ตอนที่ 30 มะเขือเทศนี่มีปัญหาซะแล้ว

ตอนที่ 30 มะเขือเทศนี่มีปัญหาซะแล้ว

"เอ่อ... คือว่า ปกติเธอชอบอะไรเหรอครับ?"

เมื่อเห็นว่าชินเฉี่ยวหลิงเป็นคนรับช่วงต่อบทสนทนา เจิ้งจินเป่าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจยิงคำถามต่อ

"ไป๋เมิ่งเหยียนจะชอบอ่านหนังสือ เต้นรำ แล้วแน่นอนว่าพวกเราชอบไปช้อปปิ้งด้วยกันค่ะ"

ชินเฉี่ยวหลิงตอบคำถามนี้ออกมาแทบจะทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

"แล้วตอนนี้เธอทำงานอะไรอยู่เหรอครับ?"

"ไป๋เมิ่งเหยียนเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศได้ไม่นานค่ะ ตอนนี้เลยอยู่ในช่วงตัดสินใจเลือกงานที่เหมาะสมอยู่"

ฝั่งเจิ้งจินเป่าก็ขยันถาม ฝั่งชินเฉี่ยวหลิงก็ตอบฉะฉานราวกับเป็นโฆษกส่วนตัวยังไงยังงั้น

เฉิงเหล่ยเห็นสถานการณ์แบบนี้แล้วก็ได้แต่สงสัยในใจ สรุปว่าเซียวไป๋เมิ่งเหยียนมานัดบอด หรือยัยชินเฉี่ยวหลิงนี่มานัดบอดกันแน่ฟะ? คำถามพวกนี้ตอบเองไม่ได้หรือไง ต้องให้คนอื่นพูดแทนตลอด

แต่เอาเถอะ ตอนนี้เฉิงเหล่ยพอจะสรุปภาพรวมได้แล้วว่า เซียวไป๋เมิ่งเหยียนคนนี้คือเด็กจบนอก นิสัยเย็นชาสุดๆ และตอนนี้กำลังเตะฝุ่นว่างงานอยู่

"เหล่ย... ฉันควรจะถามอะไรต่อดีวะ?"

เจิ้งจินเป่าโน้มตัวมากระซิบข้างหูเฉิงเหล่ยเพื่อขอความช่วยเหลือ

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

เฉิงเหล่ยตอบตามตรง เขาไม่เคยนัดบอด จะไปรู้ได้ไงว่าต้องถามอะไร

พอเจิ้งจินเป่าได้ยินคำตอบเฉิงเหล่ย ก็ถึงกับหน้ามืดไปชั่วขณะ คำตอบนี้มันต่างอะไรกับการไม่ได้ถามวะเนี่ย? ไม่สิ ต่างตรงที่มันทำให้เขารู้สึกตันกว่าเดิมนี่แหละ!

ในขณะที่เจิ้งจินเป่ากำลังสมองหมุนติ้วว่าจะถามอะไรต่อดี พนักงานเสิร์ฟก็ยกอาหารมาพอดี

"ขออนุญาตนะคะ ขอวางอาหารหน่อยค่ะ"

บริกรสาวกล่าวอย่างมีมารยาท ก่อนจะค่อยๆ วางจานอาหารลงอย่างเบามือ

พออาหารทยอยมาเสิร์ฟจนครบ เจิ้งจินเป่าก็รีบชวนทันที "กินข้าวกันก่อนเถอะครับ กินก่อนๆ"

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสี่คนรวมถึงเฉิงเหล่ยจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มลงมือรับประทาน

"อื้ม! ผัดรวมมิตรสามสหายรสนัวดีนะ สดมากเลย"

"โอ้โฮ กุ้งผัดซอสนี่ก็เยี่ยม เนื้อเด้งสุดๆ"

"อุ๊ย ซุปเป็ดตุ๋นนี่ก็รสชาติดีมากเลยนะเนี่ย"

เจิ้งจินเป่าชิมไปชมไปเสียงดังลั่น จนคนโต๊ะรอบๆ เริ่มหันมามองด้วยสายตาแปลกๆ

เฉิงเหล่ยสังเกตเห็นว่าเซียวไป๋เมิ่งเหยียน สาวเย็นชาฝั่งตรงข้ามเริ่มทำหน้าเปลี่ยนสี แม้แต่ชินเฉี่ยวหลิงที่ดูเฟรนด์ลี่ก็เริ่มขมวดคิ้วนิดๆ

เฉิงเหล่ยรีบแอบยื่นเท้าไปสะกิดเจิ้งจินเป่าใต้โต๊ะหลายครั้ง เพื่อเตือนไม่ให้หมอนี่ทำตัวเด่นเกินไป ในสถานที่หรูหราแบบนี้ พฤติกรรมแบบนี้มันจะทำให้คนอื่นดูถูกเอาได้ง่ายๆ

"มีอะไรเหรอเหล่ย?"

เจิ้งจินเป่ายังไม่รู้ตัว หันมามองเฉิงเหล่ยด้วยความสงสัยว่าเพื่อนมาสะกิดเขาทำไม

เฉิงเหล่ยไม่ได้พูดอะไร แต่ใช้สายตาส่งซิกให้เพื่อนมองไปรอบๆ

เจิ้งจินเป่ามองตามสายตาเฉิงเหล่ยไป ก็พบว่าหลายคนกำลังจ้องมองมาที่โต๊ะพวกเขาด้วยสายตาพิลึกพิลั่น

พอเห็นแบบนั้นเขาก็เข้าใจทันที รีบก้มหน้าก้มตาเงียบกริบลงทันควัน

เมื่อกี้เขามัวแต่จะโชว์พาวต่อหน้าสาว จนลืมไปสนิทเลยว่าที่นี่คือโรงแรมที่หรูที่สุดในเมืองซีสุ่ย

พอเจิ้งจินเป่าสงบปากสงบคำ บรรยากาศบนโต๊ะก็เริ่มเงียบเหงาลงเล็กน้อย หญิงสาวสองคนฝั่งตรงข้ามก็นั่งทานเงียบๆ แทบไม่พูดจา

จะมีบ้างนานๆ ทีที่พวกเธอคุยกัน "ไป๋เมิ่งเหยียนจ๊ะ ซุปมะเขือเทศตุ๋นเนื้อนี่รสชาติดีนะ ออกเปรี้ยวๆ นิดหน่อย"

ส่วนเฉิงเหล่ย หลังจากเตือนเพื่อนเสร็จเขาก็ตั้งหน้าตั้งตากินเงียบๆ

เดิมทีเขาไม่ควรมาที่นี่อยู่แล้ว ตลอดทั้งงานเขาเลยพยายามทำตัวให้โลว์โปรไฟล์ที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขาทานอาหารไปเงียบๆ เริ่มจากกุ้งผัดซอส ตามด้วยผัดรวมมิตรสามสหาย ซุปเป็ดตุ๋น ยำแตงกวา และปิดท้ายด้วยซุปมะเขือเทศตุ๋นเนื้อ

เหตุผลที่เขากินเป็นลำดับสุดท้ายก็เพราะเขาคิดว่า ยำแตงกวากับมะเขือเทศที่นี่คงไม่อร่อยเท่าที่เขาปลูกเองในมิติเกมแน่ๆ เลยไม่ได้คาดหวังอะไรมาก

แต่จะว่าไป อาหารจานอื่นๆ ที่เขาทานไปตอนแรกมันก็อร่อยจริงๆ สมราคาโรงแรมห้าดาวนั่นแหละ

แต่แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นที่จานสุดท้าย! ทันทีที่เขาลิ้มรสซุปมะเขือเทศตุ๋นเนื้อ เขาก็รู้สึกว่ามะเขือเทศนี่มันแปลกๆ รสเปรี้ยวนี่มันดูไม่ใช่รสเปรี้ยวตามธรรมชาติของมะเขือเทศยังไงชอบกล

เฉิงเหล่ยขมวดคิ้วมุ่น เริ่มไม่แน่ใจว่ามะเขือเทศนี่มันเสียหรือเปล่า?

เจิ้งจินเป่าที่กำลังอึดอัดเพราะเพิ่งทำหน้าแตกไป บังเอิญเหลือบไปเห็นเฉิงเหล่ยขมวดคิ้วเลยถามขึ้น "เป็นอะไรวะเหล่ย?"

"ไอ้อ้วน นายรู้สึกไหมว่ามะเขือเทศตุ๋นเนื้อนี่มันแปลกๆ"

"ไม่แปลกนะ เนื้อน่องลายนี่อร่อยดีออก"

เฉิงเหล่ย "......"

"ไม่ใช่! ฉันหมายถึงมะเขือเทศน่ะมันมีปัญหา นายลองชิมดูสิ"

"ได้ๆ เดี๋ยวลองดู"

ปกติเจิ้งจินเป่าไม่ชอบกินผักอยู่แล้ว เขาเลยไม่ได้แตะมะเขือเทศเลย ถึงบ้านจะเปิดร้านขายเนื้อแต่เขาก็รักมั่นแต่ในเนื้อสัตว์อย่างเดียว ดูได้จากหุ่นของเขานั่นแหละ

พอเฉิงเหล่ยทัก เจิ้งจินเป่าเลยใช้ช้อนตักซุปมะเขือเทศตุ๋นเนื้อขึ้นมาถ้วยหนึ่ง เน้นเนื้อเยอะๆ มะเขือเทศน้อยๆ เขาใช้ตะเกียบคีบชิ้นมะเขือเทศอันน้อยนิดเข้าปากแล้วเคี้ยวช้าๆ

"เป็นไง มีปัญหาไหม?"

เฉิงเหล่ยถามอย่างกระวนกระวายใจทันทีที่เพื่อนชิม

"อืม... ก็เปรี้ยวๆ ดีนะ ใช้ได้อยู่" เจิ้งจินเป่าตอบแบบขอไปที

"นายไม่รู้สึกว่ามะเขือเทศนี่มันผิดปกติเหรอ?"

"ก็ปกตินะ"

เฉิงเหล่ยส่ายหัว... กะแล้วเชียว เจิ้งจินเป่าแยกแยะไม่ออกหรอก

"เอ่อ... พวกคุณคิดว่ามะเขือเทศนี่เป็นยังไงบ้างครับ มีอะไรผิดสังเกตไหม?"

เฉิงเหล่ยหันไปถามสาวๆ ฝั่งตรงข้ามแทน เขายังคงติดใจว่ามะเขือเทศนี่มันต้องมีปัญหาแน่ๆ

"เอ๋? มะเขือเทศเหรอคะ? ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินะ รสเปรี้ยวๆ อร่อยดีออกค่ะ"

ชินเฉี่ยวหลิงที่กำลังซดน้ำซุปอยู่ เงยหน้าขึ้นมาตอบคำถาม

"ไม่ค่ะ" เซียวไป๋เมิ่งเหยียนสาวเย็นชาก็ส่ายหน้าปฏิเสธเช่นกัน

หรือว่าเราจะคิดมากไปเอง? หรือเราอ่อนไหวเกินไป?

แต่ไม่น่าใช่นะ เขามั่นใจว่ามะเขือเทศนี่มันแปลกๆ  เขาคลุกคลีอยู่กับผักมานาน เรื่องแค่นี้เขามั่นใจว่าดูไม่พลาดแน่

"ซุปมะเขือเทศตุ๋นเนื้อนี่พวกคุณอย่าเพิ่งกินต่อเลยครับ ผมว่ามะเขือเทศมันมีปัญหา"

เฉิงเหล่ยไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเชื่อในสัญชาตญาณตัวเอง แล้วเอ่ยปากเตือนทุกคน

"มีอะไรเหรอเหล่ย มะเขือเทศนี่มันมีปัญหาจริงๆ เหรอ?"

เจิ้งจินเป่าเห็นเพื่อนเตือนจริงจังขนาดนี้ก็หยุดชะงักมือทันที เขาเชื่อใจเพื่อนรักคนนี้อยู่แล้ว เพียงแต่แอบคิดว่าที่นี่มันโรงแรมห้าดาวนะเว้ย มันไม่น่าจะพลาดเรื่องพื้นๆ แบบนี้หรือเปล่า

ชินเฉี่ยวหลิงกับเซียวไป๋เมิ่งเหยียนพอได้ยินเฉิงเหล่ยพูดแบบนั้น ก็วางช้อนวางตะเกียบลงแล้วมองเขาด้วยความฉงน

"ใช่ครับ ผมว่ามะเขือเทศนี่ผิดปกติ มันน่าจะเสียแล้ว"

เห็นทุกคนทำหน้าสงสัย เฉิงเหล่ยเลยต้องอธิบายเหตุผลว่าทำไมถึงไม่อยากให้กินต่อ

"คุณรู้ได้ยังไงคะ?"

ชินเฉี่ยวหลิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เพื่อนผมเขาเปิดร้านขายผักน่ะครับ เลยมีความรู้เรื่องผักพอสมควร"

ยังไม่ทันที่เฉิงเหล่ยจะได้อ้าปาก เจิ้งจินเป่าก็รีบชิงพรีเซนต์ความสามารถเพื่อนรักทันที

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง... แต่พวกเราก็กินแล้วไม่เห็นจะรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเลยนะคะ"

ชินเฉี่ยวหลิงยังคงถามด้วยความกังขา ส่วนเซียวไป๋เมิ่งเหยียนข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อนเธอเบาๆ

เฉิงเหล่ยเองก็ไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดยังไงให้ชัดเจนไปกว่านี้ แต่มันคือความเฉียบคมของ "คนรักผัก" ที่เขาสัมผัสได้

"น้องครับ!"

จู่ๆ เจิ้งจินเป่าก็ชูมือขึ้นเรียกพนักงานเสิร์ฟ

"ไอ้อ้วน แกจะทำอะไรวะ?" เฉิงเหล่ยรีบคว้าแขนเพื่อนไว้ทันควัน

"ก็แกบอกว่ามันมีปัญหาไง ฉันก็ต้องเรียกเขามาเคลียร์ดิ" เจิ้งจินเป่าตอบกลับอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมดา

"สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย มีอะไรให้รับใช้เพิ่มไหมคะ?"

พนักงานสาวสวยเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว พร้อมโน้มตัวถามอย่างสุภาพ

จบตอน 30