลางดึกและลงมือสังหารศิษย์พี่ผู้นี้!]

เมื่ออ่านจบ เย่เฟิงก็ถึงบางอ้อทันที

ที่แท้เฝิงอวิ๋นก็บังเอิญไปเจอของดีแบบนี้นี่เอง ถึงได้เลื่อนระดับไปถึงขั้นรวบรวมลมปราณระดับหกได้ภายในสามวัน

เห็ดหลินจือวายุ เป็นหนึ่งในสมุนไพรวิเศษในตำนาน สามารถกินสดๆ หรือนำไปสกัดเป็นยาก็ได้ ของสิ่งนี้หาประเมินค่ามิได้ในท้องตลาด ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นก่อแก่นทองคำก็ยังต้องต่อสู้แย่งชิงเห็ดหลินจือวายุชนิดนี้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย!

ว่ากันว่าหากได้กินเห็ดหลินจือวายุเพียงดอกเดียว ก็สามารถทำให้ผู้ฝึกตนระดับเริ่มต้นของขั้นรวบรวมลมปราณก้าวกระโดดไปสู่จุดสูงสุดของขั้นรวบรวมลมปราณได้เลยทันที!

สรรพคุณของมันเทียบเท่ากับยาวิเศษอย่างยาสร้างรากฐานเลยทีเดียว!

"ไอ้เฝิงอวิ๋นมันโชคหล่นทับอะไรขนาดนั้น แค่ออกไปซื้อยารักษาแผลก็ยังได้ของล้ำค่าแบบนี้มาครอบครอง สมกับเป็นบุตรแห่งสวรรค์จริงๆ!"

เย่เฟิงลอบบ่นในใจ

"เดี๋ยวก่อน..."

จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ

ตามหลักแล้วการกินเห็ดหลินจือวายุเข้าไป น่าจะเพียงพอที่จะทำให้ระดับพลังของเฝิงอวิ๋นพุ่งทะยานไปถึงขั้นรวบรวมลมปราณระดับเก้าขั้นสูงสุดเลยด้วยซ้ำ

แต่ในช่องโชคชะตาเร็วๆ นี้กลับบอกว่าเฝิงอวิ๋นเลื่อนไปแค่ระดับหก ซึ่งมันผิดปกติมากๆ

"ดูเหมือนว่าหมอนี่จะยังมีความลับอื่นซ่อนอยู่อีก!"

เย่เฟิงคิดในใจ

ในขณะเดียวกัน เมื่อเฝิงอวิ๋นเห็นเย่เฟิงยืนเหม่อลอยอยู่ สีหน้าของเขาก็ยิ่งเย็นชาลงกว่าเดิม

"เย่เฟิง สรุปว่าเจ้าต้องการอะไรกันแน่ เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือไง"

เย่เฟิงได้สติกลับมาพร้อมกับเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราดของเฝิงอวิ๋น แต่ในหัวของเขากลับมีแผนการบางอย่างผุดขึ้นมาแล้ว

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือถ่วงเวลาเฝิงอวิ๋นเอาไว้ แล้วเขาจะเป็นคนไปชิงเห็ดหลินจือวายุมาเอง

คิดได้ดังนั้น เย่เฟิงจึงยิ้มเยาะและพูดว่า "ศิษย์น้องเฝิงเอ๋ย ตอนแรกข้าตั้งใจจะมาเยี่ยมเจ้าเฉยๆ แต่ในเมื่อเจ้าไม่เคารพศิษย์พี่แบบนี้ งั้นข้าก็จะมาแจ้งเรื่องหนึ่งให้เจ้าทราบก็แล้วกัน!"

"เรื่องอะไร"

เย่เฟิงหัวเราะ "ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ได้ยินมาว่าท่านลุงของศิษย์พี่หมาที่เป็นผู้ดูแลกำลังตามหาเจ้าอยู่ เขาเลยวานให้ข้ามาบอก เจ้าจะไปหรือไม่ไปก็ตามใจเจ้านะ!"

พูดจบ เย่เฟิงก็หันหลังเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก

หมอนี่เพิ่งจะเข้ามาใหม่แถมยังอยากจะตั้งหลักให้ได้เร็วๆ ย่อมไม่มีความกล้าพอที่จะไปล่วงเกินท่านผู้ดูแลอย่างแน่นอน เขาจะต้องรีบไปหาท่านผู้ดูแลเพื่อสอบถามเรื่องราวอย่างลุกลี้ลุกลนเป็นแน่

และนี่แหละคือการเปิดโอกาสให้เย่เฟิงมีเวลาลงเขาไปชิงสมุนไพรมาครอบครอง

แผนการสำเร็จลุล่วง!

เฝิงอวิ๋นหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธเมื่อเห็นเย่เฟิงเดินทอดน่องจากไปอย่างสบายใจ แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เย่เฟิงพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่

หากท่านผู้ดูแลต้องการพบเขาจริงๆ เขาก็จำเป็นต้องไปพบ!

ตัวเองเป็นเพียงผู้อาศัยใบบุญเขา ในฐานะศิษย์สายนอกที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ท่านผู้ดูแลคือบุคคลที่ไม่สมควรไปล่วงเกินเป็นอย่างยิ่ง

"มังกรตกน้ำตื้นยังถูกกุ้งฝอยรังแกจริงๆ!"

"เย่เฟิง!"

"เจ้าต้องตาย!"

เฝิงอวิ๋นกำหมัดแน่น จิตสังหารพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

เย่เฟิงไม่สนใจเลยสักนิดว่าเฝิงอวิ๋นจะคิดอย่างไร สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการแย่งชิงเห็ดหลินจือวายุมาให้ได้

ส่วนเรื่องอื่นค่อยไปคิดหาทางแก้เอาดาบหน้าก็แล้วกัน!

เมื่อเดินพ้นมุมตึก เย่เฟิงก็เริ่มเร่งความเร็วและวิ่งพุ่งพรวดลงเขาไปอย่างรวดเร็ว

สำนักเมฆามังกรไม่ได้เข้มงวดกับศิษย์สายนอกมากนัก อีกทั้งศิษย์สายนอกส่วนใหญ่ก็มักจะไปมาหาสู่กับผู้คนในเมืองอยู่เสมอ ท่านผู้ดูแลสำนักเองก็มักจะส่งศิษย์สายนอกลงไปซื้อของในเมืองเป็นประจำ ดังนั้นเย่เฟิงจึงคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี

เขาวิ่งตะบึงมาตลอดทางจนมาถึงนอกเมืองนครโบราณ

เย่เฟิงหยุดหอบหายใจ ระดับพลังขั้นรวบรวมลมปราณระดับสี่นั้นแทบไม่ต่างอะไรกับยอดฝีมือธรรมดาทั่วไป การวิ่งหักโหมแบบนี้ทำให้เขาสูญเสียพลังปราณไปไม่น้อยเลยทีเดียว!

เขาเงยหน้าขึ้นมอง เมืองนครโบราณอันยิ่งใหญ่ตระการตาก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า!

เมืองขนาดใหญ่นี้มีรัศมีกว้างไกลถึงสิบหลี้ ล้อมรอบด้วยกำแพงเมืองสูงตระหง่าน บนกำแพงเมืองมีธงทิวโบกสะบัดไปมาอย่างสง่างาม

เมืองนครโบราณแห่งนี้คือเมืองแห่งการฝึกตน มีผู้ฝึกตนอาศัยอยู่มากมาย แต่เจ้าเมืองนครโบราณนั้นเป็นพวกเอาจริงเอาจัง เขาตั้งกฎเหล็กไว้อย่างชัดเจนว่า อนุญาตให้ผู้ฝึกตนทำการซื้อขายแลกเปลี่ยนกันภายในเมืองได้ แต่ห้ามต่อสู้กันโดยเด็ดขาด หากฝ่าฝืนจะถูกลงโทษอย่างหนัก!

เย่เฟิงเก็บหน้าต่างระบบลงและเดินเข้าไปในเมืองนครโบราณ

ที่นี่อาจจะมียอดฝีมือระดับสูงซ่อนตัวอยู่ เย่เฟิงคิดว่าด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ ควรจะระมัดระวังตัวและไม่ทำอะไรให้เป็นที่สะดุดตาจะดีที่สุด!

เมื่อเดินเข้ามาในเมือง ภาพความเจริญรุ่งเรืองก็ปรากฏแก่สายตา

การวางผังเมืองของที่นี่ถือว่าพิถีพิถันมาก ดูเหมือนจะถูกออกแบบตามหลักแผนผังแปดทิศ ทุกทิศทางเชื่อมต่อกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย!

สองข้างทางมีผู้ฝึกตนที่แต่งตัวแปลกๆ เดินผ่านไปมามากมาย

เย่เฟิงถึงกับเห็นผู้ฝึกตนที่อยู่ในขั้นสร้างรากฐานระดับปลายเดินผ่านไปมาตั้งหลายคน

"โอ้โห!"

สำหรับเขาในตอนนี้ คนพวกนี้ก็ถือว่าเป็นเทพเซียนผู้ยิ่งใหญ่แล้ว!

ทางที่ดีอย่าไปยุ่งกับพวกเขาเลยจะดีกว่า

เย่เฟิงรีบเดินลัดเลาะผ่านเมืองนครโบราณอย่างรวดเร็ว เพราะเป้าหมายของเขาคือประตูเมืองทางทิศเหนือ นอกประตูเมืองทางทิศเหนือนั้นมีตลาดเล็กๆ ตั้งอยู่!

ตลาดเล็กๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยผู้ฝึกตนอิสระระดับล่าง พวกเขาคือผู้ฝึกตนที่มีพลังต่ำเตี้ยเรี่ยดินและไร้พรสวรรค์ อายุเกินเกณฑ์แล้วแต่ก็ยังไม่สามารถบรรลุขั้นรวบรวมลมปราณระดับสี่ได้เสียที แม้แต่คุณสมบัติที่จะเป็นศิษย์สายนอกของสำนักเล็กๆ ก็ยังไม่มี จึงทำได้เพียงฝึกฝนด้วยตัวเองและใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก

ผู้ฝึกตนอิสระเหล่านี้ย่อมมีความต้องการในการซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าเช่นกัน แต่พวกเขาไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเปิดตลาดซื้อขายอย่างเป็นทางการภายในเมืองนครโบราณได้ เพื่อความปลอดภัยในการทำธุรกรรม พวกเขาจึงบุกเบิกพื้นที่นอกประตูเมืองทางทิศเหนือให้กลายเป็นตลาด

ที่นี่อยู่ใกล้กับเมืองนครโบราณ หากใครคิดจะปล้นฆ่าชิงทรัพย์ก็ต้องคิดทบทวนให้ดีเสียก่อน...

และแล้วเย่เฟิงก็เดินทะลุผ่านเมืองนครโบราณอันคึกคักมาจนถึงตลาดทางทิศเหนือ

ที่นี่ดูทรุดโทรมและเก่าซอมซ่ออย่างเห็นได้ชัด!

มีผู้ฝึกตนมากมายเดินขวักไขว่ไปมา แต่ละคนแต่งตัวซอมซ่อจนแทบจะดูไม่ได้เลยทีเดียว!

พวกเขาล้วนแต่อยู่ในขั้นรวบรวมลมปราณ การที่เย่เฟิงปะปนอยู่ท่ามกลางคนเหล่านี้จึงไม่เป็นที่สะดุดตาเท่าไหร่นัก

เขาเดินเข้าไปในตลาดพลางกวาดสายตามองหาไปรอบๆ จนในที่สุดก็เห็นร่างของยายเฒ่าคนหนึ่งนั่งคุดคู้หลบมุมอยู่

ยายเฒ่าคนนี้มีพลังเพียงขั้นรวบรวมลมปราณระดับสี่ สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง นั่งยองๆ อยู่ตรงมุมตึก ตรงหน้าของนางมีสมุนไพรและยาเม็ดวางขายอยู่จำนวนหนึ่ง

และแผงลอยของนางก็เงียบเหงาไร้ผู้คน

เย่เฟิงค่อยๆ เดินเข้าไปหายายเฒ่าคนนั้นอย่างใจเย็น

"สหายนักพรต ของพวกนี้ขายยังไงหรือ" เย่เฟิงเอ่ยถามด้วยท่าทีสบายๆ

ยายเฒ่าที่กำลังนั่งสัปหงกด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อได้ยินเสียงของเย่เฟิงนางก็เบิกตากว้างขึ้นทันที

พอนางเห็นชายหนุ่มตรงหน้าสวมชุดของสำนักเมฆามังกร ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"แหม สหายนักพรตน้อย ที่แท้ท่านก็เป็นยอดฝีมือจากสำนักเมฆามังกรนี่เอง ช่างเสียมารยาทจริงๆ!" ยายเฒ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

คำพูดนี้ทำเอาเย่เฟิงถึงกับหน้าแดงก่ำ!

เขาเป็นยอดฝีมือที่ไหนกันล่ะ เป็นแค่ตัวประกอบจืดจางชัดๆ

แต่จะเสียหน้าไม่ได้เด็ดขาด

เย่เฟิงยืดอกขึ้นแล้วถามว่า "ขอถามสหายนักพรต ยาพวกนี้ขายเม็ดละเท่าไหร่"

สิ่งที่เย่เฟิงชี้ไปคือยาระดับพื้นฐาน ยาเม็ดรวบรวมลมปราณ!

ยาชนิดนี้ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมาย ส่วนใหญ่ก็มีแต่ผู้ฝึกตนในระดับรวบรวมลมปราณเท่านั้นที่ใช้กัน สรรพคุณของมันก็แค่ช่วยรักษาความเสถียรของพลังปราณเท่านั้น

แต่สำหรับผู้ฝึกตนระดับล่าง มันก็ถือว่าเป็นของดีเลยทีเดียว

เมื่อได้ยินเย่เฟิงถาม ยายเฒ่าก็ตาลุกวาวและรีบตอบว่า "สหายนักพรตน้อยช่างตาแหลมคมจริงๆ ยาเม็ดรวบรวมลมปราณของข้าได้มาอย่างถูกต้อง คุณภาพก็ยอดเยี่ยมมาก ตรงนี้มีทั้งหมดสิบเม็ด ขายเพียงเม็ดละสามหินวิญญาณสีม่วงเท่านั้น!"

ยายเฒ่าเสนอราคาออกมา

"อ้อ"

เย่เฟิงคิดในใจว่า ราคาแค่นี้เมื่อเทียบกับคุณภาพของยาเม็ดรวบรวมลมปราณแล้วก็ถือว่าไม่แพงจนเกินไปนัก

แต่เป้าหมายที่แท้จริงของเขาคือสมุนไพรต้นนั้นต่างหาก!

เห็ดหลินจือวายุ!

ของสิ่งนี้ดูเผินๆ ก็เหมือนเห็ดหลินจือธรรมดาทั่วไป ด้วยระดับพลังขั้นรวบรวมลมปราณระดับสามของเย่เฟิงในตอนนี้ ย่อมไม่มีทางดูออกอย่างแน่นอน

ดูเหมือนว่ายายเฒ่าคนนี้จะระดับพลังไม่สูงนัก นางก็เลยมองไม่ออกถึงคุณค่าที่แท้จริงของมัน

เย่เฟิงคิดแผนขึ้นมาได้แล้วจึงพูดว่า "สหายนักพรต สามสิบหินวิญญาณสีม่วงมันแพงเกินไปหน่อยนะ ลดให้ข้าสักยี่สิบเปอร์เซ็นต์ได้ไหม"

ยายเฒ่ารีบโบกมือปฏิเสธ "สหายนักพรตน้อย นี่มันราคาถูกที่สุดแล้วนะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เฟิงก็แสร้งทำหน้าผิดหวังแล้วโบกมือไปมา

"เอาเถอะ ถือซะว่าข้ายอมขาดทุนก็แล้วกัน แต่สมุนไพรเหี่ยวๆ สองสามต้นตรงนั้นน่ะ เจ้าจะแถมให้ข้าได้ไหมล่ะ"

[จบแล้ว]