ตอนที่ 64 ขึ้นราคาก็ยังขายออก

ตอนที่ 64 ขึ้นราคาก็ยังขายออก

"คุณป้าครับ ผมถามหน่อย มะเขือเทศที่ร้านผมป้าก็เคยซื้อไป ผมถามคำเดียว... อร่อยไหมครับ?"

"ก็อร่อยน่ะสิ"

"แล้วถ้าให้เลือกระหว่างมะเขือเทศของผม กับมะเขือเทศชั่งละ 3.7 หยวน ป้าจะเลือกซื้ออันไหน?"

"ก็ต้องอันนี้สิ... เอ้ย! ไม่ใช่สิ ถึงยังไงราคานี้มันก็แพงเกินไปนะ!"

ป้าชุดเทาเริ่มตอบคำถามของเฉิงเหล่ยอย่างจริงจัง แต่พอถามไปได้แค่สองคำถาม ป้าแกก็นึกขึ้นได้แล้ววกกลับมาบ่นเรื่องราคาแพงเหมือนเดิม

"จะว่ายังไงดีล่ะครับคุณป้า ของผมมันเป็นผักออร์แกนิกปลอดสารพิษ มะเขือเทศปกติเขาก็ขายกันชั่งละ 4 กว่าหยวนแล้ว ไอ้ที่ขาย 3 กว่าหยวนน่ะเขาทำโปรโมชั่นแบบไม่เอากำไร แต่ของผมเนี่ย ผักออร์แกนิกเพื่อสุขภาพแท้ๆ ขายชั่งละ 7 หยวนนี่ไม่แพงเลยสักนิดครับ"

เฉิงเหล่ยรีบพูดรวดเดียวจบเพื่อไม่เปิดโอกาสให้คุณป้าขัดจังหวะ

"ยังไงก็ไม่ได้ มะเขือเทศเธอแพงเกินไป ถ้าไม่ลดราคา ฉันไม่ซื้อแล้ว!"

ป้าชุดเทาสะบัดหน้าหนี เตรียมจะเดินจากไปทันทีโดยไม่สนคำอธิบายยาวเหยียดของเฉิงเหล่ยเลยแม้แต่น้อย

อ้าว...เฉิงเหล่ยเห็นป้าชุดเทาทำท่าจะเดินหนีไปจริงๆ ในใจก็แอบหวั่นๆ หรือว่าเราต้องยอมลดราคาจริงๆ วะ?

แต่พอนึกดูอีกที ถ้าต้องลดราคา สู้เขาเอามะเขือเทศพวกนี้ส่งให้โรงแรมซิงไห่แต่แรกไม่ดีกว่าเหรอ เพราะถ้าส่งเกิน 200 ชั่ง ราคาต่อชั่งพุ่งไปถึง 8 หยวนเลยนะนั่น

ในขณะที่เฉิงเหล่ยกำลังลังเลอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนโอนเงินก็ดังขึ้น ข้อความระบุว่ามียอดโอนเข้าบัญชี 3,100 หยวน (ค่าผักจากโรงแรม) พอเห็นยอดเงินนี้ ใจของเฉิงเหล่ยก็กลับมานิ่งสนิทและแน่วแน่อีกครั้ง

"พ่อหนุ่ม ตั้งราคาให้มันสมเหตุสมผลหน่อยสิ ดูสิป้าเขาจะเดินหนีไปแล้วนะ"

"นั่นสิ ทำธุรกิจน่ะต้องมีความจริงใจหน่อย"

พวกป้ามุงที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่รอบๆ เริ่มสวมวิญญาณผู้หวังดี ช่วยกันเกลี้ยกล่อมเฉิงเหล่ยกันใหญ่

เฉิงเหล่ยกวาดสายตามองหน้าป้าๆ กลุ่มนี้ดูแล้วไม่มีใครหน้าคุ้นเลย สงสัยจะเป็นคนสัญจรผ่านไปมาจริงๆ

"คุณป้าครับ ผมลดราคาไม่ได้จริงๆ ความจริงผมทำกำไรได้มากกว่านี้อีกนะ แต่ผมทำใจขึ้นราคาต่อไม่ลงแล้วจริงๆ ครับ"

เฉิงเหล่ยส่ายหน้า พร้อมแสดงจุดยืนอย่างสุภาพทว่าหนักแน่นว่าจะไม่มีการลดราคาเด็ดขาด ป้าชุดเทาที่สะบัดตัวไปนั้น ความจริงป้าแกยังยืนแช่อยู่ตรงนั้นไม่ได้เดินไปไหนไกล ป้าแกกำลังรอให้เฉิงเหล่ยตะโกนเรียกกลับไปเพื่อเสนอลดราคาให้สักหน่อย แต่พอป้าแกได้ยินคำยืนยันเสียงแข็งจากเจ้าของร้านผัก ป้าชุดเทาก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับมามอง

"เสี่ยวเฉิง ลดให้หน่อยไม่ได้จริงๆ เหรอ?"

"ไม่ได้ครับ"

"แน่นะ?"

"แน่ครับ"

"งั้นช่างเถอะ... เอามาให้ฉันชั่งนึง!"

คำพูดของป้าชุดเทาทำเอาเหล่าป้ามุงแถวนั้นถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน อ้าวเฮ้ย! ไหงเปลี่ยนท่าทีเร็วจัง เมื่อกี้ยังบอกว่าไม่ลดไม่ซื้ออยู่เลย ทำไมตอนนี้ยอมควักตังค์ซะงั้นล่ะ?

ในกลุ่มนั้น มีป้าเสื้อยืดสีขาวคนหนึ่งทนสงสัยไม่ไหว ถามป้าชุดเทาขึ้นมาว่า

"นี่แม่คุณ ฉันถามหน่อยสิ เขาไม่ลดราคาให้แล้วทำไมเธอยังจะซื้ออีกล่ะ?"

"ก็หลานชายฉันชอบกินมะเขือเทศร้านนี้นี่นา"

"แล้วทำไมไม่ไปซื้อร้านข้างๆ ล่ะ เห็นเธอเพิ่งบอกเองว่าร้านนั้นแค่ 3.7 หยวนเองนะ"

"มะเขือเทศร้านข้างๆ หลานฉันไม่ยอมกินน่ะสิ"

"อ้าว ทำไมล่ะ?"

"ก็มะเขือเทศร้านนี้มันอร่อยกว่าน่ะสิ"

"..."

ในขณะที่พวกคุณป้ากำลังสนทนาธรรมกันอยู่ เฉิงเหล่ยก็จัดการชั่งมะเขือเทศ 1 ชั่งให้อย่างว่องไว

สาเหตุที่เฉิงเหล่ยดื้อดึงไม่ยอมลดราคา นอกจากเรื่องราคาจากโรงแรมแล้ว อีกเหตุผลคือเขาสังเกตเห็นว่าป้าชุดเทาหันหลังไปแล้วแต่ไม่ยอมเดินไปไหน ปกติคนที่ไม่คิดจะซื้อจริงๆ เขาจะเดินจากไปโดยไม่ลังเล ใครจะมายืนบื้ออยู่กับที่ ต่อให้แกล้งเดินหนีเพื่อให้เจ้าของร้านง้อลดราคา ก็ต้องค่อยๆ เดินทอดน่องไปช้าๆ ดังนั้น คนที่ยืนแช่อยู่ที่เดิมแบบนี้ แสดงว่าในใจน่ะ

"อยากได้จนตัวสั่น" แล้วล่ะ รายละเอียดเล็กน้อยแบบนี้เฉิงเหล่ยมองขาด

"นี่ครับคุณป้า มะเขือเทศได้แล้วครับ รับผักอย่างอื่นเพิ่มไหมครับ?" เฉิงเหล่ยถามพลางยื่นถุงมะเขือเทศให้

"ไม่ล่ะ" ป้าชุดเทาตอบพร้อมยื่นเงิน 7 หยวนให้เฉิงเหล่ย

"เถ้าแก่ เอามาให้ฉันชั่งนึงด้วยสิ" จู่ๆ ป้าเสื้อขาวที่ยืนมุงอยู่เมื่อกี้ก็ขอมะเขือเทศบ้าง

"ฉันเอาชั่งนึงด้วย!"

"เถ้าแก่ ฉันเอาด้วยคน!"

พอป้าเสื้อขาวประเดิมสั่งมะเขือเทศ 1 ชั่งเท่านั้นแหละ ป้ามุงคนอื่นๆ ก็แห่กันสั่งตามกันใหญ่ พวกแกคงอยากจะรู้เหมือนกันว่ามะเขือเทศที่ราคาตั้ง 7 หยวนแต่ยังมีคนแย่งกันซื้อเนี่ย รสชาติมันจะเทพขนาดไหน

ไม่นานนัก มะเขือเทศ 20 ชั่งที่เฉิงเหล่ยเอาออกมาวางขาย ก็เหลืออยู่แค่ 12 ชั่งแล้ว

หลังจากพวกคุณป้ากลุ่มนี้จากไป ลูกค้าคนต่อๆ มาที่แวะเข้ามาดูมะเขือเทศ ต่างก็ต้องมีปากเสียงถกเถียงเรื่องราคาที่พุ่งพรวดขึ้นมาทุกคน

แต่ผลสุดท้าย มะเขือเทศที่เหลืออีก 12 ชั่งก็ถูกกวาดจนเกลี้ยงร้าน แม้จะมีบางคนที่พอเห็นราคาแล้วส่ายหัวเดินไปร้านข้างๆ แทน แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังยอมรับราคานี้ได้ ดูท่าว่าทุกคนจะรู้ซึ้งถึงคุณภาพว่ามะเขือเทศของเฉิงเหล่ยมันคู่ควรกับราคานี้จริงๆ เรื่องมะเขือเทศที่เป็นปัญหาหลักในการถกเถียงจบลงด้วยความสำเร็จ เฉิงเหล่ยก็เริ่มมองไปที่แตงกวากับฟักทองพลางคิดว่าจะขึ้นราคาตามไปด้วยดีไหม แต่พอคิดว่าผักพวกนี้ไม่มีโรงแรมซิงไห่คอยรองรับเหมือนมะเขือเทศ เขาเลยตัดสินใจคงราคาเดิมไว้ก่อน ถึงแม้โรงแรมจะเอาแตงกวาด้วย 100 ชั่ง แต่นั่นก็แค่ 100 ชั่งเท่านั้นเอง

โดยรวมแล้ว วันนี้การขึ้นราคามะเขือเทศอาจจะเกิดมรสุมเล็กๆ ในตอนแรก แต่สุดท้ายก็ขายหมดเกลี้ยง แสดงว่าราคา 7 หยวนต่อชั่งเป็นราคาที่ตลาดยังรับได้

พอมะเขือเทศหมด เฉิงเหล่ยก็เบนเป้าหมายมาขายแตงกวากับฟักทองต่อ วันนี้เขาเอาแตงกวาออกมา 50 ชั่ง และฟักทอง 20 ชั่ง ช่วง 9 โมงกว่าๆ ตอนที่มะเขือเทศร้านเฉิงเหล่ยเกลี้ยงแผง ก็ถึงเวลาโชว์ตัวของป้าเสิ่นร้านข้างๆ แล้ว

ลำโพงคู่ใจดังกระหึ่ม โฆษณาเจ้าเดิม กับราคา 3.7 หยวนที่คุ้นเคย แต่เฉิงเหล่ยรู้สึกว่าอีกไม่นานมุกนี้ของป้าเสิ่นคงจะเริ่มไม่ได้ผล ป้าแกคงต้องหาไม้ตายใหม่แล้วล่ะ เพราะเขาเห็นสัญญาณนี้จากพฤติกรรมของป้าชุดเทาเมื่อกี้

เมื่อเวลาผ่านไป ประกอบกับการเชียร์ขายอย่างตั้งใจของเฉิงเหล่ย ฟักทองก็เริ่มทยอยขายจนเกลี้ยง

ทว่าตอนประมาณ 10 โมง ในขณะที่เฉิงเหล่ยกำลังจะแวบเข้ามิติเกมเพื่อไปเก็บผักรอบใหม่ ก็มีคนหน้าคุ้นตาคนหนึ่งรีบวิ่งตรงดิ่งมาที่ร้าน ไม่ใช่ใครที่ไหน... "จินหลิง" ลูกค้าคนแรกที่ประเดิมซื้อฟักทองของเขานั่นเอง!

เมื่อวันก่อนหลังจากจินหลิงได้กินโจ๊กฟักทองเข้าไป เธอก็หวนนึกถึงความหวานชื่นในอดีตจนทนไม่ไหว รีบบึ่งรถไปหาสามีที่ต่างจังหวัดทันที และแน่นอนว่าหลังจากการ "จุดไฟรัก" กันอย่างเร่าร้อนโชติช่วง จินหลิงก็ได้พบกับความสุขสมหวัง  ที่โหยหามานานอีกครั้ง นี่ถ้าไม่ใช่เพราะสามีเธอติดงานยุ่งมากจริงๆ จินหลิงคงจะอยู่ต่ออีกหลายวันเลยล่ะ

ทันทีที่กลับมาถึง เธอก็ตรงดิ่งมาที่ร้านผักของเฉิงเหล่ย กะว่าจะมาเหมาฟักทองไปฝากลูกชายที่บ้านแม่สามีสักหน่อย

"เถ้าแก่ ยังมีฟักทองเหลือไหมคะ?" จินหลิงถามพลางลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กมาหยุดตรงหน้าร้าน

เฉิงเหล่ยเงยหน้ามอง... ดูเหมือนจะเป็นพี่สาวคนที่มาซื้อฟักทองวันก่อนนี่นา เพราะเธอหน้าตาค่อนข้างดี เขาเลยพอจะจำได้ วันนี้แม่บ้านสาว หรือจินหลิง มาในลุคสุดปัง สวมหมวกปีกกว้าง ใส่แว่นกันแดดสีเข้ม เสื้อเชิ้ตแต่งลูกไม้ซีทรูเบาๆ กางเกงขาสั้นโชว์เรียวขา และรองเท้าส้นสูงแบบรัดส้น การแต่งกายรับลมร้อนที่มาพร้อมกับออร่าความสวยสะพรั่งแบบสาวใหญ่ทำเอาเฉิงเหล่ยที่ยังเป็นวัยรุ่นถึงกับเลือดลมสูบฉีดพล่าน

เฉิงเหล่ยรีบสะกดอารมณ์หนุ่มของตัวเองไว้ก่อนจะตอบกลับไปว่า

"ขอโทษด้วยนะครับพี่สาว วันนี้ฟักทองขายหมดเกลี้ยงแล้วครับ"

จบตอน 64