26 - ฉินชิงโหมวบาดเจ็บ?
26 - ฉินชิงโหมวบาดเจ็บ?
“เพียงหนึ่งบทกวีช่วยให้คนเข้าสู่เส้นทางแห่งเต๋า!”
อวี่เฟิงอดไม่ได้ที่จะหันไปมองซู่อู๋โจวที่อยู่ข้างกาย ชายคนนี้ที่มักจะทำให้คนอื่นมองว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ ตอนนี้เขากลับสามารถใช้เพียงบทกวีบทเดียวช่วยให้คนเข้าสู่เส้นทางแห่งเต๋าได้
อวี่เฟิงแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง หมอนี่สามารถเก่งกาจได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ ทั้งวิชาแพทย์ วิชากระบี่ และเส้นทางวรรณกรรม เขาล้วนโดดเด่นเป็นเอก
เขารู้ดีว่าบทกวีนี้ยอดเยี่ยมเพียงใด แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นนักปราชญ์ แต่ก็มีรสนิยมในการประเมินสิ่งดีงาม
บทกวีนี้เป็นผลงานระดับตำนานที่สามารถส่งต่อไปยังอนาคตได้แน่นอน แต่เขายากที่จะเชื่อว่าเป็นฝีมือของซู่อู๋โจวแต่ก็ต้องเชื่อ เพราะเขาเห็นกับตาว่าซู่อู๋โจวเป็นคนเขียน!
นี่ทำให้อวี่เฟิงเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง!
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันไปมองฉินชิงโหมว ในขณะนั้น ฉินชิงโหมวยังคงตกอยู่ในภวังค์ของบทกวี
และรอบตัวของนางเริ่มปรากฏภาพมายาที่แตกต่างออกไป มีพระจันทร์ดวงหนึ่งแขวนอยู่เหนือหัวของนาง พระจันทร์นั้นสุกสว่าง งดงามราวกับภาพวาด
บนพระจันทร์อันกว้างใหญ่ ปรากฏปราสาทแก้วหยกอันงดงามเรียงรายอยู่ ณ มุมหนึ่งของพระจันทร์
ราวกับเป็นวังสวรรค์ ดูเลือนรางแต่งดงามเกินบรรยาย ใต้แสงจันทร์ปรากฏร่างเงาของหญิงสาวนางหนึ่ง
ร่างของนางขาวผ่องราวกับผลึกแก้ว เปล่งประกายบริสุทธิ์และสูงส่งไร้ซึ่งมลทิน นางล่องลอยราวกับขี่สายลม ชุดกระโปรงปลิวไสวขณะบินไปสู่ดวงจันทร์ เป็นภาพที่เลือนรางแต่งามดั่งความฝัน
เมื่อได้เห็นภาพนี้ อวี่เฟิงถึงกับนั่งไม่ติดเขาลุกขึ้นพรวดจนแก้วเหล้าที่ถืออยู่แตกกระจาย
"ปรากฏการณ์แห่งฟ้าและดิน เทพธิดาบรรลุสู่จันทรา!"
หัวใจของอวี่เฟิงปั่นป่วนราวกับเกิดคลื่นยักษ์ เขาเคยเห็นผู้ที่บรรลุเข้าสู่เส้นทางแห่งเต๋ามาก่อน
แต่การที่เพียงแค่เข้าสู่เต๋าแล้วทำให้เกิดปรากฏการณ์ฟ้าดินแบบนี้ และยังเป็นปรากฏการณ์ที่ยิ่งใหญ่อย่างนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็น
เขารู้ดียิ่งกว่าผู้อื่นว่า การเข้าสู่เส้นทางเต๋าในลักษณะนี้หมายถึงอะไร
มันหมายถึงพรสวรรค์อันหาตัวจับยาก มันเป็นการเข้าสู่เส้นทางเต๋าในระดับที่ลึกซึ้งและแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ที่สำคัญก็คือ ฉินชิงโหมวผู้นี้ยังอยู่แค่ระดับพลังเลือดเท่านั้น!
ไม่เพียงแต่อวี่เฟิงเท่านั้นที่ไม่อาจนั่งนิ่งได้ เมาหย่งเหลียงและหลี่ชิงเฟยก็เช่นกัน
ฉินชิงโหมวบรรลุเข้าสู่เส้นทางแห่งเต๋าแล้ว หมายความว่านางสามารถควบคุมเจตจำนงแห่งเต๋าได้อย่างรวดเร็ว
นั่นยังหมายความว่า อาวุธของตระกูลฉินจะได้รับการหล่อเลี้ยงจากเจตจำนงแห่งเต๋าในไม่ช้า
หากเป็นเช่นนี้ แผนการของพวกเขาจะพังทลายหมด!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ทั้งสองสบตากันโดยมีประกายแห่งความโหดเหี้ยมในแววตา พวกเขาจะต้องแยกชิ้นส่วนตระกูลฉินออกเป็นเสี่ยง ๆ และไม่มีใครสามารถขัดขวางพวกเขาได้
พวกเขาไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อไป รีบรุดไปยังเรือนด้านใน
เรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านตระกูลสือ จะต้องให้ตระกูลสือจัดการ!
ผู้คนในที่นั้นล้วนตกตะลึงกับปรากฏการณ์ฟ้าและดินที่งดงามราวกับภาพวาด พวกเขาจ้องมองเงาเทพธิดาที่กำลังมุ่งสู่จันทรา เงานั้นเหมือนกับฉินชิงโหมวไม่มีผิด
"นาง... ช่างมีพรสวรรค์อันล้ำเลิศยิ่งนัก บรรลุเข้าสู่เต๋าเพียงเพราะบทกวีเดียว"
มีผู้คนพึมพำเบา ๆ
"นี่แหละ ฉินชิงโหมว หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลินอัน"
"น่าเสียดาย... หญิงงามเช่นนี้ กลับต้องแต่งให้กับคนอย่างซู่อู๋โจวก็เหมือนดอกไม้ปักบนมูลวัว"
ผู้คนมากมายต่างอุทานอย่างตกตะลึง เฝ้ามองปรากฏการณ์ฟ้าและดินที่ค่อย ๆ จางหายไปในร่างของฉินชิงโหมว
ทันทีที่พลังแห่งฟ้าและดินหลอมรวมเข้าสู่ร่างนาง ระดับพลังของฉินชิงโหมวก็พุ่งทะยานขึ้นจากระดับพลังเลือด สู่ระดับพลังหลังสวรรค์โดยทันที
ไม่มีใครแปลกใจพวกเขารู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นจากนี้ไป พลังของฉินชิงโหมวจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วทุกวัน ไม่นานนางจะบรรลุถึงระดับพลังก่อนสวรรค์ หรืออาจสูงกว่านั้น
"ชิงโหมว ขอแสดงความยินดีด้วย บทกวีนี้ไพเราะอย่างแท้จริง" หลินชิงฉือปรากฏตัวขึ้นข้างฉินชิงโหมวไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร
นางยิ้มหวานอย่างสดใส เป็นคนแรกที่กล่าวแสดงความยินดีต่อฉินชิงโหมว
ฉินชิงโหมวมีสีหน้าตกตะลึง นางมองกระดาษในมือของตัวเองอย่างเลื่อนลอย นางไม่เคยคิดเลยว่า
ตัวเองจะสามารถเข้าสู่เส้นทางแห่งเต๋าได้เช่นนี้
แม้ว่าทุกคนจะพูดว่านางมีโอกาสเข้าสู่เต๋าผ่านวรรณกรรม แต่นั่นก็เป็นเพียง "โอกาส" เท่านั้น
บนโลกนี้มีผู้คนมากมายที่ "มีโอกาส" แต่สุดท้ายก็ใช้เวลาทั้งชีวิตไปโดยไม่สามารถบรรลุได้
นางเคยคิดว่าชีวิตนี้ของนางอาจไม่สามารถเข้าสู่เส้นทางแห่งเต๋าได้เลย แต่กลับกลายเป็นว่า เพียงบทกวีบทเดียวก็พานางบรรลุไปถึงจุดนั้นอย่างง่ายดาย
"บทกวีนี้ใครเป็นคนแต่ง? ทำไมถึงมีชื่อของข้าเป็นผู้แต่ง?"
ฉินชิงโหมวเต็มไปด้วยความสงสัย บทกวีที่ยอดเยี่ยมจนเป็นตำนานเช่นนี้ในที่นี้มีใครสามารถแต่งขึ้นมาได้อย่างนั้นหรือ หรือว่า... นี่เป็นของขวัญจากสวรรค์?
ขณะที่นางยังอยู่ในห้วงความคิด
ทันใดนั้น สามเงาดำปรากฏตัวขึ้นกลางฝูงชน!
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนเมื่อการต่อสู้จบลง ทุกคนยังคงไม่ทันตั้งตัว มองไปที่กลางลานด้วยความงุนงง
งานประชันปัญญาเชิงวรรณกรรม กลับเกิดเหตุลอบสังหารขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้นซู่อู๋โจว กลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ระดับหลังสวรรค์ได้ราวกับเชือดไก่
หลังจากจัดการกับทั้งสามคนแล้ว ซู่อู๋โจวมองไปยังฉินชิงโหมว ที่กลางอกของนางมีรอยฝ่าเท้าประทับอยู่ ริมฝีปากมีเลือดซึมออกมา
แขนขาวเนียนดั่งหิมะ กลับมีบาดแผลลึก เลือดไหลซึมออกมา ดูแล้วสะเทือนใจยิ่งนัก ความงามอันบริสุทธิ์ไร้ตำหนิของนาง ถูกทำลายไปจนหมดสิ้นราวกับเครื่องกระเบื้องเคลือบที่งดงาม กลับมีรอยร้าวปรากฏขึ้น
ซู่อู๋โจวช่วยฉินชิงโหมวทำแผล ห้ามเลือดเอาไว้ ดวงตาเปล่งประกายแววเย็นเยียบ
พวกมันคิดจะฉีกกระชากสตรีอันงดงามถึงเพียงนี้งั้นหรือ คิดว่าพวกข้าเป็นคนที่รังแกได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? ซู่อู๋โจวคิดในใจ
"พอจะทนไหวหรือไม่?" ซู่อู๋โจวพยายามควบคุมอารมณ์ ถามฉินชิงโหมวด้วยน้ำเสียงปกติ
"อืม... พักฟื้นสักระยะก็หายดีแล้ว" ฉินชิงโหมวตอบเบาๆ
"ถ้ายังพอทนได้ ก็ตามข้าไป ข้าจะไปถามพวกมันให้แน่ชัด ว่าต้องการทำอะไร" ซู่อู๋โจวกล่าว
ฉินชิงโหมวชะงักไป ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกที่กล้าลงมือสังหารนางในบ้านตระกูลสือ มีโอกาสสูงมากที่จะเกี่ยวข้องกับตระกูลสือเอง
หากซู่อู๋โจวจะไป ถามหาคำตอบ ก็เท่ากับกำลังเผชิญหน้ากับตระกูลสือโดยตรง
แต่ที่นี่คือรังของพวกมัน!
แม้ซู่อู๋โจวจะเก่งกาจ แต่จะสู้กับตระกูลสือไหวหรือ!
"ข้าไม่เป็นไร พวกเรากลับบ้านกันเถอะ" ฉินชิงโหมวเอ่ยเสียงแผ่ว
ซู่อู๋โจวแตะบาดแผลของนางเบาๆ มองเลือดที่ติดอยู่ที่ปลายนิ้วของเขาแล้วกล่าว
"เลือดของเจ้า จะไหลโดยไม่มีเสียงไม่ได้! เจ้าต้องไปกับข้า!"
เขาจับมือนางอย่างมั่นคง คว้าดาบจากคุณชายท่านหนึ่ง แล้วก้าวมุ่งหน้าไปยังเรือนด้านในของตระกูลสือ
"ซู่อู๋โจว คิดให้ดีเสียก่อน นั่นเป็นรังของพวกมันนะ!" หลินชิงฉือเอ่ยขึ้น
ซู่อู๋โจววมองนางแวบหนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร
เห็นแก่นางที่ช่วยฉินชิงโหมวไว้ในวันนี้ ก็ได้แต่หวังว่านางจะไม่มีส่วนร่วมในเรื่องนี้...
"อย่าไปเลย พวกเรากลับบ้านกันเถอะ!" ฉินชิงโหมวส่ายหน้าปฏิเสธ
คนอื่นๆ ในที่นั้นก็ยังคงตกตะลึง
ซู่อู๋โจวเดินไปยังเรือนใน เขาคิดจะทำอะไร เขาจะไปบังคับให้ตระกูลสือให้คำอธิบายงั้นหรือ?
เขาบ้าไปแล้วหรือไร!?
ที่นี่คือตระกูลสือ!
เขาคิดจะทำอะไรได้?
ตอนนี้ฉินชิงโหมวไม่ถูกฆ่า เพียงแค่ได้รับบาดเจ็บก็ถือว่าโชคดีแล้ว เวลานี้เขาควรจะกัดฟันทน แล้วออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัยถึงจะถูก!
แต่เขากลับคิดจะทำอะไร...หรือว่าเขาคิดจะก่อพายุในรังของพวกมันจริงๆ?