บทที่ 33 - รางวัลคูณสองเลยงั้นเหรอ

บทที่ 33 - รางวัลคูณสองเลยงั้นเหรอ

เพียะ เพียะ เพียะ...

ฉินเจียเฉิงตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่ติดกันหลายทีจนหวังรื่อฟารีบพุ่งเข้าไปดึงมือไว้

"เจ็บ เจ็บจริงๆ ด้วย..." ฉินเจียเฉิงสูดปาก

หวังรื่อฟารีบพูดปลอบ "นายท่านครับอย่าเพิ่งคิดมาก เมื่อกี้ท่านผู้บัญชาการฉีก็บอกแล้วนี่ครับว่าเป็นหมู่ของนายน้อยที่ได้ที่หนึ่ง ไม่ได้เกี่ยวกับนายน้อยสักหน่อย เขาคงแค่เนียนตามน้ำได้อานิสงส์ไปด้วยเฉยๆ ครับ"

"เป็นอย่างนั้นหรอกเหรอ" ฉินเจียเฉิงจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตาเป็นประกาย "งั้นฉันก็ยังพาลูกชายกลับบ้านได้อยู่ใช่ไหม"

หวังรื่อฟาจ้องหน้าเขากลับ "นายท่านรู้จักนายน้อยดีที่สุดนี่ครับ เขาใช่คนที่ทนความลำบากได้ซะที่ไหน..."

"ใช่ๆๆ!" ฉินเจียเฉิงพยักหน้ารัวๆ "นายพูดถูกเผงเลย! ไอ้ลูกตัวดีของฉันจะไปยกอะไรไหวแบกอะไรหนักๆ ได้ยังไง ไปเป็นทหารแค่วันสองวันจะกลายเป็นลูกผู้ชายตัวจริงได้เชียวเหรอ หมอนั่นต้องแค่ทำเนียนไปอย่างนั้นแหละ"

เขายิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี "เดี๋ยวพอถึงการทดสอบรอบต่อไปเขาก็ต้องโป๊ะแตกทำขายหน้าแน่ๆ เขาไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นทหารหรอก สุดท้ายก็ต้องยอมกลับมาสืบทอดทรัพย์สินหมื่นล้านของบ้านเราอยู่ดีนั่นแหละ"

หวังรื่อฟาถึงกับหางตากระตุกยิกๆ ใจจริงเขาก็อยากจะช่วยสืบทอดทรัพย์สมบัติพวกนั้นเหมือนกัน ความรักของพ่อช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน เขาเองก็อยากมีบ้างจัง

.......

"เหลือเวลาอีกสิบนาทีสุดท้าย ทุกกรมเตรียมตัวให้พร้อม!"

ครูฝึกคุมสอบถือโทรโข่งยืนตะโกนลั่นอยู่หน้าแถว ทหารใหม่ทุกคนรีบเตรียมตัวกันอย่างขะมักเขม้น ส่วนฉินลั่วก็ทอดสายตามองไปข้างหน้า

ที่นี่คือสนามฝึกภาคสนามของกองทัพซึ่งมีขนาดกว้างใหญ่ไพศาลสุดๆ ต่อให้เอารถถังเจ็ดแปดกรมมาวิ่งฝุ่นตลบก็ยังสบายมาก นับประสาอะไรกับทหารแค่สามกรม ต่อให้ยืนเรียงหน้ากระดานวิ่งพร้อมกันหมดก็ยังเหลือเฟือ

"หัวข้อการทดสอบต่อไป เริ่มจากการทดสอบยุทธวิธีระยะร้อยยี่สิบเมตร คลานต่ำสามสิบเมตร คลานสูงสามสิบเมตร คลานสอดคล้องสามสิบเมตร"

"และสามสิบเมตรสุดท้าย ให้ใช้วิธีคลานแบบไหนก็ได้ผ่านลวดหนามไปให้ได้"

ทุกคนหันขวับไปมองตามทิศทางที่ครูฝึกชี้ นิ้วมือของเขากำลังชี้ไปยังพื้นที่ด้านหน้าที่เต็มไปด้วยลวดหนามขึงไว้เป็นแนวยาวขวางกั้นจากซ้ายไปขวา แต่ละกองร้อยจะถูกแบ่งให้รับผิดชอบลวดหนามสามถึงสี่ช่อง

ครูฝึกประกาศต่อ "หลังจากจบการทดสอบยุทธวิธี ให้พักห้านาที แล้วเริ่มการทดสอบสมรรถภาพร่างกายทันที"

"วิดพื้นร้อยห้าสิบครั้ง ซิทอัปร้อยครั้ง ดึงข้อบาร์คู่ห้าสิบครั้ง และดึงข้อบาร์เดี่ยวยี่สิบครั้ง"

"เมื่อทำเสร็จแล้ว ให้พักห้านาที" เขาแหกปากตะโกนจนเสียงแหบพร่า "หลังจากผ่านไปห้านาที ให้เริ่มวิ่งระยะทางห้ากิโลเมตรทันที"

"พอวิ่งเสร็จ ให้พักสิบนาที แล้วเข้าสู่การฝึกยิงปืนต่อเลย"

"ข้อแม้คือ..." มุมปากของเขาแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ "การทดสอบยุทธวิธีและการทดสอบสมรรถภาพร่างกาย ทุกคนต้องสะพายเป้สนามไว้ตลอดเวลา ส่วนการวิ่งห้ากิโลเมตรอนุญาตให้วิ่งตัวเปล่าได้"

ทุกคนถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง บรรดาทหารใหม่ต่างพากันหน้าถอดสี พวกหัวหน้าหมู่ก็เบิกตากว้าง

แม้แต่ระดับผู้กองกับผู้บังคับการกรมก็ยังหน้าเครียด นี่มันการทดสอบทหารใหม่แน่เหรอ เห็นชัดๆ ว่านี่มันเกณฑ์การประเมินผลของทหารเก่าที่ผ่านการฝึกมาอย่างโชกโชนชัดๆ

แต่ในขณะเดียวกัน ทหารหมู่หนึ่งกลับดูภาคภูมิใจสุดๆ การฝึกแค่นี้เมื่อเทียบกับที่พวกเขาลุกขึ้นมาแอบซ้อมกันเองตอนดึกดื่นแล้ว ถือว่าสูสีกันเลย ไม่เห็นจะมีอะไรน่าตื่นเต้นสักนิด

เฉิงเฮ่าหนานใช้ศอกกระทุ้งฉินลั่วเบาๆ แล้วกระซิบ "ลูกพี่ ขอบใจนายมากนะ ถ้าก่อนหน้านี้นายไม่ทำตัวอวดดี พวกเราก็คงไม่แข็งแกร่งขึ้นมาขนาดนี้หรอก"

ฉินลั่วกรอกตาบนอย่างเอือมระอา ใครใช้ให้พวกแกมาคอยจ้องจับผิดฉันกันเล่า แต่ผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมายแบบนี้ เขาเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ถือซะว่าฟลุคก็แล้วกัน

"การทดสอบครั้งนี้ไม่มีกำหนดเวลา" ครูฝึกอธิบายต่อ "ใครทำเสร็จก่อนและใช้เวลาน้อยที่สุด รวมกับคะแนนความถูกต้องของท่าทาง และคะแนนยิงปืน จะเป็นผู้ชนะในครั้งนี้"

"ทุกคนเตรียมตัวเป็นครั้งสุดท้าย เหลือเวลาอีกแค่สิบนาที จำไว้ว่าตรวจเช็กเป้สนามของตัวเองให้ดี อย่าให้มันหลุดระหว่างทางเด็ดขาด"

"ถ้าเป้หลุด พวกนายต้องมาเสียเวลาจัดใหม่แล้วเริ่มทดสอบใหม่ตั้งแต่ต้น ซึ่งนั่นมันเป็นเวลาของพวกนายเอง เตรียมตัวได้!"

แต่ละกรมเริ่มเกิดความวุ่นวายขึ้นมาทันที ผู้บังคับการกรมเรียกรวมผู้กองมาปลุกใจอย่างดุเดือด

จากนั้นผู้กองก็รีบวิ่งกลับไปที่กองร้อย เรียกหัวหน้าหมู่มาอัดฉีดกำลังใจต่อเป็นทอดๆ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เนื้อหาการทดสอบครั้งนี้มันโหดหินเกินคาดไปมาก ทะลุขีดจำกัดความสามารถของทหารใหม่ส่วนใหญ่ไปไกลโข

ตอนนี้ทำได้แค่หาวิธีแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าและกระตุ้นขวัญกำลังใจกันตรงหน้าเลย

........

"ถึงแม้การทดสอบจะต่างไปจากปีก่อนๆ" อู่จื้อหย่วนจ้องมองหัวหน้าหมู่ทุกคน "แต่ฉันเชื่อมั่นในตัวพวกนาย แล้วก็เชื่อมั่นในตัวทหารใหม่ทุกคนด้วย เดี๋ยวไปช่วยพูดปลุกใจพวกเขาหน่อยนะ ให้พวกเขางัดเอาวิชาที่ซ่อนไว้ออกมาให้หมด ตอนนี้ถ้าไม่ฮึดสู้ก็ไม่มีโอกาสแล้ว"

"รับทราบ!" ทุกคนรับคำเสียงต่ำ

อู่จื้อหย่วนโบกมือให้ทุกคนแยกย้าย เขารู้ดีว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว สิ่งเดียวที่ทำได้คือการสร้างขวัญกำลังใจให้ฮึกเหิมถึงขีดสุดเพื่อให้ผลสอบออกมาดีที่สุด

"หัวหน้าหมู่หนึ่ง"

"ครับ!" ฉางเหล่ยหันกลับมา

อู่จื้อหย่วนเดินเข้าไปหาเขาแล้วปรายตามองไปที่ฉินลั่วซึ่งยืนอยู่ในแถว ก่อนจะลดเสียงลงถามว่า "นายช่วยบอกฉันตามตรงทีเถอะ ไอ้เด็กนั่นมันไหวแน่เหรอ"

ฉางเหล่ยยืดอกตอบอย่างมั่นใจ "รายงานผู้กองครับ ฉินลั่วไหวครับ ไหวมากด้วยซ้ำ"

หางตาของอู่จื้อหย่วนกระตุกเล็กน้อย ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยเชื่อน้ำหน้าฉินลั่วสักเท่าไหร่ แต่เขาก็เชื่อใจฉางเหล่ย

อู่จื้อหย่วนทำได้แค่พยักหน้า "โอเค แต่นายก็ต้องช่วยกระตุ้นเขาหน่อยนะ ให้เขารีดพลังทั้งหมดที่มีออกมา อย่าให้มาเป็นตัวถ่วงของหมู่ โดยเฉพาะ... อย่าให้มาเป็นตัวถ่วงของนายก็พอ"

ฉางเหล่ยยิ้มบางๆ "ผู้กองคอยดูเถอะครับ เขาจะต้องสร้างชื่อเสียงให้กองร้อยเก้าของเราแน่นอน"

พอเห็นฉางเหล่ยยิ้มแล้วหมุนตัวเดินจากไป อู่จื้อหย่วนก็ถึงกับหน้าดำคร่ำเครียด สร้างชื่อเสียงให้กองร้อยเก้าเนี่ยนะ ขอแค่ไม่มาเป็นตัวถ่วงของฉางเหล่ย เขาก็แทบจะจุดธูปกราบไหว้ฟ้าดินแล้ว

ฉางเหล่ยวิ่งกลับมาหยุดอยู่หน้าแถว ทหารทุกคนยืดอกรอคอยด้วยสายตาเป็นประกาย

ฉางเหล่ยยิ้มให้ทุกคน "ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความแล้ว เดี๋ยวฉันจะวิ่งประกบพวกนายไปจนจบการทดสอบเลย"

"งัดเอาฝีมือทั้งหมดของพวกนายออกมา ทำให้คนทั้งกองทัพเห็นว่าพวกนายคือทหารใหม่ที่เก่งที่สุด!"

"รับทราบ!" ทุกคนตะโกนรับคำอย่างพร้อมเพรียง

ฉินลั่วหันไปมองทางอัฒจันทร์ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวเพ่งมองทะลุระยะทางไป เขามองเห็นนายทหารระดับสูงหลายคนยืนอยู่บนอัฒจันทร์ที่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรได้อย่างชัดเจน

"จัดงานใหญ่เบ้อเริ่มเลยแฮะ มีผู้หลักผู้ใหญ่มาเพียบเลย ถ้าเกิดคว้าที่หนึ่งของการทดสอบทหารใหม่มาได้ ระบบต้องแจกรางวัลชุดใหญ่แน่ๆ!"

ฉินลั่วกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น ถ้าได้พลังวิเศษสุดโกงมาเพิ่ม ต่อให้ต้องไปอยู่หน่วยสอดแนมที่ฝึกหนักสายตัวแทบขาด มันก็คงกลายเป็นเรื่องกล้วยๆ สำหรับเขาแน่

ดูท่าคราวนี้เขาต้องงัดเอาพลังทั้งหมดที่มีออกมาใช้ซะแล้ว

"เตรียมตัวช่วงสองนาทีสุดท้าย!"

ไม่นานนัก เสียงของครูฝึกก็ตะโกนก้องขึ้นมาอีกครั้ง

เฉิงเฮ่าหนานกับคนอื่นๆ ทั้งตื่นเต้นและประหม่าไปพร้อมๆ กัน เห่าตัวตัวมองดูฝูงชนรอบข้าง เหงื่อเม็ดเป้งก็ผุดพรายเต็มหน้าผาก

ฉินลั่วกวาดสายตามองพวกเขา ความคิดหนึ่งก็แล่นแวบเข้ามาในหัว

"ระบบ ถ้าฉันพาทุกคนในหมู่คว้าอันดับหนึ่งระดับกองทัพมาได้ มันจะถือว่าทำภารกิจสำเร็จแบบทะลุเป้าหมายไหม จะมีรางวัลอะไรเพิ่มหรือเปล่า" ฉินลั่วถามอย่างตื่นเต้น ดวงตาเปล่งประกายความหวัง

[จบแล้ว]