ตอนที่ 31 ไปเชิญเชฟใหญ่มาแล้ว

ตอนที่ 31 ไปเชิญเชฟใหญ่มาแล้ว

"มะเขือเทศของพวกคุณมีปัญหาหรือเปล่าครับ?"

เจิ้งจินเป่าชี้ไปที่ชามมะเขือเทศตุ๋นเนื้อน่องลาย พลางเอ่ยถามพนักงานเสิร์ฟสาวสวย

"คะ? คุณผู้ชายหมายความว่า มะเขือเทศตุ๋นเนื้อน่องลายของพวกเรามีปัญหาเหรอคะ?"

บริกรสาวแสดงสีหน้าประหลาดใจอย่างมาก เธอไม่คิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากลูกค้า

ในฐานะโรงแรมที่หรูหราที่สุดในเมืองซีสุ่ย ยังไม่เคยมีใครพูดจาแบบนี้มาก่อน และในตอนที่เธอเอ่ยทวนคำถามเพื่อความแน่ใจ ลูกค้าโต๊ะรอบๆ ก็เริ่มหันมามองที่โต๊ะนี้กันเป็นตาเดียว

"ใช่ครับ เพื่อนผมบอกว่ามะเขือเทศนี่มันมีปัญหา"

เจิ้งจินเป่าเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย เพื่อเปิดทางให้เห็นร่างของเฉิงเหล่ยชัดๆ

เฉิงเหล่ยมองหน้าเจิ้งจินเป่าด้วยความอึ้งและทำอะไรไม่ถูก

ไอ้เพื่อนเวร... จู่ๆ แกก็โยนขี้... เอ๊ย โยนเผือกร้อนมาให้ฉันเฉยเลยนะ!

"กรุณารอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันไปเชิญผู้จัดการมาสักครู่ค่ะ"

พนักงานสาวตอบกลับอย่างสุภาพ ก่อนจะรีบเดินไปหาผู้จัดการห้องโถงทันที

ไม่นานนัก บริกรสาวก็เดินกลับมา แต่คราวนี้มีอีกคนเดินนำหน้าเธอมาด้วย

คนคนนั้นดูเหมือนอายุยังไม่ถึงสามสิบปี แม้จะสวมชุดพนักงานที่เป็นทางการ แต่ก็ไม่อาจปกปิดรูปร่างที่สมส่วนดูดีได้เลย

ที่สำคัญที่สุดคือ ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสวยสะดุดตาและละเอียดลออมาก โดยเฉพาะรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าตลอดเวลา ทำให้ใครที่มองก็อดที่จะหลงใหลไม่ได้

สรุปสั้นๆ ด้วยคำเดียวเลยคือ "สาวสวยระดับตัวแม่"

"สวัสดีค่ะท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ดิฉันฉินอวี่เฟย ผู้จัดการห้องโถงของโรงแรมซิงไห่ค่ะ ไม่ทราบว่าทางโต๊ะนี้แจ้งว่ามะเขือเทศตุ๋นเนื้อน่องลายของเรามีปัญหาใช่ไหมคะ?"

ฉินอวี่เฟย ผู้จัดการโรงแรมซิงไห่ แนะนำตัวอย่างมีมารยาทก่อนจะถามเข้าประเด็น

"ใช่ครับ ตามนั้นเลย"

เจิ้งจินเป่าที่ได้ยินเสียงหวานๆ ของอีกฝ่ายก็นั่งอึ้ง จ้องผู้จัดการฉินตาค้างก่อนจะตอบออกไป

"ถ้าอย่างนั้นคุณผู้ชายคะ ไม่ทราบว่ามะเขือเทศนี้มีจุดไหนที่รู้สึกว่าไม่ถูกต้องหรือเปล่าคะ ดิฉันจำเป็นต้องขอข้อมูลเพื่อตรวจสอบค่ะ"

"เอ่อ... เรื่องนั้นผมไม่รู้หรอก ต้องถามเขานู่น"

เจิ้งจินเป่าเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง เผยให้เห็นเฉิงเหล่ยที่นั่งเกร็งอยู่

"อ้อ... คุณผู้ชายคะ คุณรู้สึกว่ามะเขือเทศมีจุดไหนที่ไม่ถูกต้องเหรอคะ?"

ทันทีที่เจิ้งจินเป่าหลบทาง สายตาของฉินอวี่เฟยก็ตกลงไปที่ตัวเฉิงเหล่ยโดยสัญชาตญาณ

ในตอนนี้ ไม่ใช่แค่เจิ้งจินเป่ากับสองสาวนัดบอดเท่านั้น แม้แต่ผู้จัดการฉิน พนักงานเสิร์ฟ หรือแม้กระทั่งลูกค้าโต๊ะอื่นๆ ต่างก็จับจ้องมาที่เฉิงเหล่ยเป็นจุดเดียว

เฉิงเหล่ยรู้สึกได้ว่าหัวใจตัวเองเต้นรัว เริ่มรู้สึกประหม่าและอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่เคยคิดเลยว่า แค่การพูดทักว่ามะเขือเทศมีปัญหา มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้

ความตั้งใจแรกของเขาก็แค่หวังดีอยากจะเตือนเพื่อนร่วมโต๊ะอีกสามคนให้ระวังจานนี้ไว้ และทางที่ดีคืออย่ากินมันเลย

แต่เจิ้งจินเป่ากลับจัดบทละครชุดใหญ่ไฟกะพริบให้เขาซะงั้น ทำเอาเขาตั้งตัวแทบไม่ติด

ทว่า... เมื่อลูกธนูถูกง้างอยู่บนคันศรแล้ว มันก็ต้องยิงออกไป

เฉิงเหล่ยใช้สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าจะตอบยังไงดี ให้เรื่องใหญ่มันกลายเป็นเรื่องเล็ก และเรื่องเล็กก็จบหายไปให้พ้นๆ ซะที

แต่สายตาของคนรอบข้างที่รุมจ้องมา ทำให้เขาคิดหาทางหนีทีไล่ไม่ออกในชั่วพริบตา

สุดท้าย เขาเลยต้องกัดฟันตอบไปตามตรง "ใช่ครับ ผมรู้สึกว่ารสชาติมะเขือเทศในจานนี้มันแปลกๆ รสชาติมันแปร่งๆ น่ะครับ"

"รับทราบค่ะคุณผู้ชาย ทางเราจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้ค่ะ"

หลังจากฉินอวี่เฟยฟังคำอธิบายของเฉิงเหล่ย เธอก็ยังคงตอบกลับอย่างเป็นมืออาชีพและสุภาพมาก

"ไป... ไปเชิญเชฟใหญ่ออกมา"

จากนั้น ผู้จัดการฉินก็หันไปสั่งพนักงานเสิร์ฟสาวทันที

"รับทราบค่ะผู้จัดการ"

บริกรสาวรับคำแล้วรีบวิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อตามตัวเชฟใหญ่ออกมา

"คุณผู้ชายกรุณารอสักครู่นะคะ ดิฉันให้คนไปตามเชฟใหญ่มาแล้วค่ะ"

ฉินอวี่เฟยยังคงประดับรอยยิ้มบนใบหน้า แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่เรื่องดีสำหรับโรงแรมระดับนี้ แต่ในเมื่อลูกค้าแจ้งว่ามีปัญหา พวกเขาก็ต้องแก้ไขอย่างจริงจัง

ไปเชิญเชฟใหญ่มาเลยเหรอ?

พอเฉิงเหล่ยได้ยินว่าต้องเผชิญหน้ากับเชฟใหญ่ สมองเขาก็ยิ่งมึนตึ้บเข้าไปใหญ่

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมเรื่องมันบานปลายไปขนาดนี้?

การตอบสนองต่อปัญหานี่มันจะรวดเร็วเกินไปไหม! แถมยังตามเชฟใหญ่ออกมาอีก จะเล่นใหญ่ไปไหน!

เฉิงเหล่ยหารู้ไม่ว่า ในฐานะโรงแรมเกรดพรีเมียมที่สุดในซีสุ่ย นอกจากรสชาติอาหารที่ต้องเลิศเลอแล้ว "การบริการ" คือหัวใจสำคัญ

ดังนั้น เมื่อมีการแจ้งปัญหา พวกเขาจึงมีคนมารับช่วงต่อและจัดการแก้ไขอย่างทันท่วงทีและให้เกียรติมาก

ครู่หนึ่ง ชายในชุดเชฟสีน้ำเงินเข้มก็เดินตามพนักงานเสิร์ฟสาวออกมา

"สวัสดีครับท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ผมเถียนเจี๋ย เชฟใหญ่ประจำโรงแรมครับ ไม่ทราบว่าพวกคุณรู้สึกว่ามะเขือเทศตุ๋นเนื้อน่องลายจานนี้มีปัญหาตรงไหนหรือเปล่าครับ?"

วิธีการแนะนำตัวแบบเดียวกัน ความสุภาพแบบเดียวกันเป๊ะ

คราวนี้เจิ้งจินเป่าเริ่มมีประสบการณ์แล้ว เขาไม่พูดไม่จา แต่หันไปมองเฉิงเหล่ยเป็นคำตอบทันที

เชฟเถียนเจี๋ยเองก็สังเกตเห็นปฏิกิริยาของทุกคน จึงถามย้ำกับเฉิงเหล่ยอีกรอบ "สวัสดีครับคุณผู้ชาย คุณคิดว่ามะเขือเทศตุ๋นเนื้อน่องลายมีปัญหาใช่ไหมครับ?"

"ไม่ใช่ว่ามะเขือเทศตุ๋นเนื้อมีปัญหาครับ แต่เป็นที่ 'มะเขือเทศ' ต่างหากที่มีปัญหา"

ในตอนนี้ ความรู้สึกอับอายของเฉิงเหล่ยเริ่มจะแซงหน้าความประหม่าไปแล้ว

"ไม่ทราบว่ามันเป็นปัญหาตรงไหนครับ? มะเขือเทศที่ทางเราเลือกใช้ล้วนเป็นเกรดพรีเมียมที่สุด ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะครับ"

"คือ... มันเปรี้ยวไปหน่อยครับ แต่มันไม่ใช่ความเปรี้ยวปกติของมะเขือเทศ แต่มันเปรี้ยวแบบของเสีย ของบูดน่ะครับ คุณเข้าใจความหมายผมไหม?"

ตอนพูดประโยคนี้ เฉิงเหล่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจเอาซะเลย เพราะเขารู้ดีว่าข้อกล่าวหานี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แต่มันเกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของโรงแรมทั้งโรงแรม

และแน่นอน พอเฉิงเหล่ยพูดจบ สีหน้าของพนักงานฝั่งโรงแรมทุกคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยทันที

ทว่า ด้วยจรรยาบรรณในวิชาชีพ พวกเขาก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว

"อ้อ อย่างนี้นี่เอง... แล้วอีกสามท่านล่ะครับ รู้สึกถึงปัญหานี้เหมือนกันไหม?"

หลังจากฟังคำของเฉิงเหล่ย เชฟเถียนเจี๋ยก็หันไปถามคนอื่นๆ บนโต๊ะ

ชินเฉี่ยวหลิงและเซียวไป๋เมิ่งเหยียนต่างส่ายหัว บอกว่าพวกเธอไม่รู้สึกถึงความผิดปกตินั้น ส่วนเจิ้งจินเป่าหลังจากชำเลืองมองเฉิงเหล่ยแวบหนึ่ง ก็พยักหน้าตามเพื่อนไป

"ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นไม่ทราบว่าจะรังเกียจไหมถ้าผมจะขอชิมอาหารจานนี้ดูสักหน่อย?"

"ไม่รังเกียจครับ"

เมื่อได้รับอนุญาต เชฟเถียนเจี๋ยก็รับตะเกียบและถ้วยมาจากพนักงานเสิร์ฟ แล้วคีบมะเขือเทศเข้าปากไปหนึ่งชิ้น

ในวินาทีนั้น สายตาของทุกคนเปลี่ยนจากจ้องเฉิงเหล่ยไปจ้องที่ใบหน้าของเชฟแทน ทุกคนต่างรอคอยว่าเชฟใหญ่จะพูดว่ายังไง

หลังจากเคี้ยวไปสองสามครั้ง เชฟเถียนเจี๋ยก็เอ่ยปากขึ้น "ผมชิมแล้วครับ มะเขือเทศจานนี้ไม่มีปัญหาอะไรเลย และมะเขือเทศที่เราใช้ก็คือเกรดที่ดีที่สุด รสชาติมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ"

คราวนี้ สปอตไลท์ทุกดวงกลับมาส่องที่เฉิงเหล่ยอีกรอบ!

เชฟใหญ่ของโรงแรมระดับห้าดาว คงไม่มีเหตุผลที่จะมาโกหกหน้าตายเรื่องมะเขือเทศแค่จานเดียวหรอก

เฉิงเหล่ยรู้สึกหน้าร้อนผ่าว เขาไม่รู้เลยว่าจะจัดการกับสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ยังไงดี

นั่นสิ... อยู่ดีๆ มาหาเรื่องใส่ตัวในโรงแรมหรูขนาดนี้ทำไมวะเนี่ย หาเรื่องใส่ตัวชัดๆ!

ในใจเขาว้าวุ่นไปหมด โดยเฉพาะสายตาคนรอบข้างที่กดดันจนทำอะไรไม่ถูก

ถ้าตอบไม่ดีล่ะก็ งานนี้เสียหมา... เอ๊ย เสียหน้ายับเยินแน่!

แล้วนี่ข้าจะตามไอ้เจิ้งจินเป่ามาทำซากอะไรเนี่ย นัดบอดก็ไม่ใช่เรื่องของตัวเองเสียหน่อย มาแล้วนั่งกินเงียบๆ ก็จบเรื่องแล้ว ดันไปทักเรื่องมะเขือเทศเขาอีก... ซวยจริงๆ!

จบตอน 31