ตอนที่ 33 มะเขือเทศของพวกคุณน่ะ... มันมีปัญหาจริงๆ!

ตอนที่ 33 มะเขือเทศของพวกคุณน่ะ... มันมีปัญหาจริงๆ!

เมื่อเฉิงเหล่ยเดินกลับมาถึงโต๊ะตัวเดิมที่เพิ่งทานเสร็จ พนักงานเสิร์ฟกำลังเก็บกวาดโต๊ะอยู่พอดี

"เดี๋ยว... อย่าเพิ่งเก็บ ไปตามผู้จัดการของคุณมานี่"

เฉิงเหล่ยเอ่ยปากระงับพนักงานที่กำลังเก็บโต๊ะ พลางทำหน้าเคร่งขรึม

ตอนนี้เฉิงเหล่ยกำลังโกรธมาก เรื่องนี้จุดเริ่มต้นไม่ใช่ความผิดของเขาเลย ถึงแม้เขาจะพูดอะไรบางอย่างที่ดูไม่ดีต่อโรงแรมไปบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะเอาเรื่องเอาราวอะไร แถมยังเอ่ยปากขอโทษไปแล้วด้วย

แต่เมื่อกี้ตอนที่เขากำลังจะเดินจากไป ถึงแม้คนอื่นจะมองมาด้วยสายตาแปลกๆ เขาก็ยังพอทนได้ แต่สุดท้ายกลับมีคนมาแอบนินทาลับหลัง แถมยังโยนความผิดทั้งหมดมาที่เขาคนเดียว

ต่อให้เป็นคนนิสัยดีแค่ไหน เจอแบบนี้เข้าไปมันก็อดรนทนไม่ไหวเหมือนกัน!

จุดเริ่มต้นของเรื่องนี้มันคือมะเขือเทศมีปัญหาจริงๆ เขาถึงได้พูดออกไป จนนำมาสู่เหตุการณ์บานปลายพวกนี้ แต่พวกคุณที่เป็นถึงโรงแรมระดับท็อปของเมืองซีสุ่ย กลับปล่อยให้เรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว แถมยังพูดจาดูถูกให้เขาได้ยินกับหูอีก แบบนี้มันยอมไม่ได้แล้ว!

เมื่อก่อนตอนเปิดร้านเขาก็โดนร้านข้างๆ สองร้านกดขี่จนธุรกิจย่ำแย่มาตลอด ตอนนี้แค่ออกมาทานข้าวข้างนอก ยังต้องมาโดนพวกคุณนินทาว่าร้ายอีก ทำไมเขาต้องทนแบกหน้ายอมรับความอัปยศนี้ด้วยล่ะ?

ไม่ทนแล้วโว้ย!

เฉิงเหล่ยตัดสินใจแล้วว่าเรื่องนี้จะปล่อยให้จบไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้

"มีอะไรเหรอคะคุณผู้ชาย มีปัญหาตรงไหนหรือเปล่าคะ?" พนักงานที่กำลังเก็บโต๊ะหยุดมือแล้วถามด้วยความไม่เข้าใจ

"ไปตามฉินอวี่เฟย ผู้จัดการของคุณมาก็พอ"

เฉิงเหล่ยไม่อยากเสียเวลาอธิบายซ้ำซาก เพราะพูดตอนนี้เดี๋ยวพอผู้จัดการมาก็ต้องพูดใหม่อีกรอบอยู่ดี

"ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ" พนักงานเสิร์ฟไม่ได้ถามอะไรต่อ รับคำแล้วรีบไปตามผู้จัดการฉินอวี่เฟยทันที

ขณะนั้นฉินอวี่เฟยกำลังตรวจตราอยู่ในครัว พอได้ยินว่ามีคนมาหาเธอก็รีบออกมาที่ห้องอาหาร ทันทีที่เดินมาถึง เธอพบว่าแขกที่เรียกพบเธอก็คือกลุ่มลูกค้าโต๊ะที่มีปัญเรื่องมะเขือเทศเมื่อกีนั่นเอง

"สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรอีกหรือเปล่าคะ?"

แม้ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่จะจบลงแบบไม่ค่อยสู้ดีนัก แต่ในฐานะผู้จัดการโรงแรมห้าดาว เธอยังคงรักษาความเป็นมืออาชีพและถามออกไปอย่างสุภาพ

"มะเขือเทศของพวกคุณ... มันมีปัญหาจริงๆ"

เฉิงเหล่ยเห็นฉินอวี่เฟยมาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าประเด็นที่เขาต้องการจะพูดทันที

"เอ๊ะ? อะไรนะคะ? คุณผู้ชาย... นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ?"

ฉินอวี่เฟยรู้สึกประหลาดใจมาก เธอไม่เข้าใจว่าทำไมชายคนนี้ที่เพิ่งจะขอโทษไปอย่างจริงใจเมื่อกี้ จู่ๆ ถึงเปลี่ยนท่าทีมาดุดันและยืนยันเรื่องมะเขือเทศอีกครั้ง

หรือว่า... เขาตั้งใจมาหาเรื่องกันแน่?

พอคิดได้แบบนั้น สีหน้าของฉินอวี่เฟยก็เปลี่ยนไปทันที น้ำเสียงของเธอเริ่มเย็นชาขึ้น "คุณผู้ชายคะ รบกวนช่วยอธิบายหน่อยค่ะว่าที่คุณพูดมาน่ะหมายความว่ายังไง"

"ก่อนหน้านี้ผมบอกว่ามะเขือเทศมีปัญหา พวกคุณก็ไปตามเชฟใหญ่มาชิมแล้วบอกว่าปกติ ผมก็ไม่ได้ติดใจจะเอาความต่อ จากนั้นผมพูดว่ามะเขือเทศของพวกคุณไม่ใช่ของที่ดีที่สุด พวกคุณก็เซ้าซี้จะให้ผมอธิบาย ซึ่งตอนนั้นผมไม่อยากให้เรื่องยาวเลยตัดบทขอโทษไป แต่ว่า..."

"แต่อะไรคะ?"

ตอนที่เฉิงเหล่ยพูดคำว่า "แต่" เขาจ้องเขม็งไปที่ดวงตาของผู้จัดการฉินอวี่เฟยโดยไม่พูดต่อทันที ส่วนฉินอวี่เฟยเองก็จ้องกลับโดยไม่หลบสายตา พร้อมกับถามย้ำออกมา

ตอนนี้เรื่องที่เกิดขึ้นมันเริ่มรุนแรงกว่าเมื่อกี้แล้ว เธอจำเป็นต้องทำเรื่องนี้ให้กระจ่าง

ไม่ว่าจะเป็นแขกโต๊ะรอบๆ พนักงานโรงแรม หรือแม้แต่เจิ้งจินเป่า ชินเฉี่ยวหลิง และเซียวไป๋เมิ่งเหยียน ต่างก็จับจ้องมาที่การเผชิญหน้าระหว่างเฉิงเหล่ยและฉินอวี่เฟยเป็นจุดเดียว

"แต่เมื่อกี้ระหว่างทางที่ผมกำลังจะเดินออกไป พนักงานทั่วทั้งโรงแรมกลับเอาเรื่องนี้มานินทาแถมยังพูดจาเยาะเย้ยถากถางผมอีก แบบนี้มันเป็นความผิดของพวกคุณแล้วล่ะ"

ฉินอวี่เฟยกวาดสายตามองไปรอบๆ พนักงานที่อยู่แถวนั้นต่างพากันหลบสายตาพัลวัน

ดูท่าว่าเมื่อกี้ทุกคนจะแอบนินทาเรื่องนี้กันจริงๆ แต่เรื่องนี้น่าจะถูกเล่าต่อไปในเชิงซุบซิบนินทามากกว่า เพราะโรงแรมซิงไห่ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน

"ดิฉันในฐานะตัวแทนพนักงานของโรงแรม ต้องขออภัยคุณผู้ชายด้วยค่ะ สำหรับพฤติกรรมเมื่อครู่ ดิฉันจะดำเนินการจัดการอย่างเข้มงวดแน่นอนค่ะ"

ฉินอวี่เฟยค้อมตัวลงเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอโทษ

สมกับเป็นผู้จัดการโรงแรมซิงไห่จริงๆ ช่างมีการตัดสินใจที่เด็ดขาดและเฉียบคม

คนรอบข้างที่เห็นท่าทีของผู้จัดการโรงแรมต่างก็พยักหน้าชื่นชมในใจ

"สิ่งที่ผมสนใจตอนนี้ไม่ใช่เรื่องนินทาพวกนั้น และผมก็ไม่อยากจะพูดถึงมันต่อด้วย สิ่งที่ผมยืนยันมาตลอดตั้งแต่ต้นก็คือ... มะเขือเทศของพวกคุณมันมีปัญหา"

เฉิงเหล่ยไม่ได้ยอมรามือเพียงเพราะคำขอโทษของอีกฝ่าย เพราะสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่คำขอโทษเรื่องการนินทา แต่คือคำขอโทษที่ยืนยันว่ามะเขือเทศมีปัญหาจริงๆ ต่างหาก

"คุณผู้ชายคะ นี่หมายความว่ายังไง? เมื่อกี้เชฟใหญ่ของเราก็มาชิมแล้ว และยืนยันว่าไม่พบความผิดปกติ ทำไมคุณถึงยังยืนกรานว่ามะเขือเทศของเรามีปัญหาอยู่อีก ช่วยอธิบายให้ชัดเจนด้วยค่ะ"

เดิมทีฉินอวี่เฟยคิดว่าหลังจากที่เธอขอโทษ อีกฝ่ายก็น่าจะรู้สึกว่าได้รับเกียรติคืนมาและยอมจบเรื่องแล้วเดินจากไป

แต่เธอไม่คิดเลยว่า อีกฝ่ายไม่ได้ย้อนกลับมาเพราะเรื่องนินทา แต่กลับมาเพื่อยืนยันว่ามะเขือเทศของโรงแรมเธอมีปัญหา

"เหล่ย แกเป็นอะไรไปวะ ทำไมวนกลับมาเรื่องมะเขือเทศอีกแล้วล่ะ"

ตอนแรกเจิ้งจินเป่าไม่เข้าใจว่าทำไมเฉิงเหล่ยถึงเดินกลับมา พอเห็นผู้จัดการขอโทษ เขาก็นึกว่าเฉิงเหล่ยโกรธที่โดนพนักงานนินทาลับหลังเลยย้อนมาเอาเรื่องกู้หน้าคืน

ในความทรงจำของเขา เฉิงเหล่ยไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนี้

เขาคิดว่าพอเฉิงเหล่ยได้หน้าคืนมาบ้างแล้วก็น่าจะจบและรีบไปเสียที แต่เฉิงเหล่ยกลับไม่สนใจเรื่องนั้น และยังวนกลับไปที่จุดเริ่มต้นคือเรื่องมะเขือเทศมีปัญหา ซึ่งมันทำให้เขาแปลกใจมาก นี่คือเหตุผลที่เขาต้องเสนอหน้ามาถามเฉิงเหล่ยแบบนี้

"ผมบอกว่ามะเขือเทศในจานนี้มีปัญหา ถ้าคุณไม่เชื่อก็เอาไปให้หน่วยงานเฉพาะทางตรวจสอบได้เลย ถ้าผลออกมาว่าปกติ ผมจะเป็นฝ่ายขอโทษพวกคุณเอง... อ้อ แล้วมะเขือเทศของพวกคุณน่ะ มันไม่ใช่ของที่ดีที่สุดจริงๆ หรอก"

เฉิงเหล่ยไม่ได้อธิบายอะไรกับเจิ้งจินเป่า แต่เขาพูดกับฉินอวี่เฟยด้วยน้ำเสียงจริงจังและเด็ดขาด

"ตกลงค่ะ มะเขือเทศจานนี้เราจะส่งไปตรวจสอบ ถ้าผลออกมาว่ามีปัญหาจริง ทางเราจะเป็นฝ่ายขอโทษคุณเอง แต่ถ้าตรวจสอบแล้วไม่มีปัญหา... คุณต้องลงขอโทษพวกเราผ่านทางหนังสือพิมพ์ต่อหน้าสาธารณชน"

"ไม่มีปัญหา!"

"เรื่องตรวจสอบมะเขือเทศจานนี้ต้องใช้เวลา งั้นเราพักไว้ก่อน แต่เรื่องที่คุณบอกว่ามะเขือเทศของโรงแรมเราไม่ใช่ของที่ดีที่สุด เรื่องนี้คุณต้องอธิบายให้กระจ่างเดี๋ยวนี้!"

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงนี้เริ่มส่งผลกระทบที่ร้ายแรงมาก ถึงขนาดมีแขกจากชั้นอื่นลงมามุงดูกันแล้ว

ปกติในฐานะผู้จัดการ ฉินอวี่เฟยจะไม่โต้เถียงกับลูกค้าขนาดนี้ แต่ชายตรงหน้าคนนี้ดูเหมือนจะจงใจมาหาเรื่องชัดๆ หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนของคู่แข่งส่งมาก่อกวน

ดังนั้น เธอจึงต้องคลี่คลายเรื่องนี้ให้จบตรงนี้ เพื่อกู้คืนชื่อเสียงและปกป้องเกียรติของโรงแรม

"มะเขือเทศที่ดีที่สุดน่ะ โรงแรมพวกคุณไม่มีหรอก และไอ้ที่มีอยู่ตอนนี้... มันก็ห่างไกลคำว่าดีที่สุดเยอะ"

เรื่องราวยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เฉิงเหล่ยเองก็สู้ยิบตาเพื่อศักดิ์ศรี เขาตอบกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว

แต่เดิมเรื่องนี้มันเกิดขึ้นเพราะเขาสังเกตเห็นความผิดปกติของอาหาร และที่ผ่านมาเขาก็อดทนและยอมถอยมามากพอแล้ว

แต่ตอนนี้... เขาไม่คิดจะทนอีกต่อไป!

ข้าไม่ทนแล้วโว้ย!

จบตอน 33