ตอนที่ 788 ยินดีด้วยพวกเจ้าหลงกลแล้ว

เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ ความคิดของปีศาจหมูพลันโลดแล่น ดวงตาของมันกลิ้งกลอกไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาด้วยท่าทีหื่นกามเล็กน้อย

"เช่นนั้นข้าก็จะยอมไว้หน้าน้องหวงสักครั้งก็แล้วกัน"

ทั้งสองต่างมีความคิดแอบแฝงซ่อนอยู่ในใจ

ไม่นานนัก เหล่าผู้สังหารที่เข้าไปในลานสังหารก่อนหน้านี้ก็ได้รับคำสั่งใหม่ทันที คำสั่งนี้แตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช่การช่วยชีวิตเฉิ่นเยียนอีกต่อไป ทว่าเป็นการหมายเอาชีวิตนาง!

พวกเขาสบตากันเพียงแวบเดียว ก่อนจะแยกย้ายกันลงมือ

ผู้สังหารคนหนึ่งเรียกดาบใหญ่ออกมา พุ่งทะยานเข้าจู่โจมไปทางทิศที่เฉิ่นเยียนอยู่ทันที

ส่วนสัตว์ยักษ์ในลานประลอง เมื่อเห็นการปรากฏตัวของเหล่าผู้สังหารก็พากันหลบหลีกให้พ้นทาง

เฉิ่นเยียนและเหล่าสหายต่างสัมผัสได้ถึงการมาเยือนของผู้สังหารเหล่านี้

สีหน้าของเจียงเสียนเยวี่ยแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางรีบส่งเสียงผ่านกระแสจิตบอกสหายทันที

"พวกมันไม่ได้มาจับตัวพวกเรา แต่มาเพื่อสังหารพวกเราเป็นแน่ จะปล่อยให้พวกมันทำสำเร็จไม่ได้เด็ดขาด!"

"ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี! รังแกกันเกินไปแล้ว!"

จูเก๋อโย่วหลินได้ยินดังนั้นก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธแค้น

พริบตาต่อมา เขาก็ล้วงเอาทองคำออกมาจากมิติเก็บของ แล้วสวาปามเข้าไปคำโต

ภาพเหตุการณ์นี้ ทำให้ผู้คนบนหอสังเกตการณ์ต่างพากันตื่นตะลึง

"นั่นมันเผ่ากลืนทองหรอกหรือ?!"

"ช่างหาดูได้ยากยิ่งนัก!"

"ข้าให้มุกแดนเถื่อนยี่สิบเม็ด ข้าต้องการเผ่ากลืนทองผู้นี้!"

ชายชราผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าปลาบปลื้ม

"เพียงแค่หลอมรวมเผ่ากลืนทองผู้นี้ ตบะของข้าจะต้องเพิ่มพูนขึ้นอย่างแน่นอน!"

"ข้าให้มุกแดนเถื่อนสามสิบเม็ด ข้าต้องการเผ่ากลืนทองผู้นี้!"

"ข้าให้สี่สิบเม็ด!"

ผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างพากันเสนอราคาแย่งชิง

นั่นเป็นเพราะในปัจจุบัน เผ่ากลืนทองนับวันยิ่งหาตัวจับยากขึ้นเรื่อยๆ ที่สำคัญที่สุดคือ หากสามารถหลอมรวมพลังของเผ่ากลืนทองได้ พละกำลังของพวกเขาย่อมต้องเพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล

ทว่าในตอนนั้นเอง...

"พวกเจ้าดูนั่นสิ!"

มีคนร้องอุทานขึ้นมา

ทุกคนมองตามเสียงนั้นไป ก็เห็นเพียงเด็กสาวชุดม่วงตวัดกระบี่ขึ้นต้านรับการโจมตีของผู้สังหารผู้นั้น ในชั่วพริบตาเดียวนางก็พลิ้วกายอ้อมผ่านผู้สังหาร พุ่งตรงไปยังทิศทางของหอสังเกตการณ์ทันที

"เป็นไปได้อย่างไรกัน?! คนจากโลกภายนอกที่มีตบะต่ำต้อยผู้นี้ จะสามารถต้านทานการโจมตีของผู้สังหารได้เชียวหรือ?!"

"น่าสนใจดีนี่"

"ยิ่งนางดิ้นรนมากเท่าใด ฉากการสังหารนี้ก็ยิ่งน่าดูชมมากเท่านั้น"

ขณะเดียวกัน เฉิ่นเยียนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา นางกำกระบี่เทวะเทียนโจวไว้แน่น เสี้ยววินาทีที่กลิ่นอายพลังสายนั้นพุ่งประชิดแผ่นหลัง นางก็หันขวับกลับไปตวัดกระบี่ฟันออกทันที!

เคร้ง!

พลังสองสายปะทะกันอย่างรุนแรง

ทว่าพลังของอีกฝ่ายกลับแข็งแกร่งกว่ามาก มันพุ่งทะลวงคมกระบี่ของเฉิ่นเยียนและกวาดม้วนเข้าหาตำแหน่งที่นางยืนอยู่ทันที

ในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน เถาวัลย์หลายเส้นก็พุ่งเข้ามาพันรอบเอวของเฉิ่นเยียน ก่อนจะดึงร่างนางลอยขึ้นไปกลางอากาศ รอดพ้นจากการโจมตีไปได้อย่างหวุดหวิด

เฉิ่นเยียนตอบสนองอย่างฉับไว นางรวบรวมพลังวิญญาณไว้ในมือ แล้วตวัดกระบี่ฟันไปยังทิศทางของผู้สังหารผู้นั้น

"กระบี่ที่หนึ่งแห่งราชวงศ์เทียนโจว—"

"อสุราสะบั้น!"

ชั่วพริบตา ปราณกระบี่อันบ้าคลั่งก็บิดเบือนกระแสอากาศในห้วงมิติ ก่อเกิดเป็นภาพลวงตา พุ่งเข้าจู่โจมผู้สังหารผู้นั้นอย่างดุดันและทรงพลัง!

ผู้สังหารผู้นั้นยกดาบขึ้นต้านรับ!

ตูม!

การโจมตีสายนี้กลับถูกเขาปัดป้องเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย

เฉิ่นเยียนตกตะลึงในใจ สีหน้าของนางเคร่งเครียดขึ้นมาอีกระดับ

สถานที่แห่งนี้เป็นดั่งที่ไป๋ฝ่าจี้และคนอื่นๆ เคยกล่าวไว้จริงๆ ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของแดนบน เมื่อมาถึงดินแดนเถื่อนก็ดูอ่อนแอและธรรมดาสามัญไปถนัดตา ไม่อาจก่อกวนคลื่นลมใดๆ ในที่แห่งนี้ได้เลย

นี่คือเหตุผลที่ไป๋ฝ่าจี้อยู่ในดินแดนเถื่อนได้เพียงแค่เจ็ดวันเท่านั้น

ผู้สังหารผู้นั้นหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ว่าความแข็งแกร่งของเฉิ่นเยียนเหนือกว่าเผ่ามนุษย์คนอื่นๆ ที่เพิ่งเข้ามาในดินแดนเถื่อนก่อนหน้านี้มากนัก

ทว่าต่อให้นางจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็คงได้แค่นี้

เพียงขยับกายวูบเดียว เขาก็มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าเฉิ่นเยียน พร้อมกับตวัดดาบใหญ่ในมือหมายจะบั่นคอของนางให้ขาดสะบั้น

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย...

เคร้ง!

เฉิ่นเยียนยกกระบี่ขึ้นต้านรับเอาไว้ได้ ทว่าวินาทีต่อมา นางกลับถูกแรงปะทะอันมหาศาลกระแทกจนต้องถอยร่นไปหลายก้าว สองมือชาหนึบจนปวดร้าว

สีหน้าของนางซีดเผือดลง

เดิมทีนางคิดจะหาโอกาสหลบหนี ทว่าผู้สังหารผู้นี้กลับตามติดไม่ยอมปล่อย

ทันใดนั้นเอง ด้ายวิญญาณนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าล้อมกรอบจู่โจมผู้สังหารผู้นั้นด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง!

สีหน้าของผู้สังหารเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบตวัดดาบฟันด้ายวิญญาณเหล่านั้นขาดสะบั้นทันที

แต่เสี้ยววินาทีนั้นก็เปิดโอกาสให้เฉิ่นเยียนพุ่งทะยานไปเบื้องหน้า มุ่งตรงไปยังทิศทางของหอสังเกตการณ์อย่างรวดเร็ว

เมื่อผู้สังหารเห็นเช่นนั้น แววตาก็เต็มไปด้วยโทสะ

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะไล่ตามไป ก็พลันได้ยินเสียงร้องโหยหวนของสหายร่วมทีมดังขึ้น

เขามองตามเสียงไป ก็เห็นเพียงเด็กสาวผมเปียคู่ถือตรีศูลแทงทะลุร่างของผู้สังหารที่ถูกล้อมด้วยด้ายวิญญาณอย่างแรง!

'ฉับ' เสียงหนึ่งดังขึ้น ตรีศูลไม่ได้แทงทะลุร่างของผู้สังหาร แต่กลับเป็นด้ายวิญญาณบ้าๆ นั่นที่ตัดนิ้วของเขาทิ้งไปสองนิ้วต่างหาก

ตอนนั้นเองเฉิ่นเยียนก็ตะโกนขึ้นมา

"ฉือเยว่!"

ฉือเยว่เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาสีน้ำตาลเข้มทอประกายกระจ่างใส เขายกมือทั้งสองข้างขึ้น แสงสีเขียวอ่อนก็แผ่กระจายออกไป พืชวิญญาณทั้งหมดภายในลานสังหารพลันเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วในพริบตา เถาวัลย์นับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาจากพื้นดิน และเติบโตพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างบ้าคลั่ง

เพียงชั่วครู่ เถาวัลย์สีเขียวนับไม่ถ้วนเหล่านี้ก็สูงตระหง่านยิ่งกว่ากำแพงหอสังเกตการณ์เสียอีก

ขณะนี้ ผู้คนที่อยู่บนแท่นยกพื้นสูงของหอสังเกตการณ์ต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

พวกเขาลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว จ้องมองภาพอันน่าตื่นตะลึงเบื้องหน้า

ลานสังหารทั้งหมดถูกเถาวัลย์สีเขียวปกคลุมจนมิด ทำให้พวกเขาไม่สามารถค้นหาตัวตนของพวกเฉิ่นเยียนทั้งแปดคนพบได้ในทันที

"เผ่ามนุษย์ผู้นั้นเป็นผู้ควบคุมพืชวิญญาณหรือนี่!"

"เร็วเข้า รีบจัดการเถาวัลย์พวกนี้ซะ!"

ทว่ายังไม่ทันที่คนของลานสังหารจะเข้าไปด้านใน เสียงพิณอันแสนวังเวงก็ดังก้องกังวานขึ้นไปถึงชั้นเมฆ

ทำเอาผู้ที่ได้ยินรู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านใจ

"รีบฆ่าพวกมันซะ! อย่าปล่อยให้มันดีดพิณต่อไปได้!"

"โฮก——"

ทันใดนั้น เสียงคำรามของสัตว์ร้ายนับไม่ถ้วนก็ดังสนั่นมาจากป่าเถาวัลย์พร้อมๆ กัน

"นี่มัน..."

ทุกคนต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะพวกเขามองเห็นเงาร่างของสัตว์ร้ายจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นลางๆ ท่ามกลางป่าเถาวัลย์สีเขียวขจี พวกมันพุ่งทะยานไปมาและคำรามอย่างบ้าคลั่ง

"นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้น? เหตุใดในลานสังหารจึงมีสัตว์ร้ายเพิ่มขึ้นมามากมายถึงเพียงนี้?"

"หรือว่าเผ่าอสูรในลานสังหารจะเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา?"

"ไม่ถูก นั่นมันสัตว์อสูรกลายพันธุ์!"

คุณชายจิ้งจอกหรี่ตาลงทันที

เมื่อหวงเนี่ยนเนี่ยนเห็นดังนั้น แววตาก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นตึงเครียด นางเอ่ยขึ้น

"ห้ามปล่อยให้สตรีชุดม่วงผู้นั้นหนีรอดไปได้เด็ดขาด!"

ปีศาจหมูได้ยินดังนั้นก็ตบพุงใหญ่ๆ ของตน พลางหัวเราะลั่นออกมาอย่างอดไม่อยู่

"หวงเนี่ยนเนี่ยน เจ้าประเมินพวกมันสูงเกินไปหรือไม่? ลำพังแค่พวกมัน คิดจะหนีออกไปจากลานสังหารงั้นหรือ? ฮ่าๆๆ เจ้าคิดว่าคนของลานสังหารกินเจหรืออย่างไร?"

ทว่าเมื่อมันกล่าวจบ พื้นดินก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"เกิดอันใดขึ้น?"

"ดูนั่นเร็ว พวกเผ่ามนุษย์เหล่านั้น! พวกมันหนีไปถึงใต้กำแพงเมืองแล้ว! พวกมันกำลังโจมตีประตูเมือง!"

ทุกคนรีบมองลงไปด้านล่างทันที และก็เป็นดังคาด เผ่ามนุษย์เหล่านั้นได้ไปรวมตัวกันอยู่ที่ใต้กำแพงเมืองแล้ว!

มีคนเอ่ยด้วยความตกใจ

"เป็นไปได้อย่างไร? พวกมันจะไปถึงใต้กำแพงเมืองเร็วถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?"

สีหน้าของปีศาจหมูดูไม่ได้เอาเสียเลย มันเอ่ยด้วยความโกรธจัด

"พวกคนของลานสังหารมัวทำอะไรกันอยู่?! ยังไม่รีบไปจับตัวพวกมันมาอีก!"

เหล่าผู้สังหารของลานสังหารเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน พวกเขาไม่มีเวลาให้คิดหรือพูดให้มากความ รีบพุ่งทะยานไปยังใต้กำแพงเมืองเพื่อจัดการกับพวกของเฉิ่นเยียนทันที

แต่ในวินาทีที่พวกเขาปรากฏตัวขึ้นรอบๆ พวกเฉิ่นเยียน...

"ฮ่าๆๆ ยินดีด้วยที่พวกเจ้าหลงกลแล้ว!"