บทที่ 16 - นายถึงกับใช้น้ำมันวิเศษกับพวกเราเลยเหรอ ไร้ยางอายที่สุด
บทที่ 16 - นายถึงกับใช้น้ำมันวิเศษกับพวกเราเลยเหรอ ไร้ยางอายที่สุด
บทที่ 16 - นายถึงกับใช้น้ำมันวิเศษกับพวกเราเลยเหรอ ไร้ยางอายที่สุด
หน้าโรงนอน ทหารใหม่หมู่หนึ่งยืนยืดอกเรียงแถวหน้ากระดาน
อู่จื้อหย่วนยืนอยู่ด้านข้าง สายตาอาฆาตจ้องเขม็งไปที่เป้ากางเกงของพวกเขาที่กำลังชูชันเรียงเป็นแถว
ฉางเหล่ยหน้าเจื่อน รีบลดเสียงกระซิบสั่งทุกคน "กดมันลงไป รีบกดมันลงไป จะปล่อยให้มันตั้งโด่แบบนั้นทำไม"
เฉิงเฮ่าหนานทำหน้าเหมือนจะร้องไห้มองไปที่เขา "หัวหน้าหมู่ มัน มันไม่ฟังคำสั่งเลยครับ กดไม่ลงเลย"
ฉางเหล่ยแทบจะทนดูไม่ได้ วัยรุ่นสมัยนี้คึกคะนองกันขนาดนี้เลยเหรอ
"เหล่าอู่ ส่งคนกลับไปแล้วนะ" ขงเสียงวิ่งหอบแฮ่กเข้ามาพลางเช็ดเหงื่อ "เสียบุหรี่ไปตั้งสองซองกว่าจะกล่อมเสนาธิการเซี่ยเสร็จ พูดจนคอแห้งไปหมดเลย"
...
"น้ำมันวิเศษขวดนี้เป็นสูตรพิเศษ มียาถอนพิษที่ฉันคนเดียวเท่านั้น ถ้าพวกนายไม่ยอม ก็ปล่อยให้มันตั้งโด่ไปแบบนั้นแหละ จนกว่าจะระเบิดไปเลย"
"ระเบิดเหรอ" เห่าตัวตัวตกใจจนน้ำตาแทบจะไหล "ฉัน ฉันยังไม่ได้แต่งงานเลยนะ ฉันไม่อยากระเบิด ไม่อยากเป็นขันทีด้วย"
"หุบปากไปเลย หมอนั่นกำลังหลอกนายอยู่นะ" เฉิงเฮ่าหนานถลึงตาใส่เขา "ของแบบนี้มันจะไประเบิดง่ายๆ ได้ยังไง"
"ไม่เชื่อก็แล้วไป" ฉินลั่วผลักพวกเขาออก "ฉันจะไปทำความสะอาดพื้นที่รับผิดชอบแล้ว พวกนายค่อยๆ คิดไปก็แล้วกัน ฉันจะรอคำตอบนะ"
มองดูเขาเดินส่ายอาดๆ จากไป ทุกคนโกรธจนต้องกำหมัดแน่น
"แม่มเอ๊ย โคตรจะกร่างเลย" เฉิงเฮ่าหนานคำรามด้วยความโมโห
...
ผ่านไปไม่นานฉินลั่วก็กวาดพื้นที่รับผิดชอบจนสะอาดเอี่ยม
เขาบิดขี้เกียจก่อนจะมองไปทางโรงนอน แต่ก็ไม่เห็นเงาใครเลยสักคน
"ไอ้พวกนี้ ไม่ได้กลัวคำขู่เลยงั้นเหรอ" ฉินลั่วทำหน้าสงสัย "ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ ถึงพวกเขาจะไม่เชื่อว่าจะระเบิดก็เถอะ แต่นี่มันก็ผ่านไปทั้งคืนแล้ว พวกเขาไม่อึดอัดกันบ้างเหรอ น่าจะยอมมาขอโทษได้แล้วนี่นา"
ฉินลั่วยืนรออีกพักหนึ่งก็ยังไม่มีใครมา เขาจึงรีบวิ่งกลับไปที่ห้องพักของหมู่
แผนการนี้มันไร้ที่ติชัดๆ ฉินลั่วมั่นใจว่าจะสามารถปราบทหารใหม่ทุกคนให้อยู่หมัดได้ จากนั้นเขาก็จะทำภารกิจแรกสำเร็จ
แต่ตอนนี้ไอ้พวกนั้นกลับไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย ทำเอาเขาเริ่มรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาบ้างแล้ว