บทที่ 13 - หลอกฉันให้กลัวแล้วยังมาหัวเราะเยาะอีกเหรอ
บทที่ 13 - หลอกฉันให้กลัวแล้วยังมาหัวเราะเยาะอีกเหรอ
บทที่ 13 - หลอกฉันให้กลัวแล้วยังมาหัวเราะเยาะอีกเหรอ
ปัง!
หัวหน้าหมู่โยนหมวกทิ้งลงบนเตียงด้วยความโมโห ทำเอาทุกคนในหมู่ตกใจจนต้องรีบยืนตัวตรงทันที
"ฉินลั่ว" ฉางเหล่ยเดินหน้าดำคร่ำเครียดเข้าไปหาฉินลั่ว
แต่พอเห็นหน้าฉินลั่ว ความโกรธก็ลดลงไปเยอะ
เขาชี้หน้าฉินลั่ว พยายามข่มความโกรธเอาไว้ "นาย ทำไมพื้นที่รับผิดชอบของนายถึงกวาดไม่สะอาด"
"หา" ฉินลั่วทำหน้าเหวอ
เขาจำได้แม่นว่ากวาดจนไม่เหลือใบไม้สักใบแล้วนี่นา
"มาหาอะไรล่ะ" ฉางเหล่ยชี้หน้าเขา "พื้นที่ของนายมีขยะตั้งหลายจุด หมู่ของเราโดนกองร้อยเรียกชื่อตำหนิเลยนะ"
หางตาของฉินลั่วกระตุกยิกๆ หางตาเหลือบไปเห็นข้างๆ เฉิงเฮ่าหนานกำลังแอบกลั้นยิ้มอย่างได้ใจ
...
เสียงกรนดังสนั่นหวั่นไหว โดยเฉพาะของเฉิงเฮ่าหนานที่ดังกว่าใครเพื่อน
ฉินลั่วเดินไปหยุดอยู่ข้างเฉิงเฮ่าหนาน กลิ่นเหม็นโชยออกมาจากลมหายใจของหมอนั่น ทำเอาฉินลั่วต้องรีบเอามือปิดจมูกทันที
"กินก็เหมือนหมู หน้าตาก็เหมือนหมู นอนก็ยังเหมือนหมูอีก"
ฉินลั่วแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ "อยากมางัดกับฉันนักใช่ไหม สมน้ำหน้า"
เขาค่อยๆ หันหน้าไป เดินยิ้มกริ่มเข้าไปหาคนอื่นๆ
ดึกดื่นค่อนคืน ลมหนาวพัดโชยมาทั่วค่ายทหาร เซี่ยฮุยเจ้าหน้าที่ระดับกรมที่กำลังเดินตรวจเวรยามรีบกระชับเสื้อโค้ทให้แน่นขึ้น
"เสนาธิการเซี่ย" เสนาธิการขงเสียงพูดกลั้วหัวเราะ "วันนี้อากาศเย็นลงมาก เรื่องตรวจโรงนอนปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะ คุณรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"
เซี่ยฮุยยิ้มตอบ "เหล่าขง นายไม่รู้เหรอว่าผู้พันของเรานิสัยเป็นยังไง ขืนฉันไม่เดินตรวจแล้วผู้พันรู้เข้า มีหวังเอาไปรายงานเบื้องบนแน่ ฉันยังอยากเจริญก้าวหน้าอยู่นะ"
ขงเสียงหัวเราะลั่น "ผู้พันเป็นคนจริงจังกับงานมากจริงๆ เอาล่ะ ไปด้วยกันเถอะ"
ทั้งสองก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปยังหอพักของกองร้อยที่เก้า
"หลับกันสนิทเลยนะเนี่ย" เซี่ยฮุยใช้ไฟฉายส่องเข้าไปในหอพัก
ขงเสียงหัวเราะ "แหงล่ะ ในกรมฝึกของเรา กองร้อยของพวกเราฝึกโหดที่สุดแล้ว พอเป่าแตรดับไฟปุ๊บ พวกทหารใหม่ก็หลับเป็นตายทันที ไม่มีแรงเหลือไปวิ่งเล่นที่ไหนหรอก"
เซี่ยฮุยพยักหน้า "กองร้อยของพวกนายเยี่ยมมากจริงๆ ฉันไปดูกองร้อยอื่นมา บางที่ทหารใหม่ตอนดึกๆ ยังแอบคุยกันอยู่เลย..."