ตอนที่ 83 ชั่งละหนึ่งร้อยหยวน

ตอนที่ 83 ชั่งละหนึ่งร้อยหยวน

แต่เฉิงเหล่ยลองคิดดูอีกที... ถ้าหากสรรพคุณของกระเจี๊ยบเขียวนี่มันดีเกินไป แล้วตัวเขาเองก็ยังเป็นวัยรุ่นที่เลือดลมพลุ่งพล่านขนาดนี้ ถ้ากินเข้าไปแล้วไม่มีที่ให้ระบายออก มิต้องอึดอัดจนอกแตกตายหรอกหรือ

สุดท้าย เฉิงเหล่ยจึงล้มเลิกความคิดที่จะลองชิมด้วยตัวเองไป

เขานำกระเจี๊ยบเขียวออกมาประมาณ 5 ชั่ง วางไว้ในร้านผัก พร้อมกับแขวนป้าย "สินค้าใหม่แนะนำ" สำหรับร้านผักของเฉิงเหล่ยแล้ว กระเจี๊ยบเขียวถือเป็นของใหม่แกะกล่องจริงๆ หลังจากจัดวางกระเจี๊ยบเรียบร้อย เขาก็นำแตงโมออกไปวางตั้งที่หน้าประตูร้าน

วันนี้เขาเอาแตงโมออกมาทั้งหมด 50 ชั่ง  อัตราการปลูกแตงโมให้สำเร็จมันน้อย เขาเลยต้องประหยัดๆ หน่อย

พอถึงเวลาประมาณเจ็ดโมงเช้า ร้านผักของเฉิงเหล่ยก็เริ่มมีลูกค้าเข้ามา และเป้าหมายของแต่ละคนก็ชัดเจนมาก นั่นคือตั้งใจมาซื้อแตงโมโดยเฉพาะ! เมื่อวานหลายคนได้ชิมแตงโมของร้านนี้ไปแล้ว รสชาติมันช่างแตกต่างกับแตงโมตามร้านผลไม้ทั่วไปชนิดที่เทียบกันไม่ติด ไม่นานนัก แตงโม 50 ชั่งก็ถูกขายจนเกลี้ยง ทำเอาลูกค้าที่ตามมาทีหลังได้แต่ผิดหวังไปตามๆ กัน

ชิงชูฮุ่ย อีกปีเดียวเธอก็จะอายุครบสี่สิบแล้ว เมื่อวานเธอก็เป็นหนึ่งในคนที่มามุงดูความครึกครื้นตอนขายแตงโม และเธอก็ได้ชิมมันด้วย เนื่องจากเมื่อวานเธอแย่งซื้อไม่ทัน วันนี้เธอจึงรีบมาแต่เช้าเพื่อจะซื้อแตงโมให้ได้

แต่พอมาถึงร้าน เถ้าแก่กลับบอกว่าแตงโมขายหมดแล้ว เธอรู้สึกผิดหวังมาก... ผิดหวังพอๆ กับตอนที่สามีของเธอ "ไม่สู้" ในช่วงเวลาสำคัญยังไงยังงั้น เดิมทีเธอตั้งใจจะซื้อผักอย่างอื่นแล้วกลับบ้านไป แต่ในขณะที่กำลังเลือกผักอยู่นั้น เธอก็เหลือบไปเห็นป้ายสินค้าใหม่แนะนำ ซึ่งเขียนว่า "กระเจี๊ยบเขียว"

กระเจี๊ยบเขียว... สำหรับเธอนั้นมันเป็นผักที่คุ้นเคยสุดๆ คุ้นเคยจนแอบรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจ ในฐานะผู้หญิงที่กำลังจะเข้าสู่วัยสี่สิบ ความต้องการในรสรักของเธอมันพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ ไม่เคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า "สามสิบเยี่ยงหมาป่า สี่สิบเยี่ยงเสือ" หรือยังไง?

และชิงชูฮุ่ยคนนี้แหละ ที่กำลังจะเป็นเสือสาวในวัยสี่สิบ ความต้องการของเธอจึงรุนแรงมาก

แต่ทว่า... ในขณะที่เธอมีความต้องการล้นปรี่ สามีของเธอกลับไม่ไหวเสียแล้ว ทั้งความเครียดจากการทำงาน และชีวิตคู่ที่ขาดสีสันมานาน ทำให้เรื่องบนเตียงของเขานั้นย่ำแย่สุดๆ เรื่องนี้ทำให้ชิงชูฮุ่ยที่กำลังอยู่ในช่วง "เสือหิว" กระวนกระวายใจแทบแย่

ดังนั้น ผักเอย ผลไม้เอย หรืออาหารเสริมใดๆ ที่ว่าดีต่อคุณผู้ชาย เธอจึงรู้จักดีชนิดที่หลับตาก็ยังนึกออก แค่เฉพาะเจ้ากระเจี๊ยบเขียวนี่ เธอซื้อมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

เมื่อชิงชูฮุ่ยเห็นกระเจี๊ยบเขียวที่นี่จึงรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย เพราะร้านผักรอบๆ นี้ไม่มีใครเอามาขายเลย และถ้าเธอจำไม่ผิด ช่วงฤดูกาลนี้กระเจี๊ยบเขียวยังไม่น่าจะมีออกมาขาย

"เถ้าแก่ กระเจี๊ยบเขียวนี่ชั่งละเท่าไหร่จ๊ะ?" ชิงชูฮุ่ยเดินไปที่ชั้นวาง หยิบขึ้นมาดูแล้วถามเฉิงเหล่ย

เมื่อเห็นคนถามราคากระเจี๊ยบเขียว เฉิงเหล่ยก็เริ่มอึกอักไม่รู้จะตั้งราคาเท่าไหร่ดี เพราะเขายังไม่ได้คิดราคาที่แน่นอนไว้ เลยไม่ได้เขียนติดไว้บนป้ายแนะนำ

"กระเจี๊ยบเขียวของร้านเราเนี่ย ราคามันค่อนข้างสูงหน่อยนะครับ เพราะคุณภาพมันดีเป็นพิเศษ แถมยัง... ได้ผลดีมากด้วย" เฉิงเหล่ยยังไม่บอกราคาทันที แต่เริ่มปูพื้นฐานด้วยการโม้สรรพคุณสินค้าก่อน เพื่อที่ว่าตอนบอกราคาแพงๆ ออกไป ลูกค้าจะได้ไม่ช็อกจนรับไม่ได้

"ฉันรู้จักกระเจี๊ยบเขียวดีจ้ะ บอกราคามาเลยว่าขายเท่าไหร่" ชิงชูฮุ่ยไม่สนใจคำโฆษณาชวนเชื่อของเฉิงเหล่ย เพราะเธอรู้จักผักชนิดนี้ดียิ่งกว่าใคร ที่เธอถามราคาก็เพราะเห็นเข้าพอดี เลยกะจะซื้อกลับไปบำรุงให้สามีบ้าง อย่างน้อยบำรุงได้นิดหน่อยก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย และแถวนี้ก็ไม่มีใครขายด้วย ถ้าจำไม่ผิด อีกตั้งหลายเดือนกว่ามันจะถึงฤดูกาล

"อ๋อ พี่รู้จักกระเจี๊ยบเขียวอยู่แล้วเหรอครับ งั้นผมบอกตรงๆ เลยนะ กระเจี๊ยบของผมเนี่ยออกสู่ตลาดก่อนกำหนดหน่อย แต่สรรพคุณเนี่ยสุดยอดแน่นอน โดยเฉพาะเรื่อง... 'อย่างว่า' เนี่ย บำรุงได้ดีสุดๆ เลยนะครับ"

เฉิงเหล่ยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรู้จักกระเจี๊ยบเขียวดีอยู่แล้ว แต่เพื่อให้ขายได้ราคาแพง เขาก็ยังคงพูดจาอ้อมค้อมเพื่อปูทางไปสู่การบอกราคาที่สูงลิบลิ่ว และอีกเหตุผลหนึ่งที่เฉิงเหล่ยใจกล้าตั้งราคาสูง นอกจากอยากรวยแล้ว เขารู้ว่ากลุ่มเป้าหมายของผักชนิดนี้มันเฉพาะกลุ่มจริงๆ

"ก็จริงนะ ของคุณออกตลาดเร็วมาก ถ้าจำไม่ผิด อีกหลายเดือนเลยนะกว่าจะถึงช่วงของมัน"

"ใช่ครับพี่ จำแม่นจริงๆ"

"แล้วตกลงคุณขายชั่งละเท่าไหร่?"

"คือ... คือว่า..." เฉิงเหล่ยเริ่มอึกอัก เขาโดนถามซ้ำหลายรอบจนรู้ว่าเลี่ยงไม่ได้แล้ว จึงพูดออกไปว่า

"พี่ครับ กระเจี๊ยบเขียวของผมสรรพคุณมันดีจริงๆ ราคาก็เลยค่อนข้างสูงหน่อย... ชั่งละ 100 หยวนครับ"

ตอนที่เฉิงเหล่ยบอกราคา เขาแอบปรายตาดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายด้วยความระแวง กลัวว่าราคาจะทำเอาคนตกใจจนวิ่งหนีไป และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่ได้ยินราคา ชิงชูฮุ่ยก็อุทานออกมาเสียงดัง

"อะไรนะ! ชั่งละร้อยหยวน! ทำไมมันแพงขนาดนี้ล่ะ!"

"พี่ครับ ก็อย่างที่บอก สรรพคุณมันดีเป็นพิเศษ มันอยู่ในระดับเดียวกับแตงโมที่พี่ชิมเมื่อวานเลยครับ ราคาก็เลยอาจจะสูงไปนิดหนึ่ง..."

สูงไปนิดหนึ่งกะผีสิ! นี่มันสูงลิ่วเลยต่างหาก!

ปกติกระเจี๊ยบเขียวขายกันชั่งละยี่สิบกว่าหยวน ถ้าเกรดดีหน่อยก็สามสิบกว่าหยวน แต่นี่เฉิงเหล่ยขายชั่งละร้อย! มันเพิ่มขึ้นมาตั้งกี่เท่าตัว จะมาบอกว่าสูงไปนิดหนึ่งได้ยังไง

"เดี๋ยวๆ เถ้าแก่ ฉันซื้อกระเจี๊ยบเขียวมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะ แพงสุดก็ไม่เคยเกินชั่งละ 50 หยวนเลย ของคุณนี่ขายร้อยหยวน... นี่คุณเอากระเจี๊ยบเลี่ยมทองมาขายหรือไงจ๊ะ?" ชิงชูฮุ่ยประชดประชันเต็มที่

"พี่ครับ ผมบอกแล้วไง กระเจี๊ยบของผม สรรพคุณมันไม่เหมือนใครนะ"

"ไม่เหมือนยังไงล่ะ หรือว่ากินปุ๊บจะเห็นผลปั๊บทันทีเลย?"

"เอ่อ..."

คำถามนี้ทำเอาเฉิงเหล่ยไปไม่เป็นเหมือนกัน เพราะเขาเองก็ยังไม่ได้ลอง แต่ด้วยความเชื่อมั่นในระบบเกม เฉิงเหล่ยจึงยืดตัวขึ้นแล้วพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"ใช่ครับ! กินปุ๊บเห็นผลปั๊บทันทีแน่นอน ไม่เชื่อพี่ลองซื้อกลับไปพิสูจน์ดูได้เลย!"

"จริงเหรอ?" ชิงชูฮุ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งสงสัย โดยปกติเธอไม่มีทางเชื่อคำพูดพวกพ่อค้าหรอก

แต่ทว่า... ในใจเธอลึกๆ กลับปรารถนาอย่างยิ่งยวดให้คำพูดของพ่อค้าคนนี้เป็นเรื่องจริง ปรารถนาให้กระเจี๊ยบเขียวนี่มันได้ผลจริงๆ เธอจึงถามย้ำออกไปแบบนั้น

"จริงสิครับ จริงแท้แน่นอน!" เฉิงเหล่ยพยักหน้ายืนยันอย่างหนักแน่น ถึงเขาจะไม่รู้ว่ามันจะได้ผลจริงไหม แต่เขาเชื่อใจระบบ!

"ก็ได้! งั้นฉันขอซื้อไปลองก่อนครึ่งชั่ง" สุดท้าย ด้วยความมั่นใจที่เฉิงเหล่ยย้ำแล้วย้ำอีก เธอก็ยอมซื้อจนได้

เรื่องนี้ทำเอาเฉิงเหล่ยดีใจแทบแย่! ไม่นึกเลยว่าจะมีคนยอมซื้อจริงๆ นี่คือจุดเริ่มต้นที่ดีมาก! ถ้าผู้หญิงคนนี้เอากลับไปลองแล้วได้ผลจริงๆ ล่ะก็ กระเจี๊ยบเขียวนี่ต้องระเบิดเป็นพลุแตกแน่นอน เพราะคนรวยน่ะมีเยอะ และ "คนรวยที่ไร้น้ำยา" ก็มีเยอะไม่แพ้กัน!

จบตอน 83