ตอนที่ 85 เหล่ามนุษย์ป้าแห่กันมาซื้อกระเจี๊ยบเขียว!

ตอนที่ 85 เหล่ามนุษย์ป้าแห่กันมาซื้อกระเจี๊ยบเขียว!

บนโลกใบนี้ไม่มีความลับที่ไม่มีวันรั่วไหล เรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านของชิงชูฮุ่ย ไม่รู้ว่ามันแพร่ออกไปได้ยังไง แต่มันรวดเร็วราวกับวัชพืชที่โตไวในฤดูใบไม้ผลิ กระจายไปทั่วทุกหัวระแหง

ณ จุดหนึ่งในหมู่บ้าน...

"นี่พวกเธอรู้หรือยัง? บ้านเลขที่16น่ะ สามีเขาที่เป็นโรค 'อย่างว่า' ไม่ได้เรื่องน่ะ ตอนนี้รักษาหายขาดแล้วนะ!" มนุษย์ป้าในเสื้อลายดอกคนหนึ่งกำลังพูดจาน้ำไหลไฟดับใส่ป้าอีกสองคน

"จริงเหรอ? ของแบบนี้มันรักษาหายกันได้ง่ายๆ เลยเหรอ"

"จริงสิ! ได้ยินมาว่าแค่กินผักอะไรสักอย่างเข้าไปก็หายเลยนะ"

"จริงเหรอเนี่ย มีเรื่องแบบนี้ด้วย? แต่ว่า... เธอไปรู้มาจากไหนล่ะ?"

"ฉันน่ะเหรอ ก็ฟังมาจากลูกสะใภ้บ้านคุณยายจี้ในหมูบ้านนี่ไงล่ะ"

ป้าอีกสองคนมองหน้าป้าเสื้อลายดอกพร้อมกันด้วยความสงสัย ในใจพวกเธอคิดว่า

แล้วลูกสะใภ้บ้านคุณยายจี้ไปรู้มาได้ยังไงกันล่ะเนี่ย?

เรื่องทำนองเดียวกันนี้แพร่กระจายไปทั่วทุกมุมของหมู่บ้าน เมื่อข่าวลือสะพัดไป บางคนก็ทำหน้าเบ้ถ่มน้ำลายใส่อย่างไม่แยแส บางคนก็รู้สึกขำขันและหยิบเรื่องนี้มาพูดเป็นเรื่องโจ๊กตลกขบขัน

แต่ทว่า... ฉากที่น่ากระอักกระอ่วนใจก็เกิดขึ้นตามมา

ในช่วงบ่าย ที่ร้านขายผักของเฉิงเหล่ย มีกลุ่มมนุษย์ป้าวัยสี่สิบห้าสิบปีมาออกันเต็มไปหมด เริ่มแรกป้าๆ ก็มากันทีละคนสองคน พวกเธอถามเฉิงเหล่ยด้วยประโยคเดียวกันว่า

"มีกระเจี๊ยบเขียวขายไหม?"

เฉิงเหล่ยในตอนนั้นยังแอบงงอยู่เลย เพราะกระเจี๊ยบเขียวนี่นอกจากผู้หญิงคนนั้นที่ซื้อไปตอนเช้า คนอื่นก็บ่นว่าแพงกันทั้งนั้น แล้วทำไมจู่ๆ ตอนนี้ถึงมีคนแห่มาถามหาผักชนิดนี้กันเยอะจัง?

แต่เฉิงเหล่ยสงสัยได้ไม่นาน บทสนทนาของกลุ่มป้าๆ ก็เฉลยคำตอบให้เขาได้รู้

ตอนแรกคนที่มาถามหากระเจี๊ยบยังมีไม่กี่คน แต่พอเวลาผ่านไป คนก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อคนเยอะขึ้น คนที่รู้จักมักจี่กันก็ย่อมหนีกันไม่พ้น

"อ้าว พี่ผิน ออกมาซื้อผักตอนบ่ายเหมือนกันเหรอจ๊ะ?"

"อื้ม ใช่จ้ะ เธอก็มาซื้อผักเหมือนกันเหรอ" คนที่ถูกเรียกว่าพี่ผินตอบกลับด้วยท่าทางขัดเขินเล็กน้อย

"ใช่จ้ะ แล้วพี่ตั้งใจจะมาซื้อผักอะไรล่ะ?"

"อ๋อ... คือ... กะว่าจะมาดูเรื่อยๆ น่ะจ้ะ"

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยแก้เก้ออยู่นั้น ก็มีป้าในชุดสีฟ้าเดินเข้ามา เธอไม่ได้มองเลยว่าคนข้างในมีใครบ้าง แต่โพล่งถามออกมาทันที

"เถ้าแก่ ที่นี่มีกระเจี๊ยบเขียวเหลืออยู่ไหม?!"

แต่พอถามจบเธอก็ต้องเสียใจทันที เพราะเธอหันไปสบตากับคนรู้จักเข้าจังๆ! ก่อนหน้านี้ไม่นาน พวกเธอเพิ่งจะสุมหัวคุยเรื่องตึกเลข16กับเรื่องกระเจี๊ยบเขียวกันอยู่เลย ตอนนั้นทุกคนยังทำหน้าเหยียดหยามและหัวเราะเยาะเย้ยเรื่องนี้อย่างไม่มีชิ้นดี

แต่พอกลับลำ... พวกเธอก็มาโป๊ะแตกเจอกันที่นี่!

ทั้งสามคนสบตากันด้วยความเงียบงัน... บรรยากาศช่างน่ากระอักกระอ่วนใจสิ้นดี

เฉิงเหล่ยไม่รู้หรอกว่าพวกป้าๆ เขามีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรกัน เขาเลยแกล้งกระแอมไอออกมาหนึ่งทีแล้วพูดว่า

"แค่กกก... แฮ่ม! คุณป้าครับ กระเจี๊ยบเขียวผมยังมีเหลืออยู่ข้างหลังอีกหลายสิบชั่งเลยครับ แต่ราคาอาจจะสูงหน่อยนะ แต่บอกเลยว่าสรรพคุณนี่ระดับพรีเมียม มันคือ..."

เฉิงเหล่ยเตรียมจะสาธยายสรรพคุณอีกรอบเพื่อให้พวกเขายอมรับราคาได้ง่ายขึ้น แต่พูดได้ไม่กี่คำ ป้าชุดฟ้าก็ขัดจังหวะทันที

"เรื่องราคาน่ะพวกฉันได้ยินมาหมดแล้ว คุณรีบเอาออกมาเถอะ พวกฉันจะซื้อ!"

วินาทีนี้ป้าชุดฟ้าไม่สนเรื่องเหนียมอายอะไรแล้ว ซื้อผักให้ได้ก่อนเป็นเรื่องสำคัญที่สุด!  อายุอานามขนาดนี้แล้ว จะมามัวอายทำไมกัน อีกอย่าง ป้าอีกสองคนที่เธอรู้จัก เป้าหมายที่พวกเธอมาที่นี่ก็คงไม่พ้นกระเจี๊ยบเขียวนี่แหละ

ในเมื่อหัวอกเดียวกัน ก็ไม่มีความจำเป็นต้องอาย!

"ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมไปหยิบที่โกดังหลังร้านแป๊บนึง"

เฉิงเหล่ยที่โดนขัดจังหวะการพูดถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย? เขายังไม่ทันได้โม้สรรพคุณผักเลย ยังไม่ได้บอกราคาด้วยซ้ำ ทำไมพวกเขารู้กันหมดแล้วล่ะ? หรือว่า... มีคนช่วยโฆษณาให้เขาก่อนหน้านี้แล้ว?

เฉิงเหล่ยสลัดความสงสัยทิ้งแล้วไปหยิบกระเจี๊ยบที่โกดังหลังร้าน เนื่องจากเมื่อเช้าขายไปแล้ว 5 ชั่ง ตอนนี้เหลืออีก 75 ชั่ง เฉิงเหล่ยตัดสินใจยกออกมาให้หมดเลย จะขายช้าขายเร็วก็ต้องขายอยู่ดี สู้รีบขายรีบกำเงินสดไว้ก่อนดีกว่า

เขาดึงกระเจี๊ยบเขียวออกมาจากมิติเก็บของใส่ตะกร้าแล้วแบกออกมา ทันทีที่กระเจี๊ยบวางลง เหล่ามนุษย์ป้าก็พุ่งเข้าใส่ คว้าถุงมาโกยกันอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางตื่นเต้นสุดๆ

"เดี๋ยวๆ ครับคุณป้า กระเจี๊ยบเขียวนี่ชั่งละ 100 หยวนนะครับ บอกราคากันไว้ก่อน เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เตือน เพราะสรรพคุณมัน..."

เฉิงเหล่ยเห็นป้าๆ โกยลงถุงโดยไม่ถามราคาก็เลยรีบทักทายไว้ก่อน เขากลัวว่าพอชั่งเสร็จแล้วเจอราคาแพงหูฉี่พวกป้าจะเปลี่ยนใจไม่เอา มันจะเสียเวลาเปล่า แต่ดูเหมือนว่าเฉิงเหล่ยจะกังวลเกินเหตุไปมาก

หลังจากเขาบอกราคา ป้าๆ แต่ละคนก็ก้มหน้าก้มตาโกยต่อไปพลางพูดว่า

"รู้แล้วๆ รู้เรื่องแล้วจ้า!"

จากตอนแรกที่มีแค่ 3 คนที่รุมซื้อกระเจี๊ยบเขียว ผ่านไปไม่นานคนก็เริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ มนุษย์ป้าจากทั่วสารทิศแห่กันมา เฉิงเหล่ยเห็นภาพนี้แล้วนึกถึงตอนที่เขาจัดโปรโมชั่นขายแตงกวาราคาถูกเลย บรรยากาศมันคึกคักแบบนั้นเป๊ะ!

แต่ทว่า... ตอนแตงกวาโปรโมชั่นน่ะราคาถูกมาก แค่ชั่งละ 1 หยวน แต่ตอนนี้กระเจี๊ยบเขียวชั่งละ 100 หยวนนะเฟ้ย! พวกป้าเขายังแย่งกันเหมือนได้ฟรี วันเวลาช่างเปลี่ยนไปจริงๆ

ในระหว่างที่แย่งกันซื้อ ป้าๆ ก็คุยกันจิปาถะไปเรื่อย "อุ๊ย เธอมาทำไมล่ะเนี่ย?" "แล้วเธอมาซื้อไอ้นี่ไปทำไมล่ะ?"

ช่วงแรกๆ พวกป้าก็ยังคีพลุค รักษามาดอยู่บ้าง บอกว่า

"อ๋อ... ได้ยินว่ามีผักใหม่มาส่งเลยมาดูหน่อย" แต่พอผ่านไปสักพัก ทุกคนก็ยอมรับกันตรงๆ อย่างเปิดเผยว่า

"ก็ได้ยินมาว่ากระเจี๊ยบเขียวนี่มันดีต่อคุณสามีน่ะสิ เลยกะจะซื้อไปลองดูหน่อย"

พอถึงวัยห้าสิบที่เขาว่ากันว่า "วัยดูดกลืนพสุธา" (ห้าสิบสู้ฟัด) พวกเธอก็ยังปรารถนาให้สามีของตัวเองยังฟิตปั๋งอยู่นั่นแหละ ถึงตรงนี้ เฉิงเหล่ยถึงได้เข้าใจแจ่มแจ้งว่าทำไมพวกป้าถึงแห่กันมา แต่เขาก็ทึ่งว่าข่าวสารมันแพร่กระจายไวปานสายฟ้าแลบจริงๆ ตั้งแต่เช้าถึงเที่ยงเขามีลูกค้าซื้อไปแค่คนเดียว พอตกบ่ายมนุษย์ป้าทั้งหมู่บ้านกลับรู้ถึงสรรพคุณปาฏิหาริย์ของมันกันหมดแล้ว

ความเร็วขนาดนี้... หรือว่าพวกป้าๆ เขาชอบแชร์เรื่อง "บนเตียง" ของตัวเองกันนะ?

แต่เฉิงเหล่ยก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น ในเมื่อตอนนี้ธุรกิจกำลังไปได้สวย เขาก็แฮปปี้! ไม่นานนัก กระเจี๊ยบเขียว 75 ชั่งของเขาก็เหลืออยู่แค่ 12 ชั่งเท่านั้น หมายความว่าภายในเวลาสั้นๆ แค่ครึ่งชั่วโมง เฉิงเหล่ยฟันรายได้เข้ากระเป๋าไปแล้วถึง 6,300 หยวน!

วินาทีนี้ เฉิงเหล่ยเกิดความรู้สึกอยากจะกลับไปถอนต้นกล้าพืชอื่นทิ้งอีกครั้งแล้ว! แน่นอนล่ะ ตราบใดที่มีที่ว่าง อย่าว่าแต่ต้นกล้าแตงกวาเลย ต่อให้เป็นต้นกล้ามะเขือเทศเขาก็จะถอนทิ้งให้หมด เพื่อเอาที่มาลงกระเจี๊ยบเขียว

ล้อเล่นหรือไง! ตอนนี้กระเจี๊ยบเขียวขายชั่งละ 100 หยวนยังมีคนแย่งกันขนาดนี้ ต่อให้ต้องเสียเงินหลายพันเพื่อสุ่มปลูกให้ได้กระเจี๊ยบสักหนึ่งรอบ เขาก็ยังกำไรมหาศาลอยู่ดี!

ในบรรดาลูกค้าที่มาซื้อกระเจี๊ยบเขียว เฉิงเหล่ยสังเกตเห็นว่าส่วนใหญ่เป็นมนุษย์ป้าวัยห้าสิบกว่าๆ รองลงมาคือสี่สิบกว่าๆ ส่วนสาววัยสามสิบนั้นหายากมาก อาจเป็นเพราะพวกเธอยังไม่ค่อยมีความต้องการในตัวกระเจี๊ยบเขียวนี่เท่าไหร่

พอถึงช่วงสี่โมงเย็นกว่าๆ กระเจี๊ยบเขียวของเฉิงเหล่ยก็เหลือติดก้นตะกร้าแค่ 1 ชั่งเท่านั้น และภาพความคึกคักจากการขายกระเจี๊ยบเขียวในช่วงบ่ายนี้ ก็ทำเอาป้าเสิ่นที่อยู่ร้านข้างๆ ถึงกับยืนเอ๋อไปเลย

ในหัวป้าเสิ่นเกิดเครื่องหมายคำถามตัวเบ้อเริ่ม นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกป้าพวกนี้กันน่ะ?

พอเห็นคนเริ่มซาลง ป้าเสิ่นก็อดไม่ได้ที่จะเดินมาถาม

"เถ้าแก่เสี่ยวเฉิง เมื่อตอนบ่ายเธอทำอะไรเนี่ย ทำไมคนถึงมากันเยอะแยะขนาดนี้?"

เฉิงเหล่ยมองป้าเสิ่นแล้วยิ้มพลางตอบว่า

"ไม่มีอะไรครับป้า แค่มีผักชนิดใหม่เข้ามานิดหน่อยน่ะครับ"

ผักชนิดใหม่?

เพราะป้าเสิ่นมัวแต่วุ่นวายทำมาค้าขายอยู่ในร้านตัวเอง เธอเลยยังไม่รู้ข่าวลือเรื่องสรรพคุณมหัศจรรย์ของกระเจี๊ยบเขียวที่กำลังสะพัดอยู่ข้างนอก พอเฉิงเหล่ยพูดจบ ป้าเสิ่นก็ชะโงกหน้าเข้าไปมองในร้านของเขา...

[สินค้าแนะนำ - กระเจี๊ยบเขียว]

จบตอน 85