บทที่ 12 - กะจะงัดกับฉันให้ถึงที่สุดเลยใช่ไหม
บทที่ 12 - กะจะงัดกับฉันให้ถึงที่สุดเลยใช่ไหม
บทที่ 12 - กะจะงัดกับฉันให้ถึงที่สุดเลยใช่ไหม
"เอาล่ะ พักผ่อนได้"
พอฉางเหล่ยออกคำสั่งเสร็จก็รีบยื่นกระติกน้ำให้ฉินลั่วด้วยรอยยิ้ม
ฉินลั่วนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น หอบหายใจแฮกๆ ด้วยความเหนื่อยล้าราวกับหมาหอบแดด
หยาดเหงื่อไหลพรูลงมาตามหน้าผากราวกับก๊อกน้ำแตก
"ครู ครูฝึกครับ" ฉินลั่วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ "ผม ผมคลานเป็นยังไงบ้างครับ"
ฉางเหล่ยยิ้มกริ่มพร้อมชูนิ้วโป้งให้ "เยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก แทบจะสมบูรณ์แบบเลยทีเดียว"
"ฉันกล้าพูดเลยว่าอย่างน้อยในกองร้อยของเรา ก็ไม่มีทหารใหม่คนไหนคลานได้ดีเท่านายแล้วล่ะ"
ฉินลั่วถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดความเหนื่อยยากก็ไม่สูญเปล่า
แต่การฝึกนี่มันโหดชะมัด ถ้าไม่ใช่เพราะอยากได้ที่หนึ่ง
...
ทหารใหม่ทุกคนต่างก็หันมามองเป็นตาเดียว
ผู้หมวดที่เข้าเวรอยู่ก็วิ่งเข้ามาดู "ทำอะไรกันน่ะ ใครมีเรื่องชกต่อยกัน"
"รายงานผู้หมวดครับ" ฉินลั่วชี้ไปที่พวกเฉิงเฮ่าหนาน "พวกเขารังแกที่ผมเป็นเด็กใหม่ครับ รวมหัวกันรุมตีผม"
ผู้หมวดหันขวับไปมอง เฉิงเฮ่าหนานตกใจจนรีบหดหมัดกลับแทบไม่ทัน
"เก่งนักนะพวกนาย" ผู้หมวดแค่นเสียงเย็นชา "เพิ่งเข้ามาได้แค่สองเดือนก็ริอ่านรังแกเด็กใหม่แล้วเหรอ"
"รายงานผู้หมวดครับ" เฉิงเฮ่าหนานพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ "ผมไม่ได้ตีเขาครับ เขาต่างหากที่ตีผม ผู้หมวดดูสิครับหน้าผมโดนต่อยจนบวมปูดหมดแล้ว"
ผู้หมวดหันไปมองฉินลั่ว ฉินลั่วก็ยักไหล่ "เจิ้งเฉียนเป็นคนต่อยนายชัดๆ เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ผู้หมวดครับถ้าไม่เชื่อก็ลองถามพวกเขาดูสิครับ"
"เป็นอย่างนั้นเหรอ" ผู้หมวดถลึงตาใส่เห่าตัวตัวที่กำลังยืนตัวสั่นงันงก
เห่าตัวตัวโดนจ้องแบบนั้นก็ตกใจจนแทบร้องไห้ "ระ รายงานผู้หมวด ชะ ใช่ครับ"
เจิ้งเฉียนเห็นแบบนั้นก็รีบร้อนรนอธิบาย "ผู้หมวดครับ เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่หมวดคิดนะครับ ฉินลั่วมันจับมือผมไปต่อยเขา..."
"พอได้แล้ว" ผู้หมวดตวาดอย่างหมดความอดทน "พวกนายเห็นฉันเป็นไอ้โง่หรือไง เขาจับมือนายไปต่อย แล้วนายก็ยอมให้เขาทำตามใจชอบงั้นเหรอ"
"นั่นสิครับ" ฉินลั่วรีบพยักหน้าผสมโรง
เจิ้งเฉียนน้อยใจจนน้ำตาแทบเล็ด "ก็แรงเขามันเยอะนี่ครับ..."
"หุบปาก" ผู้หมวดตะโกนลั่น "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายกำลังเล่นตุกติกอะไรกันอยู่ แต่พวกนายสองคนมันก็ไม่ใช่คนดีทั้งคู่นั่นแหละ สั่งวิดพื้นเดี๋ยวนี้..."