ตอนที่ 63 มรสุมการขึ้นราคา

ตอนที่ 63 มรสุมการขึ้นราคา

เฉิงเหล่ยจ้องไปที่ใบอนุญาตประกอบธุรกิจ แล้วก็พบว่าบนนั้นเขียนระบุไว้ว่า

"จำหน่ายผลิตภัณฑ์พืชผักตามที่กฎหมายอนุญาต"

สั้นๆ ง่ายๆ ชัดเจนแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด เฉิงเหล่ยรู้คำตอบทันทีว่าร้านผักของเขาขายผลไม้ได้ไหม ผลลัพธ์คือ—ขายไม่ได้ครับ เอาเถอะ ในฐานะพลเมืองดีผู้เคารพกฎหมาย ดูท่าเขาคงต้องหาเวลาไปติดต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อเดินเรื่องเพิ่มขอบเขตการค้าก่อน ถึงจะเอาแตงโมออกมาขายได้ งั้นวันนี้พักเรื่องแตงโมไว้ก่อนชั่วคราว

พอเคลียร์เรื่องนี้จบ เฉิงเหล่ยก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เขามีภารกิจสำคัญอีกอย่าง คือการเอามะเขือเทศส่วนหนึ่งออกมาวางขายในร้าน และปรับราคาขึ้นเป็นชั่งละ 7 หยวน เขาเช็กดูในคลังมิติ ตอนนี้มีมะเขือเทศอยู่ 420 ชั่ง งั้นก็แบ่งออกมาขายหน้าร้านสัก 20 ชั่ง ส่วนที่เหลืออีก 400 ชั่ง ยกยอดส่งให้โรงแรมซิงไห่ทั้งหมด

หลังจากวางแผนเรียบร้อย รถห้องเย็นจากโรงแรมซิงไห่ก็มารับของพอดี เฉิงเหล่ยรีบขนมะเขือเทศ 400 ชั่ง และแตงกวาอีก 100 ชั่ง ขึ้นรถอย่างคล่องแคล่ว รอบนี้ผู้จัดการฉินอวี่เฟยไม่ได้มาด้วย มีเพียงคนขับรถมาคนเดียว

พอรับของเสร็จ รถห้องเย็นก็บึ่งออกไปทันทีเหมือนเดิม ไม่มีการจอดแช่แม้แต่วินาทีเดียว

เฉิงเหล่ยมองตามท้ายรถที่ค่อยๆ ลับตาไป ในใจเหมือนเห็นกองเงินกองทองกำลังลอยเข้ากระเป๋า

พวกรถโรงแรมไปแล้ว เฉิงเหล่ยก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำหลังร้านเพื่อมุดเข้าสู่มิติเกมทันที เมื่อเช้ามัวแต่ไปรับของที่ตลาดของ "หลี่อ้วน" เลยยังไม่มีเวลาเข้ามาดูเลยว่าไอ้ที่หว่านไปตอนเช้ามืดมันงอกเป็นตัวอะไร

พอเข้ามิติไป เฉิงเหล่ยก็พบว่าที่ดินทั้ง 3 แปลง งอกออกมาเป็น... แตงกวา, แตงกวา, และแตงกวา!

ให้ตายเถอะ... ต้องถอนต้นอ่อนอีกแล้วเหรอเนี่ย!

พอมองดูต้นแตงกวาที่กำลังเริ่มโต แม้จะเหลือเวลาอีกแค่ชั่วโมงกว่าๆ ก็จะสุก แต่เฉิงเหล่ยก็ลังเลเพียงครู่เดียวแล้วตัดสินใจถอนทิ้งทันที ตอนนี้สิ่งที่เขาขาดแคลน นอกจากเงินแล้วก็คือ "เวลา"

หลังจากถอนแตงกวาทิ้งทั้ง 3 แปลง เขาก็หว่านเมล็ดนิรนามลงไปใหม่ทันที แต่เพราะเมื่อเช้ามืดใช้ไปแล้ว 300 เมล็ด เมล็ดที่เหลืออีก 200 เลยไม่พอปลูกให้ครบ 3 แปลง

เฉิงเหล่ยเลยต้องควักเงินอีก 1,000 แต้มกรีนพอยท์ ซื้อเมล็ดพันธุ์เพิ่มอีก 1,000 เมล็ด

เขาแอบบ่นอุบในใจว่าเมล็ดพันธุ์นี่มันใช้เปลืองจริงๆ ก่อนจะออกจากมิติกลับสู่โลกความจริง

เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงกว่าเมล็ดจะงอก เฉิงเหล่ยนึกขึ้นได้ว่าเขายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ตอนไปตลาดส่งก็ไม่ได้แวะซื้ออะไรกิน เขาเลยเดินไปที่หน้าหมู่บ้านเพื่อซื้อ "จีตั้นปิ่ง" (เครปไข่) มากินสักหน่อย

"จีตั้นปิ่ง" ของเมืองซีสุ่ย ก็คล้ายๆ กับ "เจียนปิ่งกั่วจื่อ" ของทางเหนือนั่นแหละ

เริ่มจากละเลงแป้งลงบนกระทะแบนให้เป็นวงกลม ตอกไข่ใส่ลงไป โรยต้นหอม ผักกาดดอง งาขาว และอื่นๆ ถ้าอยากเพิ่มเครื่องก็ใส่ไส้กรอกหรือเนื้อแผ่นเข้าไปได้

ตบท้ายด้วยการทาซอสสูตรเด็ดของพ่อค้าเป็นอันเสร็จพิธี และแน่นอนว่าจีตั้นปิ่งต้องกินตอนร้อนๆ ถึงจะฟินที่สุด

เฉิงเหล่ยถือจีตั้นปิ่งกลับมาที่ร้าน นั่งกินไปพลางจิบน้ำเต้าหู้ร้อนๆ ที่ซื้อมาจากร้านข้างทางไปพลาง แหม... มันช่างมีความสุขเสียจริง พอประมาณ 7 โมงกว่าๆ ช่วงที่ยังไม่มีลูกค้า เฉิงเหล่ยก็แวบเข้ามิติเกมอีกรอบ

สงสัยเพราะเมื่อตอน 6 โมงเพิ่งจะดึงต้นแตงกวาทิ้งไปยกชุด รอบนี้ระบบเลยให้เกียรติกันหน่อย ออกมาเป็นมะเขือเทศ 2 แปลง และฟักทอง 1 แปลง เฉิงเหล่ยเริ่มสังเกตเห็นว่า ยิ่งเขาถอนแตงกวาทิ้งบ่อยเท่าไหร่ โอกาสที่ผักระดับสูงจะโผล่มาก็ดูเหมือนจะมากขึ้นตามไปด้วย พอกลับมาโลกความจริงได้ไม่นาน ลูกค้าคนแรกของวันก็มาถึง ไม่ใช่ใครที่ไหน ป้าชุดเทาเจ้าเก่านั่นเอง แถมวันนี้ป้าแกก็ใส่ชุดเทามาจริงๆ ด้วย ดูท่าทางป้าจะมีเสื้ออยู่แค่สองตัวไว้ใส่สลับกันซัก

ความจริงเฉิงเหล่ยอยากจะแนะนำป้าแกสักหน่อยว่า หน้าร้อนแบบนี้เปลี่ยนไปใส่เสื้อสีอื่นจะดีกว่าไหม จะได้ไม่ต้องดูดแสงอาทิตย์ให้ร้อนตับแลบ แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดออกไป

"เสี่ยวเฉิง วันนี้มีมะเขือเทศไหม?"

ป้าชุดเทาเดินมาถึงก็ถามหามะเขือเทศที่ป้าแกบ่นพึมพำอยากกินมาหลายวัน

"มีครับคุณป้า แต่มีไม่เยอะนะครับ"

เฉิงเหล่ยตอบอย่างกระตือรือร้นพลางชี้ไปที่มะเขือเทศตรงหน้า

"งั้นเหรอ งั้นฉันซื้อหน่อย" ป้าชุดเทาพอได้ยินว่าของมีน้อยก็รีบลงมือเลือกมะเขือเทศทันที แต่แล้วจู่ๆ ป้าแกก็อุทานด้วยความตกใจ "อ้าว! เสี่ยวเฉิง เธอเขียนราคาผิดหรือเปล่าเนี่ย?"

สิ่งที่ป้าชุดเทาชี้อยู่ ก็คือกระดานไม้ที่เฉิงเหล่ยเพิ่งเปลี่ยนข้อความไปเมื่อเช้า บนนั้นเขียนว่า

"มะเขือเทศเกรดพรีเมียม ชั่งละ 7 หยวน จำกัดแค่ 20 ชั่งเท่านั้น"

"ไม่ผิดหรอกครับคุณป้า เมื่อก่อนที่ขายถูกเพราะเป็นช่วงโปรโมชั่นครับ ตอนนี้ของขาดตลาดจริงๆ เลยต้องปรับกลับมาเป็นราคาปกติครับ"

ขาดตลาดน่ะเรื่องจริง แต่จริงกว่าคือต้องเก็บไว้ส่งโรงแรมซิงไห่ เฉิงเหล่ยแอบพึมพำในใจ

"อะไรนะ? ของขาดตลาดเลยปรับราคาปกติ?"

"ใช่ครับ"

"แต่นี่มันแพงเกินไปแล้วนะ! เธอไม่ดูร้านข้างๆ บ้างเหรอ เขาขายแค่ชั่งละ 3.7 หยวนเองนะ!"

ป้าชุดเทาดูจะยอมรับราคาใหม่ไม่ได้อย่างแรง จนเผลอพูดเสียงดังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

พอเสียงเริ่มดัง มันก็เหมือนเป็นแม่เหล็กดึงดูดพวก "คนชอบเผือก" ให้มามุงดู บรรดาคุณป้าที่เดินผ่านไปมาเริ่มทยอยเข้ามามุงดูเหตุการณ์

เฉิงเหล่ยคาดการณ์ไว้แล้วว่าต้องเจอสถานการณ์แบบนี้ตั้งแต่ตอนที่คิดจะขึ้นราคามะเขือเทศเมื่อวาน

เขาเลยอธิบายด้วยท่าทีใจเย็น

"คุณป้าครับ ฟังผมก่อน มะเขือเทศของผมมันคือเกรดพรีเมียม มะเขือเทศทั่วไปเทียบไม่ติดหรอกครับ มันทั้ง..."

"เดี๋ยวๆ ไม่ต้องมาพูดมากเลย ต่อให้มะเขือเทศเธอจะดีแค่ไหน แต่มันจะมาขายแพงกว่าร้านข้างๆ เป็นเท่าตัวแบบนี้ไม่ได้นะ!"

ป้าชุดเทาตัดบทเฉิงเหล่ยทันควันก่อนที่เขาจะได้อวยของตัวเองจบ

เฉิงเหล่ยที่กำลังจะเอาเหตุผลที่เตรียมไว้มาจูงใจคุณป้าถึงกับจุก เพราะป้าแกไม่เล่นตามเกมด้วยเลยสักนิด

"คุณป้าครับ มะเขือเทศผมมันคุ้มราคาจริงๆ นะครับ ฟังผมนะ มันคือ..."

"หยุดเลย! ไม่ว่าเธอจะพูดยังไง ราคานี้มันก็ขูดรีดกันชัดๆ!"

เฉิงเหล่ยพยายามจะอธิบายต่อ แต่ก็โดนป้าแกขัดจังหวะแบบหักดิบอีกรอบ

คราวนี้บรรดาคุณป้ามุงทั้งหลายเริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว เพราะพวกแกก็ซื้อผักบ่อย ย่อมรู้ราคามะเขือเทศดี

"จริงด้วย ราคานี้มันโหดไป ร้านข้างๆ ขายแค่ 3.7 หยวนเอง"

"ใช่ พ่อค้าตั้งราคาเกินไปหน่อยนะ"

"นั่นสิ แพงเว่อร์"

พริบตาเดียว เฉิงเหล่ยก็ตกเป็นจำเลยของสังคม โดนรุมประชาทัณฑ์ทางวาจาจากเหล่าคุณป้าที่พร้อมใจกันมา "พิพากษา" เขา

"หยุดก่อนครับทุกท่าน! ใจเย็นๆ แล้วฟังผมพูดก่อน!" เมื่อเห็นเหล่าคุณป้ามุงเริ่มแท็กทีมกันด่า เฉิงเหล่ยจึงรีบตะโกนห้ามทัพ แล้วถามต่อว่า

"ทุกท่านครับ ผมขอถามคำเดียว ทุกคนที่ยืนอยู่นี่จะซื้อมะเขือเทศกันทุกคนเลยใช่ไหมครับ?"

"ไม่ซื้อจ้ะ ฉันแค่มาดูเฉยๆ"

"ฉันก็ไม่ซื้อ"

"เดี๋ยวสิ ไอ้เราจะซื้อหรือไม่ซื้อ มันเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ?"

"นั่นสิ ถึงพวกฉันไม่ซื้อ แต่เธอก็ตั้งราคาแพงหูฉี่แบบนี้ไม่ได้นะ!"

"จริงด้วยๆ!"

ยังไม่ทันที่เฉิงเหล่ยจะได้อธิบายอะไรต่อ พลังขับเคลื่อนของเหล่าป้าๆ ผู้หวังดีก็เริ่มถล่มเขาอีกระลอก

"หยุดครับหยุด! เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมขอคุยกับคุณป้าที่ตั้งใจจะซื้อมะเขือเทศคนนี้ก่อนนะครับ ท่านอื่นๆ อย่าเพิ่งแทรกนะครับ โอเคไหม?"

เฉิงเหล่ยชี้ไปที่ป้าชุดเทา แล้วกวาดสายตาไปมองเหล่าคุณป้ามุงรอบๆ เพื่อขอความร่วมมือ

จบตอน 63