บทที่ 28 ฉันจะรักษาโรคนี้เอง

"เฉินซวนงั้นเหรอ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน นี่แกไปเรียนวิชาแพทย์มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย หมอที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสมองที่มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศเลยนะ! แล้วแกล่ะ เป็นแค่ขยะที่ถูกตระกูลเฉินของเราไล่ออกไปไม่ใช่หรือไง!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเหวยเจี้ยน บรรดาแพทย์ที่อยู่ในเหตุการณ์ก็แน่ใจในตัวตนของเฉินซวนทันทีว่าเขาคือไอ้สวะแห่งตระกูลเฉินที่ชื่อเฉินซวนนี่เอง!

ดังนั้น พวกเขาจึงแสดงสีหน้าเย่อหยิ่งจองหองออกมาในทันที

แพทย์สวมแว่นตาที่เป็นหัวหน้ารู้สึกหงุดหงิดมากยิ่งขึ้นในเวลานี้

เป็นแค่ไอ้สวะที่ไม่มีความรู้เรื่องการแพทย์เลยสักนิด แต่กลับกล้าพูดจาอวดดีขนาดนี้!

แพทย์สวมแว่นตาจ้องมองเฉินซวนด้วยความดูถูกเหยียดหยามและตำหนิเขาว่า "นายท่านสามตระกูลเฉินพูดชัดเจนแล้วนะ ฉันเชื่อว่าคุณไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับผู้ป่วยที่นอนอยู่บนเตียง ดังนั้น ได้โปรดออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ และอย่ามาขัดขวางการรักษาผู้ป่วยของพวกเรา!"

"นายท่านสามตระกูลเฉินงั้นเหรอ หมายถึงเขาน่ะเหรอ เขาเป็นตัวแทนของตระกูลเฉินไม่ได้หรอก!"

ร่องรอยของการดูถูกเหยียดหยามฉายชัดในดวงตาของเฉินซวน เขาชี้ไปที่เฉินเหวยเจี้ยนซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง และเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของเฉินเหวยเจี้ยนก็แดงก่ำด้วยความโกรธ ในขณะที่เขากำลังจะระเบิดอารมณ์ เฉินซวนก็หันไปพูดกับแพทย์สวมแว่นตา

"คุณบอกว่าผมกำลังขัดขวางการรักษาผู้ป่วยของพวกคุณงั้นเหรอ ก็ได้ ผมขอถามหน่อย ผู้ป่วยอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว และจนถึงตอนนี้ การรักษาของพวกคุณมีผลลัพธ์ยังไงบ้าง!"

เมื่อได้ยินคำถามของเฉินซวน สีหน้าของแพทย์สวมแว่นตาก็ดูย่ำแย่ลงทันที

แพทย์สวมแว่นตาพยายามผลักอกเฉินซวนแต่กลับผลักไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย เมื่อนึกถึงตอนที่เฉินซวนบิดข้อมือคนอื่นจนหลุดออกจากข้อด้วยการสะบัดมือเพียงครั้งเดียว เขาก็รีบชักมือกลับ ดันแว่นตาขึ้น และเอ่ยกับเฉินซวนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "อาการของผู้ป่วยซับซ้อนมาก ไม่ใช่สิ่งที่จะรักษาให้หายได้ด้วยยาเพียงแค่สองสามวัน ยิ่งไปกว่านั้น คุณเองก็ไม่ใช่หมอ และไม่มีคุณสมบัติที่จะมาตั้งคำถามกับพวกเราในเรื่องเหล่านี้ด้วย กรุณาออกไปเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นผมจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลโยนคุณออกไป!"

ความดูถูกเหยียดหยามเอ่อล้นในดวงตาของเฉินซวน เขาแค่นเสียงเยาะ "หึ พูดง่ายๆ ก็คือพวกคุณมันก็แค่พวกหมอเถื่อน รักษาโรคไม่หายแล้วยังจะมาทำเป็นเก่งอยู่อีก พวกคุณต่างหากที่ควรจะออกไป!"

"ไอ้หนู แกพูดว่ายังไงนะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินซวน บรรดาแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวก็พากันโวยวายขึ้นมาทันที

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ฉันมาจากตระกูลที่สืบทอดวิชาแพทย์แผนโบราณมากว่า 300 ปี ชื่อเสียงของพวกเราไม่มีความหมายอะไรเลยเหรอ เมื่อเทียบกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างแก!"

"พวกเราเป็นหมอเถื่อนงั้นเหรอ แล้วแกมาจากโรงเรียนแพทย์ที่ไหนกันล่ะ ฉันสงสัยว่าแกไม่เคยเรียนแพทย์มาเลยด้วยซ้ำ! คนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นอาจารย์และผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์จากโรงเรียนแพทย์ที่มีชื่อเสียงในต่างประเทศทั้งนั้น และพวกเขาก็เป็นผู้เชี่ยวชาญในสาขาของตนด้วย! ถ้าพวกเราเป็นหมอเถื่อน แล้วแกล่ะเป็นตัวอะไร!"

"ต่อให้พวกเรารักษาเขาไม่หาย ก็เป็นไปไม่ได้หรอกที่เราจะยอมให้ผู้ป่วยตกไปอยู่ในมือของแก!"

"ฉันไม่สนหรอกนะว่าแกเป็นใคร แต่แกต้องขอโทษในสิ่งที่แกเพิ่งพูดออกมา! มิฉะนั้น ฉันจะฟ้องร้องแกข้อหาทำให้ชื่อเสียงของพวกเราผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ต้องเสื่อมเสีย!"

กลุ่มแพทย์เข้ามารุมล้อมเฉินซวน พร้อมกับสาดข้อกล่าวหาใส่เขา บางคนพยายามไล่เขาออกไป และบางคนถึงขั้นวางแผนจะฟ้องร้องเขาโดยตรง

เฉินเหวยเจี้ยนที่ยืนอยู่ด้านข้าง มองดูเฉินซวนถูกบรรดาแพทย์รุมล้อมและด่าทอ รอยยิ้มอันชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างพึงพอใจ

ยังไงสวะก็คือสวะอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่าจะไปที่ไหน ก็ถูกปฏิบัติราวกับเป็นขยะเสมอ

ต้องรู้ไว้ก่อนว่า คนที่ยืนอยู่ที่นี่ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการแพทย์ยุคปัจจุบันทั้งสิ้น!

ไปตั้งคำถามกับความเชี่ยวชาญในวิชาชีพของพวกเขา คิดว่าจะรอดตัวไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ

"สมน้ำหน้าแล้ว ไอ้ลูกชั่วนี่มันไม่รู้จักเจียมตัว กล้ามาทำตัวอวดดีที่นี่ เดี๋ยวพวกเราจะโทรแจ้งตำรวจให้มาจับแกไปเข้าคุกเลย!"

เฉินหัวที่ยืนกุมข้อมืออยู่ด้านหลังฝูงชน มองดูเฉินซวนถูกกล่าวหาและด่าทอ รู้สึกว่าความโกรธแค้นที่อัดอั้นอยู่ในใจค่อยๆ คลายลงไปบ้าง

เฉินซวนรู้สึกรำคาญคนพวกนี้ที่ทำตัวเหมือนแมลงวันเอามากๆ แต่ฉากเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ ไม่มากพอที่จะทำให้เขาต้องบันดาลโทสะหรอกนะ

"พูดจาไร้สาระไปตั้งมากมายมีประโยชน์อะไร ในเมื่อพวกคุณก็ยังรักษาอาการป่วยของคุณปู่ผมไม่หายอยู่ดีไม่ใช่หรือไง"

สีหน้าของเฉินซวนเรียบเฉย ประโยคที่เอื้อนเอ่ยออกมาอย่างไม่รีบร้อน ทำให้ทุกคนหุบปากฉับลงทันที ราวกับถูกยัดแมลงวันตายเข้าปาก

แพทย์สวมแว่นตากลั้นใจอยู่นาน ก่อนจะกัดฟันและเอ่ยกับเฉินซวนว่า "ฟังดูเหมือนคุณจะรักษาได้งั้นเหรอ ต่อให้คุณจะรักษาได้ คุณก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะมารักษานายท่านผู้เฒ่าเฉินหรอก! เพราะคุณไม่มีแม้แต่ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพเวชกรรมด้วยซ้ำ! ดังนั้น ไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่ไม่มีใบประกอบวิชาชีพอย่างคุณ จึงไม่มีค่าพอที่จะมาตั้งคำถาม..."

"ถ้าผมรักษาเขาไม่หาย หรือทำให้เขาตาย ผมยินดีรับผิดชอบทางอาญา จะให้คนมาจับผมไป หรือแม้แต่ประหารชีวิตผมก็ได้ แล้วพวกคุณล่ะ กล้าทำแบบผมหรือเปล่า"

จู่ๆ เฉินซวนก็โพล่งประโยคนี้ขึ้นมา

แพทย์สวมแว่นตารู้สึกราวกับหน้าอกกำลังจะระเบิด คำพูดติดอยู่ที่คอหอย แต่เขากลับไม่สามารถเปล่งคำว่า "กล้า" ออกมาได้เลย!

เพราะเขาเป็นคนมีเหตุผล อาการป่วยของนายท่านผู้เฒ่าเฉินอี้ซิงยังหาสาเหตุไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับการรักษาล่ะ!

ถ้าเขาพูดคำว่า "กล้า" ออกไป แล้วหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น

ถ้าเขารักษาคนจนตาย เขาจะต้องรับผิดชอบจริงๆ งั้นเหรอ

"ไอ้เด็กนี่มันน่ารำคาญจริงๆ นี่มันเป็นการพูดจาเล่นลิ้นชัดๆ! มีหมอคนไหนที่รักษาผู้ป่วยแล้วกล้ารับประกันร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะช่วยชีวิตคนได้บ้าง แม้แต่โรงพยาบาลด้านระบบประสาทชั้นนำในเยี่ยนจิง หมอพวกนั้นก็ยังไม่กล้ารับประกันแบบนี้เลย! แล้วฉันก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะว่ามีใครต้องติดคุกเพราะรักษาผู้ป่วยไม่หาย! หึ!"

แพทย์สวมแว่นตาพูดไม่ออก แต่ใครบางคนที่อยู่ด้านหลังเขาก็ยังคงพูดจาโต้แย้งเฉินซวนกลับมา

"พวกคุณไม่กล้า! แต่ผมกล้า นั่นคือเหตุผลที่ทำให้พวกคุณไม่มีคุณสมบัติที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป! ถ้าพวกคุณยังมาขวางทางผมอีก ก็อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจก็แล้วกัน!"

เฉินซวนขี้เกียจจะเปลืองน้ำลายต่อไป เขาก้าวไปข้างหน้า และพลังปราณก็พลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขา

แล้วกลุ่มแพทย์ที่อ่อนแอเหล่านี้จะต้านทานได้อย่างไร พวกเขาต่างก็ตกใจและเซถอยหลังไปทีละคน

เมื่อเห็นเช่นนั้น เฉินเหวยเจี้ยนก็เตรียมจะก้าวไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ

แต่เมื่อเขาก้าวออกไปและสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่พุ่งเข้าใส่หน้า สีหน้าของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเคร่งเครียดลง เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบากและถอยกลับมา

"พ่อครับ..."

ดวงตาของเฉินหัวเต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินเหวยเจี้ยนถึงไม่ยอมห้ามเฉินซวนเอาไว้

"อย่าเข้าไปใกล้เขานะ ไอ้... ไอ้ลูกชั่วนี่มันไปบำเพ็ญปราณแท้ที่ลึกล้ำมาจากไหนก็ไม่รู้ แถมยังแผ่พลังออกมาภายนอกได้ด้วย บางทีมันอาจจะบรรลุถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ระดับปฐพีแล้วก็ได้!"

เฉินเหวยเจี้ยนรีบดึงตัวลูกชายเอาไว้และกระซิบเตือนด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด

"เป็นไปได้ยังไงกัน"

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินหัวก็เบิกตากว้างจนสุด ในขณะเดียวกัน หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ก็ผุดพรายลงมาตามหน้าผาก ท่าทางของเขาราวกับเพิ่งเปียกฝนมาหมาดๆ เขารู้สึกอยากจะหนีไปจากที่นี่ และเท้าของเขาก็เตรียมจะก้าวออกไปแล้ว

"ก็ได้! พวกเราจะยอมให้แก ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เป็นคนรักษาเขา แต่ถ้าอาการของนายท่านผู้เฒ่าเฉินแย่ลงหรือเขาตายไป พวกเราจะโทรแจ้งตำรวจทันที และตั้งข้อหาฆาตกรรมแกแน่!"

ในตอนนั้นเอง แพทย์สวมแว่นตาก็ระเบิดอารมณ์โกรธออกมา

เท้าของเฉินหัวชะงักงันลงทันที เขาจ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังของเฉินซวนที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียง พลางครุ่นคิดด้วยความเจ็บใจ

"ต่อให้ความสามารถด้านวิชายุทธ์ของแกในตอนนี้จะเก่งกาจถึงขั้นท้าทายสวรรค์ได้ แต่แกก็ไม่มีทางรักษาอาการป่วยของคุณปู่ได้หรอก ตราบใดที่แกรักษาเขาไม่หาย พวกเราก็จะแจ้งตำรวจให้มาจับแกไป ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะกล้าต่อต้านตำรวจน่ะ!"

เมื่อคิดทบทวนได้ดังนี้ เหงื่อบนร่างกายของเฉินหัวก็ค่อยๆ แห้งเหือดไป

ห้องพักผู้ป่วยตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้าในทันที

ไม่มีใครปริปากพูดอะไร ทุกคนเอาแต่จ้องมองเฉินซวนเป็นตาเดียว

พวกเขาอยากจะเห็นนักว่าเฉินซวนมีความสามารถอะไรซ่อนอยู่ ถึงได้กล้าพูดจาโอ้อวดว่าจะช่วยชีวิตนายท่านผู้เฒ่าได้!