บทที่ 25 อันตรายในภูเขา และชายลึกลับ

   ### บทที่ 25 อันตรายในภูเขา และชายลึกลับ

"ฮ่า ๆ ๆ! น่าขัน! เจ้าคิดว่าเจ้าทำได้งั้นหรือ?" ชายผู้นั้นกวาดตามองเธออย่างดูถูก ดวงตาเต็มไปด้วยความมืดมนและความโลภ จับจ้องเรือนร่างอันงดงามของเธอ ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ขยับตัว เสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้นที่ข้างหูของเขา

"ใช่ ข้าทำได้!"

เพียงพริบตาเดียว ถังซินเคลื่อนตัวไปอยู่ข้างหลังเขาด้วยท่วงท่าอันรวดเร็ว ท่ามกลางแสงเย็นวาบของเข็มเงินที่พุ่งเข้าใส่ร่างของชายผู้นั้น เสียงแหวกอากาศดังก้อง "ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!" เข็มหลายเล่มเจาะทะลุร่างของเขา เขายืนตัวตรง ร่างกายแข็งค้าง ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำพูดใดออกมาได้ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่เคยมีมาก่อน เหงื่อเย็นไหลลงมาตามแผ่นหลัง ความคิดปั่นป่วนไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยสักนิด

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมเขาถึงไม่รู้เลยว่าเธอขยับตัวไปด้านหลังเขา? เขาเป็นถึงจอมยุทธ์ระดับจ้าวยุทธแท้ ๆ แต่กลับติดกับเด็กสาวเช่นนี้? นี่มันช่างน่าขนลุก!

"เจ้าจะพูดหรือไม่?" เธอยิ้มแย้มเดินอ้อมมาด้านหน้าเขา สีหน้าของเธอเปี่ยมไปด้วยความไร้พิษภัย ทว่ากลับทำให้ชายผู้นั้นหวาดกลัวจนขนลุก

เขาพยายามใช้พลังปราณกดดันเธอ หวังให้เธอหวาดกลัวและถอยหนี แต่กลับพบว่ามันไม่ได้ผลแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนอย่างมั่นคง ไม่สะทกสะท้านต่อพลังของเขาแม้แต่น้อย สิ่งนี้ทำให้เขาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ "เจ้า...เจ้าไม่สามารถฝึกฝนพลังยุทธ์ได้ไม่ใช่หรือ? ทำไมเจ้าถึงไม่กลัวพลังปราณของข้าเลย..."

ถังซินเลิกคิ้วมองเขา แต่ไม่ได้ตอบคำถามของเขา เธอกลับถามต่อ "ใครเป็นคนสั่งให้พวกเจ้าลงมือกำจัดตระกูลถัง? ใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?"

"อย่าหวังเลยว่าข้าจะบอกอะไรเจ้า ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น!" ชายผู้นั้นกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พยายามควบคุมตัวเองให้สงบ แต่หัวใจกลับเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

"งั้นหรือ?" เธอยิ้มเย็น หยิบขวดเล็ก ๆ ออกจากอกเสื้อ และหยดของเหลวใสลงบนพื้น เพียงพริบตาเดียว ดินตรงนั้นก็เริ่มละลายและส่งกลิ่นฉุนรุนแรงออกมา

ชายผู้นั้นเบิกตากว้างอย่างหวาดกลัว "น้ำกรดละลายศพ!" เขาตัวสั่นงันงก นี่เป็นพิษที่ร้ายแรงที่ปรุงโดยหมอเทวดา มันสามารถทำลายร่างกายจนไม่เหลือซาก นับว่าเป็นสิ่งที่หายากมาก แม้แต่เขาที่เป็นจ้าวยุทธก็ยังไม่มีโอกาสครอบครองมัน แล้วเด็กสาวตรงหน้าทำไมถึงมีสิ่งนี้ได้?

"ถ้าเจ้าไม่พูด ข้าคงต้องให้เจ้าได้ลิ้มรสมัน" เธอพูดเสียงเรียบ แววตาเย็นชา จากนั้นก็เปิดขวดและยกขึ้นเหนือศีรษะของเขา ทำท่าจะเทมันลงไป

"ไม่นะ! อย่า! ข้าจะพูด ข้าจะพูด!" ความกลัวบดบังทุกอย่าง เขารู้ว่าการทรยศต่อองค์กรหมายถึงความตาย แต่หากปล่อยให้เธอใช้พิษนี้กับเขา เขาจะต้องเจ็บปวดทรมานกว่านั้น!

"พูดมา!" เธอออกคำสั่งเสียงแข็ง แววตาเย็นเฉียบ

ชายผู้นั้นตัวสั่น ริมฝีปากสั่นระริก "ข้า...ข้ารู้เพียงว่าผู้ว่าจ้างต้องการฆ่าถังเจิ้งอวี่ให้ได้ เราส่งคนไปสังหารเขา แต่กลับไม่มีใครเห็นเขาสิ้นใจ พอรู้ว่าเขาถูกช่วยกลับมา พวกเราจึงได้รับคำสั่งให้แน่ใจว่าเขาต้องตาย... อ๊ากกก!"

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นแทรกความเงียบสงัด เหล่าวิหคที่หลับไหลอยู่ในป่าพากันบินหนีไปทั่ว ทว่าชายผู้นั้นไม่ได้มีโอกาสพูดอะไรต่อ ร่างกายของเขาค่อย ๆ สลายไปเป็นไอขาว ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย...

ถังซินหรี่ตาลง มองร่องรอยสุดท้ายของศัตรู ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้า จากนั้นก็เดินหายเข้าไปในความมืดของป่าลึก...

เช้าวันรุ่งขึ้น องค์ชายแห่งแคว้นหลงพร้อมด้วยสหายของเขาเดินทางมายังจวนเสนาบดีเพื่อเยี่ยมเยือน แต่กลับพบว่าประตูใหญ่ถูกปิดสนิท ไม่มีองครักษ์แม้แต่คนเดียว เงาสะท้อนบนผิวน้ำในบ่อยังนิ่งเงียบ พวกเขาสบตากันด้วยความสงสัย

"แปลกจริง จวนเสนาบดีปิดประตูในเวลากลางวันได้อย่างไร? หรือจะเกิดเรื่องขึ้น?" หลิวเส้าป๋ายกล่าวขึ้น ขณะสะบัดพัดในมือเบา ๆ สายตาสงสัย "ข้าไปเคาะประตูดูดีกว่า"

จักรพรรดิแห่งหลงอาณาจักรและซูเจิ้นหนานมองตามเขาเงียบ ๆ ขณะที่เขาก้าวไปเคาะประตู บังเกิดเสียงก้องกังวานออกมา ไม่นานนัก มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านใน

"แกร๊ก!"

บานประตูเปิดแง้มออกเล็กน้อย สาวใช้คนหนึ่งยื่นหน้าออกมาดู พอเห็นชายหนุ่มรูปงามยืนอยู่ ดวงหน้าเธอแดงระเรื่อ รีบเอ่ยถามเสียงเบา "ท่านคือใครกันเจ้าคะ?"

หลิวเส้าป๋ายยิ้มกว้าง "ข้าคือหลิวเส้าป๋าย สหายข้าองค์ชายแห่งแคว้นหลง และซูเจิ้นหนานแห่งตระกูลซู เรามาเยี่ยมเยือน ขอแจ้งให้คุณหนูถังทราบด้วย"

สาวใช้ก้มหน้าหลบสายตา ก่อนกล่าว "คุณชายโปรดอภัย นายท่านสั่งห้ามรับแขก ได้โปรดกลับไปเถิดเจ้าค่ะ" จากนั้นนางก็รีบปิดประตูทันทีหลิวเส้าป๋ายยืนอึ้ง มองประตูที่ปิดสนิทด้วยความตกใจ ขณะที่ซูเจิ้นหนานและจักรพรรดิแคว้นหลงมองไปยังจวนเสนาบดีด้วยสายตาลึกล้ำ "เราไปสืบดูว่าเกิดอะไรขึ้นดีกว่า"   ###