บทที่ 18 - วัยรุ่นก็แบบนี้แหละ เลือดมันร้อน

บทที่ 18 - วัยรุ่นก็แบบนี้แหละ เลือดมันร้อน

"พวกนายกำลังทำอะไรกันแน่" อู่จื้อหย่วนโกรธจนน้ำลายกระเซ็น

หน้าห้องน้ำ ทหารใหม่ยืนเรียงแถวตัวสั่นงันงก

เรื่องส่วนตัวแบบนี้ดันถูกผู้กอง ครูฝึก แล้วก็เจ้าหน้าที่ระดับกรมมาเห็นเข้าจังเบ้อเริ่ม

ตอนนี้พวกเขาทั้งตกใจทั้งอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี อยากจะกระโดดลงบ่อเกรอะให้รู้แล้วรู้รอด

"พูดมาสิ" อู่จื้อหย่วนชี้หน้าพวกเขา โกรธจนตัวสั่น "เรื่องแบบนี้... ยังจะมาล้อมวงทำกันเป็นหมู่คณะอีก พวกนายมันป่วยหรือไง"

"ตกลงพวกนายกำลังทำบ้าอะไรกัน" อู่จื้อหย่วนพุ่งเข้าไปตะคอกใส่หน้าเฉิงเฮ่าหนาน

เฉิงเฮ่าหนานตกใจจนแทบร้องไห้ "ผู้กอง ผม ผม... พวกผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าจะทำอะไร"

อู่จื้อหย่วนแทบจะบ้าตาย

...

"พวกนั้นมันเข้ากับคนอื่นไม่ได้เลยสักนิด ไม่รู้ว่าฉางเหล่ยคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงยังไม่ไล่หมอนั่นออกไปซะที"

ขงเสียงส่ายหน้า "คุณนี่นะ มีอคติกับเขามากเกินไปก็เลยมองไม่เห็นข้อดีของเขา ผมว่าเขาก็ใช้ได้เลยนะ"

"ใช้อะไรล่ะ" อู่จื้อหย่วนพูดอย่างดูแคลน "พวกใช้เส้นสายเข้ามามันจะมีข้อดีอะไรได้ ไม่ได้การล่ะ คุณต้องไปคุยกับฉางเหล่ยนะ บอกให้เขาอย่าลืมข้อตกลงของพวกเรา ผมไม่อยากให้ทหารดีๆ ของผมต้องมาเสียคนเพราะไอ้หมอนั่น"

ขงเสียงมองท่าทางดื้อรั้นของอีกฝ่ายแล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ

อู่จื้อหย่วนอาจจะไม่ได้สนใจฉินลั่ว แต่เขาน่ะจับตามองมาตลอด

พัฒนาการของฉินลั่วอยู่ในสายตาของเขาทั้งหมด

แต่ขงเสียงรู้ดีว่าต่อให้เขาพูดอะไรไป อู่จื้อหย่วนก็ไม่มีทางเชื่ออยู่ดี

"ช่างเถอะ รอให้คุณค่อยๆ เห็นด้วยตาตัวเองก็แล้วกัน..."

...

เวลาหนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังมื้อเย็น กองร้อยทหารใหม่ก็ให้ทุกคนมาดูข่าวตามปกติ

พอดูข่าวจบ แต่ละหมู่ก็ทำการฝึกย่อยช่วงค่ำ

หลังการฝึกจบลง ถึงจะเป็นช่วงเวลาพักผ่อนสั้นๆ ของทุกคน

ทหารใหม่บางคนไปร้านค้าเพื่อรีบซื้อของกิน

บางคนไปเข้าห้องน้ำ บางคนก็ซักเสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟัน ทั้งกองร้อยดูคึกคักวุ่นวายไปหมด

ตุบ...

เฉิงเฮ่าหนานทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น เหนื่อยจนหอบหายใจแฮกๆ