ตอนที่ 25 เจ๊เผยครับ คืนนี้ผมก็มีธุระ

ตอนที่ 25 เจ๊เผยครับ คืนนี้ผมก็มีธุระ

"อ๋อ เจ๊เผยครับ คืนนี้ผมก็มีธุระเหมือนกันครับ" เฉิงเหล่ยตอบคำถามเจ๊เผยไปโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด

ล้อเล่นน่า ถึงเจ๊จะยังไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ผมก็เดาได้ว่าเจ๊จะพูดอะไร ก็คงไม่พ้นเรื่องลูกสาวไม่ไม่อยู่บ้าน แล้วจะชวนผมไปกินข้าวที่บ้านเจ๊นั่นแหละ

"ทำไมเธอมีธุระทุกวันเลยล่ะจ๊ะเนี่ย วันนี้พี่อุตส่าห์ซื้อกุ้งมังกรออสเตรเลียมา กะจะทำไว้ให้เธอทานเชียวนา"

อาเจ๊เผยเจ้าของที่พอได้ยินว่าเฉิงเหล่ยติดธุระอีกแล้ว ก็ทำหน้าแง่งอนนิดๆ เหมือนเด็กสาวที่กำลังตัดพ้อแฟนหนุ่มยังไงยังงั้น

"ขอโทษด้วยครับเจ๊เผย เจ๊ทานเองเถอะครับ ผมมีธุระจริงๆ"

"เฮ้อ... น่าเสียดายจัง"

อาเจ๊เผยพึมพำบ่นอีกสองสามคำ ก่อนจะเลิกตื๊อเรื่องนี้

หลังจากเลือกแตงกวาเสร็จ อาเจ๊เผยก็เตรียมจ่ายเงินกลับบ้าน เพราะเป้าหมายหลักที่มาทำภารกิจ (อ่อย) วันนี้ถือว่าได้ลองแล้ว ถึงจะไม่สำเร็จก็เถอะ

"เจ๊เผยครับ มะเขือเทศร้านผมวันนี้เด็ดมากเลยนะ แถมขายแค่จินละ 3.8 หยวนเอง เจ๊รับไปลองสักหน่อยไหมครับ"

เห็นเจ๊เผยเลือกแตงกวาเสร็จกำลังจะไป เฉิงเหล่ยเลยลองเสนอขายมะเขือเทศดูบ้าง

ถึงแม้เจ๊เผยจะมาซื้อผักที่ร้านเขาบ่อยๆ แต่เหตุผลหลักก็คือตัวเฉิงเหล่ยเอง ส่วนเรื่องราคาหรือคุณภาพผัก เจ๊แกไม่เคยสนใจหรอก

คนระดับเจ๊เผย ปกติซื้อผักก็ต้องเข้าซูเปอร์มาร์เก็ตหรูๆ หรือร้านพรีเมียมอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเฉิงเหล่ย เจ๊แกคงไม่ย่างกรายมาที่นี่แน่ๆ

เฉิงเหล่ยแอบคิดในใจว่า ถึงเจ๊เผยจะจ้องแต่อยากจะได้ความหล่อของเขาไปครอบครอง แต่ที่ผ่านมาเจ๊แกก็ยังไม่ได้ทำอะไรที่มันเกินเลยเกินไป

ดังนั้นพอมีผักดีๆ เฉิงเหล่ยเลยคิดว่าควรจะให้เจ๊แกได้ลองซื้อไปชิมดูบ้าง

"อ๋อเหรอจ๊ะ งั้นเอามาให้พี่หน่อยสิ"

พอเห็นเฉิงเหล่ยเสนอขายเองกับปาก เจ๊เผยก็ไม่ขัดศรัทธา สั่งให้เขาลองชั่งดูทันที

"เจ๊เผยครับ มา... ลองชิมดูก่อนลูกนึง"

เฉิงเหล่ยเห็นเจ๊เผยสายเปย์ขนาดนี้ เขาก็ไม่ยอมน้อยหน้า หยิบมะเขือเทศลูกนึงไปล้างสะอาดแล้วยื่นให้เจ๊แกทันที

อาเจ๊เผยรับมะเขือเทศไป มองดูนิดนึงแล้วก็ส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ

ส่วนเฉิงเหล่ยก็เตรียมจะชั่งมะเขือเทศให้เจ๊แกสัก 2-3 จิน .. เจ๊ไม่ได้บอกว่าเอาเท่าไหร่ เขาจะชั่งเยอะเกินไปก็ดูไม่ดี

แต่ในขณะที่เฉิงเหล่ยกำลังหยิบมะเขือเทศใส่ตราชั่ง เจ๊เผยก็ร้องอุทานออกมาเสียงหลง "อุ๊ย! อาเฉิง มะเขือเทศนี่ไม่เหมือนที่เคยทานเลยนะ อร่อยมาก! อร่อยกว่ามะเขือเทศออร์แกนิกที่พี่เคยซื้อทานซะอีก!"

"ช่วงนี้เปลี่ยนสายพันธุ์ใหม่ครับ ถือว่าใช้ได้เลย"

"ดีมาก! งั้นเอามาให้พี่เยอะหน่อย ชั่งมาสัก 10 จินเลยจ้ะ"

ปฏิกิริยาของเจ๊เผยเป็นไปตามที่เฉิงเหล่ยคาดไว้เป๊ะ แต่พอได้ยินเจ๊ชมเขาก็แอบดีใจเหมือนกัน

โดยเฉพาะตอนที่เจ๊บอกว่าอร่อยกว่ามะเขือเทศออร์แกนิก เฉิงเหล่ยยิ่งปลื้มเข้าไปใหญ่

ดูท่าว่า มะเขือเทศจากระบบของเขา คุณภาพมันระดับ "พรีเมียมของจริง"

หรือจะลองขึ้นราคาดีนะ?

มีแวบหนึ่งที่เฉิงเหล่ยแอบคิดจะขายมะเขือเทศโก่งราคา แต่อย่างว่า... มันก็แค่แวบเดียวเท่านั้นแหละ

เฉิงเหล่ยจัดการชั่งมะเขือเทศ 10 จินอย่างคล่องแคล่ว แล้วยื่นส่งให้อาเจ๊เผย "เจ๊เผยครับ มะเขือเทศได้แล้วครับ"

"เท่าไหร่จ๊ะ"

"38 หยวนครับ"

"โอเค พี่โอนเข้าวีแชทให้แล้วนะ"

เฉิงเหล่ยเช็คโทรศัพท์ เห็นยอดเงินโอนเข้าจากเจ๊เผยเรียบร้อย ทั้งค่ามะเขือเทศและค่าแตงกวารวมกัน

แฟร์สุดๆ

พอดูยอดโอนเสร็จ เฉิงเหล่ยก็นึกว่าเจ๊เผยจะกลับไปได้แล้ว

แต่ทว่า เจ๊เผยยังไม่ยอมไป แกกลับหันมาขอความช่วยเหลือจากเฉิงเหล่ยแทน

"อาเฉิงจ๊ะ มะเขือเทศมันหนักตั้ง 10 จินแน่ะ เธอช่วยหิ้วไปส่งพี่ที่บ้านหน่อยได้ไหมจ๊ะ?"

พูดจบ เจ๊เผยก็แสร้งเสยผมเบาๆ ทำท่าทางบอบบางน่าทะนุถนอมประหนึ่งสาวน้อยไร้เรี่ยวแรง

เฉิงเหล่ยเห็นแล้วแทบจะขย้อนรอบสอง!

เชี่ย... จะเล่นละครให้มันเนียนกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอเจ๊

มะเขือเทศ 10 จินหิ้วไม่ไหว? หลอกเด็กอนุบาลเถอะเจ๊จ๋า! หุ่นระดับเจ๊เนี่ย อย่าว่าแต่มะเขือเทศ 10 จินเลย ต่อให้ 100 จิน เจ๊ก็หิ้วปลิวได้สบายๆ

อีกอย่าง อย่าคิดว่าผมไม่รู้มุกเจ๊นะ แค่อยากจะหลอกผมไปที่บ้านล่ะสิ!

เฉิงเหล่ยผู้เฉลียวฉลาดมองแผนการเจ๊เผยออกทะลุปรุโปร่ง เลยรีบทำหน้าลำบากใจสุดๆ แล้วบอกไปว่า

"ขอโทษด้วยจริงๆ ครับเจ๊เผย ผมต้องดูหน้าร้านน่ะครับ ปล่อยร้านไปตอนนี้ไม่ได้จริงๆ"

"เอ้อ... งั้นก็ได้จ้ะ"

พอเฉิงเหล่ยยกเหตุผลเรื่องงานมาอ้าง เจ๊เผยก็จนปัญญาจะหาเรื่องตำหนิ เลยได้แต่ยอมจำนน

แต่พอหันหลังกลับ เจ๊เผยก็คว้าถุงมะเขือเทศ 10 จินหิ้วปลิวเดินกลับบ้านไปอย่างง่ายดายเหมือนหิ้วลูกเจี๊ยบ

เห็นเจ๊แกเดินชิวขนาดนั้น เฉิงเหล่ยก็ได้แต่ซูฮกในการตัดสินใจของตัวเอง

 ชีวิตคนเรามันเต็มไปด้วยหลุมพราง ตัวคนเดียวข้างนอกต้องรู้จักป้องกันตัวให้ดี!

หลังจากเจ๊เผยกลับไป ลูกค้าที่ร้านผักของเฉิงเหล่ยก็เริ่มทยอยมาเรื่อยๆ

ส่วนใหญ่เป็นคุณลุงคุณป้าที่มาซื้อแตงกวาราคาถูก ส่วนมะเขือเทศลดราคานั้น บางคนก็ซื้อติดมือไปบ้าง บางคนก็ยังไม่สน

จนกระทั่งเวลาประมาณแปดเก้าโมงเช้า "กองทัพมะเขือเทศ" ถึงได้เริ่มบุกของจริง!

"เถ้าแก่ เอามะเขือเทศ 2 จิน"

"เถ้าแก่ ฉันเอา 5 จิน"

"มะเขือเทศนี่จินละเท่าไหร่จ๊ะ?"

"3.8 หยวนครับ"

"โอ้โห ทำไมถูกจัง!"

......

ผ่านไปไม่นาน ร้านผักของเฉิงเหล่ยก็เต็มไปด้วยผู้คน ทุกคนต่างถามไถ่เรื่องมะเขือเทศกันเซ็งแซ่

เริ่มจากลูกค้าเก่าของเมื่อวาน หรือคนที่เมื่อวานมาซื้อไม่ทัน แต่พอคนมุงหน้าร้านเยอะขึ้น คนที่เดินผ่านไปมาก็ทนไม่ไหว ต้องเข้ามามุงด้วยแล้วก็ควักเงินซื้อตามกันไป

ช่วยไม่ได้จริงๆ นิสัยคนชอบที่ไหนที่มีคนมุงเยอะๆ

ป้าเสิ่นร้านข้างๆ เห็นความฮอตปรอทแตกฝั่งเฉิงเหล่ย ก็ทนไม่ไหว งัดโทรโข่งมหาประลัยออกมาสู้ทันที!

"ลดราคาแล้วจ้า! ลดราคาแล้ว! มะเขือเทศเหลือเพียงจินละ 3.7 หยวนเท่านั้น!"

เฉิงเหล่ยได้ยินเสียงโทรโข่งร้านข้างๆ ดังขึ้นอีกรอบ มุกเดิมเป๊ะ... ลดราคาแข่งกันซึ่งๆ หน้า

เขาเงยหน้ามองไปทางร้านป้าเสิ่น แอบกังวลอยู่นิดหน่อยว่าตัวเองควรจะลดราคาตามไปสู้ดีไหมนะ?

"แก... ร้านข้างๆ มะเขือเทศแค่ 3.7 หยวนเองนะ ไปดูหน่อยไหม?"

"จริงด้วย ถูกกว่าหน่อยนึงแน่ะ"

ลูกค้าหน้าใหม่ที่เพิ่งมาวันนี้ พอได้ยินเสียงโฆษณาป้าเสิ่นก็เริ่มจับกลุ่มคุยกัน เตรียมจะเปลี่ยนใจไปร้านข้างๆ

"อย่าไปเลย เสียเวลาเปล่า มะเขือเทศร้านนี้อร่อยกว่าร้านข้างๆ ตั้งเยอะ อย่าไปงกเงินแค่เหมาเดียวเลย"

ในขณะที่บางคนกำลังลังเล จู่ๆ สาวสวยวัยทำงานในชุดเดรสสีขาวที่กำลังเลือกมะเขือเทศอยู่ก็พูดขึ้นมาลอยๆ

"อะไรนะ? มะเขือเทศร้านนี้อร่อยกว่าเหรอ?"

"จริงเหรอจ๊ะ? มะเขือเทศร้านข้างๆ ไม่อร่อยเท่าร้านนี้เหรอ?"

และแน่นอน พอสาวชุดขาวเปิดประเด็น ลูกค้าที่กะจะย้ายร้านก็แห่กันมารุมถามด้วยความอยากรู้

ยังไม่ทันที่สาวชุดขาวจะได้ตอบ คุณป้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ชิงตอบแทนให้ทันที

"จริงจ๊ะ! มะเขือเทศของพ่อหนุ่มอาเฉิงนี่อร่อยสุดๆ รสมะเขือเทศเข้มข้นมาก เอาไปผัดกับไข่นี่หอมฟุ้งไปทั้งบ้านเลย!"

"จริงเหรอเนี่ย? มันจะอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ถ้าคนเดียวพูด คนอาจจะไม่เชื่อ... แต่พอคนพูดกันเยอะขึ้นเรื่อยๆ คนที่เคยสงสัยก็เริ่มเชื่อในความจริงข้อนี้

เฉิงเหล่ยที่ตอนแรกกำลังชั่งใจว่าจะลดราคาดีไหม ถึงกับอึ้งไปเลยที่มีคนออกมาช่วยพูดแก้ต่างให้แทน

ประหลาดใจจริงๆ... ไม่นึกเลยว่ามะเขือเทศจากระบบจะสร้าง "ชื่อเสียงแบบปากต่อปาก" ได้เร็วขนาดนี้ ทั้งที่วันนี้เพิ่งเป็นวันที่สองที่เขาเอาออกมาขายเองนะเนี่ย!

จบตอน 25